บทที่ 3104 มองดมถามจับชีพจรไม่ได้เลย

มองไม่ได้!

ดมไม่ได้!

ถามไม่ได้!

ตอนนี้ ทำได้เพียงอาศัยการจับชีพจรเท่านั้น!

"แต่มีฉากกั้นอยู่ แล้วจะไปจับชีพจรยังไงละ? ไม่สามารถจับชีพจรผ่านเส้นไหมได้ใช่ไหม? หากเป็นเช่นนั้นก็จะมีข้อผิดพลาดได้!"

มีคนกล่าวอย่างทุกข์ใจ

ใครเลยจะคิดว่า เรื่องนี้จะจัดการได้ยากเช่นนี้!

"ไม่จำเป็นจะต้องจับชีพจรผ่านเส้นไหมหรอก แค่ปิดตาฉันก็พอแล้ว!"

กู่จงหมิงกล่าว

"ผู้อาวุโสกู่มีความคิดที่เฉียบแหลม เราก็มีความคิดเห็นนี้เช่นกัน!"

หยางหรูหลงพยักหน้า จากนั้นก็ส่งสายตาให้สาวใช้ที่อยู่ข้างๆ สาวใช้หยิบผ้าสีดำทึบออกมาทันที และปิดตาของกู่จงหมิงเอาไว้ และพาเขาเข้าไปด้านหน้าฉากกั้นอย่างระมัดระวัง จากนั้นก็ให้เขาจับชีพจรของหยางหรูหลง

แต่ทว่าเมื่อจับอยู่ครู่หนึ่ง กู่จงหมิงก็กล่าวออกมาด้วยเสียงสั่นสะท้าน

"นี่.....นี่เป็นไปไม่ได้!!"

ผู้คนหายใจกระชั้น ทั้งหมดเบิกตาโพลงมองไปที่กู่จงหมิง

"ผู้อาวุโสกู่! เกิดอะไรขึ้น?"

"ผู้ป่วยในเวลานี้มีสถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง?"

"ผู้อาวุโสกู่! สามารถรักษาได้ไหม?"

ผู้คนเอ่ยถามอย่างรีบร้อน

แต่ทว่า......กู่จงหมิงไม่ได้พูดอะไร แต่ถูกคนประคองกลับมา

ร่างกายของเขาสั่นสะท้าน เขาค่อยๆ ดึงผ้าสีดำที่ตาออก ใบหน้าที่เหี่ยวย่นเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

"ผู้อาวุโสกู่ สุดท้ายแล้วเป็นยังไง?"

ซ่างกวนหลิงเอ่ยถามอย่างเคร่งขรึม

กู่จงหมิงเงียบไปเป็นเวลานาน จึงกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า : "เธอ.....ไม่มีชีพจรเลย!"

เมื่อคำพูดจบลง ในสถานที่นั้นก็เงียบสงัดไปในชั่วพริบตา

"ไม่.....ไม่มีชีพจร? เป็นไปไม่ได้! นอกจากเธอจะตายแล้ว! มิเช่นนั้นจะไม่มีชีพจรได้อย่างไร?"

หลี่หรงเซิงร้องตะโกนเสียงหลง

"นายน้อยหมู่บ้าน หรือว่าแม่ของคุณ เธออาจจะ....."

มีคนกล่าวอย่างอึกๆ อักๆ

"หยุดพูดไร้สาระได้แล้ว! หัวใจแม่ของฉันยังเต้นอยู่! ไม่เชื่อคุณก็เข้ามาคลำสิ!"

หยางหรูหลงตะคอกอย่างโมโห

"ถูกต้อง หัวใจของผู้ป่วยยังคงเต้นอยู่ อีกทั้งเลือดในร่างกายก็ยังไหลเวียนอยู่ เส้นประสาทยังไม่เสื่อมถอย อวัยวะภายในยังอยู่ สามารถยืนยันได้ว่าผู้ป่วยยังมีชีวิตอยู่"

กู่จงหมิงกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ทำไม.....ถึงไม่มีชีพจรละ?"

จ้าวจิ้งรีบเอ่ยถาม

"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน......"