บทที่ 3105 คิดว่าเธอตายไปแล้ว

ซ่างกวนหลินตะคอกอย่างเย็นชา

"ไม่เป็นไรหรอกคุณซ่างกวน ไหนๆ ก็มาแล้ว ไม่สามารถมาเสียเที่ยวได้ไม่ใช่เหรอ? ให้ฉันรักษาหาย หรือรักษาไม่หาย ก็ยังดีกว่าหดหัวอยู่ข้างหลังไม่กล้าซักถามอะไรเลยใช่ไหมล่ะ?"

หลินหยางกล่าวอย่างสงบนิ่ง

"คุณว่าอะไรนะ?"

หลี่หรงเซิงโมโหขึ้นมาในทันที เขาต้องการจะด่าทอหลินหยาง แต่ฮั่วเซิงกลับรีบเดินเข้าไป และกล่าวอย่างตรงไปตรงมา

หลิงเอ๋อร์ ในเมื่อหมอเทวดาหลินของเรามีความเชื่อมั่นเช่นนี้ คุณจะขัดขวางทำไมละ? หมอเทวดาหลิน คุณลงมือเถอะ ทำให้ทุกคนได้เห็นทักษะทางการแพทย์ของคุณ!"

สีหน้าของซ่างกวนหลิงเคร่งขรึมขึ้นมาทันที และจ้องมองหลี่หรงเซิงด้วยสีหน้าเย็นชา

แต่ในช่วงเวลาสำคัญนี้ เธอพูดอะไรก็ไม่มีประโยชน์แล้ว

หลินหยางต้องการรนหาที่ตายเอง เธออยากช่วยเหลือแต่ก็ไม่มีโอกาส

"นี่ก็คือหมอของพวกคุณด้วยใช่ไหม? ได้ เจ้าหนุ่ม คุณไปดูแม่ฉันหน่อยสิ แต่ฉันจะบอกคุณไว้เลยนะ วันนี้ถ้าไม่มีใครรักษาแม่ฉันได้ พวกคุณทั้งหมดต้องรับผิดชอบ! อย่าคิดที่จะหนีแม้แต่คนเดียว!"

หยางหรูหลงกัดฟันและกล่าวอย่างเคร่งขรึม

"หมอไม่ได้มีความสามารถทุกอย่าง เมื่อหมอพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อช่วยญาติของคุณ เขาก็เป็นคนที่มีค่าสำหรับใครๆ! แล้วก็รวมถึงญาติของคุณที่สูญเสียไปด้วย! ดังนั้น คนที่ญาติตายแล้วโยนความผิดให้หมอเพื่อเป็นการระบายอารมณ์นั้น มันเป็นสิ่งที่น่าละอาย!"

หลินหยางกล่าวด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

"ไอ้สารเลว! นี่แกกำลังสั่งสอนฉันเหรอ?"

หยางหรูหลงโมโหเดือดดาลขึ้นมาอย่างฉับพลัน

"ฉันกำลังช่วยชี้แนะให้คุณอยู่"

หลินหยางกล่าวอย่างเย็นชา จากนั้นก็เมินเฉยต่อหยางหรูหลงและเดินไปที่ฉากกั้นเพื่อดมกลิ่น

หยางหรูหลงโมโหอย่างมาก แต่ไม่ได้ระเบิดออกมา แต่เขาจ้องมองหลินหยางอย่างเย็นชา ในแววตาประกายแสงเย็นยะเยือก

หลินหยางสูดดมอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็ปิดตา เดินไปหลังฉากกั้น และเริ่มจับชีพจรให้ผู้ป่วย

เวลาในการจับชีพจรของเขานานมาก

ผู้คนรออยู่สองนาทีเต็ม ก็ไม่เห็นหลินหยางลุกขึ้นมา

สายตาของทุกๆ คนจ้องมองไปยังเงาที่ฉากกั้นนั้น

แต่ซ่างกวนหลิงกลับไม่ได้สนใจ

เธอรู้ดีว่า หลินหยางรักษาคนคนนั้นไม่ได้อย่างแน่นอน

อย่างไรเสียแม้แต่กู่จงหมิงยังอับจนหนทางเลย หมอนอกรีตคนหนึ่ง จะมีประโยชน์อะไรละ?

เพียงแต่สิ่งที่ทำให้ซ่างกวนหลิงแปลกใจก็คือท่าทีของหยางหรูหลง

พูดตามหลักการและเหตุผลแล้ว หยางหรูหลงไม่จำเป็นจะต้องอารมณ์เสียขนาดนี้!

อย่างไรก็ตามหลายปีมานี้หมู่บ้านตะวันส่องแสง ได้ตามหาหมอมีชื่อเสียงทั่วทุกสารทิศเพื่อมารักษาอาการป่วยของผู้นำหมู่บ้านคนนี้

หมอที่มีชื่อเสียงเหล่านั้นรักษาไม่หาย หากทุกๆ ครั้งหยางหรูหลงบันดาลโทสะเช่นนี้ เช่นนั้นใครจะมาที่หมู่บ้านตะวันส่องแสงเพื่อรักษาให้พวกเขาละ?

อีกทั้งยังไม่เคยได้ยินว่าหยางหรูหลงลงโทษหมอที่รักษาอาการป่วยของภรรยาหัวหน้าหมู่บ้านไม่ได้เลยนะ!

ทำไมวันนี้ถึงได้โกรธหน้าดำหน้าแดงเช่นนี้?

ซ่างกวนหลิงลูบคางตนเองและครุ่นคิด ในใจรู้สึกมีลางสังหรณ์ที่ไม่ดีอยู่

และในเวลานี้ หลินหยางก็ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน

เขาเดินมาด้านหน้าฉากกั้น และดึงผ้าสีดำออกด้วยมือเดียว

ทุกๆ คนรีบกรูกันเข้าไปทันที

"เจ้าหนุ่ม สถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง?"

"จะอย่างไรละ? หึ ยังต้องถามอีกเหรอ? แน่นอนว่าไร้ผล!"

หลี่หรงเซิงหัวเราะเยาะ : "ทักษะการแพทย์ของเขาแข็งแกร่งกว่าผู้อาวุโสกู่งั้นเหรอ? เขาก็คงจะอ้างข้ออ้างเดียวกันกับผู้อาวุโสกู่อย่างแน่นอน! ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าพวกคุณกำลังคาดหวังอะไรกันอยู่?"

คำพูดนี้ดับความร้อนรนใจของคนไปมาก

ใช่สิ ถึงแม้ว่าหลินหยางจะมีความรู้แค่ไหน ก็ไม่สามารถเทียบกับกู่จงหมิงที่สูงส่งได้!