ตอนที่ 3105
บทที่ 3106 อยากลองดูไหม?
October 21, 2026
"คุณกำลังจะทำอะไร?"
หยางหรูหลงโกรธมาก คว้าหน้าจอแล้วรีบวิ่งไปหาหลินหยาง จับคอเสื้อเขาแล้วคำราม: "คุณคิดว่าหมู่บ้านตะวันส่องแสงของฉันเป็นอะไร?"
“นี่ไม่ใช่สิ่งที่ฉันควรถามคุณหรอกเหรอ?”
หลินหยางพูดอย่างไม่ใส่ใจ: "คนนี้ไม่ได้ป่วย แต่คุณกลับขอให้ฉันรักษาเธอ คุณหมายความว่าอะไร?"
ทุกคนตกตะลึงและมองดูหลินหยางด้วยความประหลาดใจ
“หลินหยาง! คุณหมายถึงอะไร คนๆนี้จะไม่ป่วยได้ยังไง?” ซ่างกวนหลิงขมวดคิ้วและถามอย่างเย็นชา
“ภรรยาหัวหน้าหมู่บ้านจะไม่ป่วยได้ยังไงในเมื่อมีสภาพแบบนี้? เจ้าหนู ฉันแนะนำว่าอย่าแสร้งทำเป็นเข้าใจถ้าไม่เข้าใจ อย่ามาพูดติดตลก ไม่งั้นก็จะมีแต่ทำให้คนอื่นหัวเราะเยาะ!”
หลี่หรงเซิงตะคอกและพูดด้วยความดูถูก
“เจ้าติดตลกเหรอ? ฉันว่าเป็นเพราะทักษะทางการแพทย์ที่ย่ำแย่ของคุณเสียมากว่า!”
หลินหยางส่ายหัว
"คุณว่าไงนะะ?"
หลี่หรงเซิงโกรธจัดและกำลังจะโต้ตอบ
แต่ในขณะนี้ จู่ๆกู่จงหมิงก็พูดขึ้นมา
"หมอหลี่ อย่าโกรธเคืองไปเลย ฟังการวิเคราะห์ของบุคคลนี้ก่อนสิ!"
กู่จงหมิงจ้องมองไปที่หลินหยางและพูดด้วยเสียงแหบแห้ง: "ท่านควรรู้ว่าสถานที่แห่งนี้อยู่ที่ไหนและพวกเราเป็นใคร จากสภาพภายนอกของภรรยาผู้นำหมู่บ้านได้เสียชีวิตไปแล้วครึ่งหนึ่งและต้องทนทุกข์ทรมานจากความเจ็บปวด แต่ ท่านกลับบอกว่าคนคนนี้ไม่ได้ป่วยอะไร โปรดให้คำอธิบายที่สมเหตุสมผลมาด้วย!”
หลินหยาง ชี้ไปที่ร่างที่อยู่ด้านหลังที่กั้นอย่างใจเย็นและพูดอย่างใจเย็น: "ตอนนี้ทุกคนน่าจะเห็นใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นแล้วใช่ไหม?"
"แน่นอนสิ!"
“แล้วคุณยังจะกล้าที่จะพูดเรื่องแบบนั้น นายน้อยหมู่บ้านบอกว่าคุณไม่ได้รับอนุญาตให้รอดูว่าแม่ของเขาหน้าตาเป็นอย่างไร แต่คุณกลับเพิกเฉยต่อคำพูดของนายน้อยและผลักที่กั้นไปด้านข้างด้วยตัวเอง! นี่คุณจงใจหรือเปล่า?”
“ คุณเคยให้ความสำคัญกับคนของหมู่บ้านตะวันส่องแสงอย่างจริงจังบ้างไหม?”
“คุณมันไม่มีมารยาทเอาซะเลย!”
ทุกคนต่างวิพากษ์วิจารณ์
พวกเขาไม่ค่อยชอบหลินหยางมาตั้งแต่แรก ดังนั้นพวกเขาจะทนได้อย่างไรเมื่อเห็นเขาทำแบบนั้น?
“หลิงเอ๋อร์ คนที่เจ้าหามา ไม่ใช่ว่ามันออกจะไม่น่าเชื่อถือหรอกเหรอ? ถ้าหมู่บ้านตะวันส่องแสงรู้สึกขุ่นเคืองเพราะเรื่องนี้ เราจะทำภารกิจของเราให้สำเร็จได้อย่างไร”
ฮั่วเฟิงกล่าวอย่างไม่แสดงออกทางสีหน้า
ซ่างกวนหลิงขมวดคิ้วและนิ่งเงียบ
“เจ้าหนู ฉันอยากให้นายคุกเข่าลงและขอโทษฉันเดี๋ยวนี้ ไม่เช่นนั้น ฉันจะหักขาของนายและควักลูกตาของนายออกมา!”
หยางหรูหลงกล่าวอย่างดุร้าย
หลินหยางสงบเป็นพิเศษ เขาค่อยๆ ผลักมือของหยางหรูหลงออกไปเบาๆ และพูดอย่างใจเย็น: "คุณตำหนิฉันที่แอบมองแม่ของคุณ แต่คุณมีเจตนาอะไรถึงได้หลอกลวงพวกเรา"
“ฉันหลอกลวงคุณเรื่องอะไร”
หลินหยางผลักหยางหรูหลงออกไปตรงๆ
หยางหรูหลงตกใจเมื่อพบว่าเขาไม่สามารถต้านทานพลังของหลินหยางได้เลย
แต่ภายใต้สายตาที่สอดรู้สอดเห็นของทุกคน เขาดันเปิดที่กั้นอีกครั้งเผยให้เห็นรูปลักษณ์ของภรรยาผู้นำหมู่บ้าน
จากนั้นเขาก็หยิบเข็มเงินออกมาแล้วแทงเข็มสองสามเล่มไปที่ใบหน้าของภรรยาผู้นำหมู่บ้าน
ทันใดนั้น ใบหน้าที่น่าสะพรึงกลัวของภรรยาผู้นำหมู่บ้านก็กลับคืนสู่สภาพเดิม
“นี่ไม่ใช่ทักษะที่แท้จริง มีหลายวิธีในการรักษาอาการบาดเจ็บอย่างรวดเร็วในการแพทย์แผนจีน”
หลี่หรงเซิงกล่าวอย่างไม่แยแส
"คุณกำลังทำอะไรน่ะ?"
หยางหรูหลงโกรธจัดและต้องการหยุดเขา แต่ถูกกู่จงหมิงที่อยู่ข้างๆ เขาหยุดไว้
“นายน้อย มาดูกันว่าคนๆ นี้จะทำอะไรได้บ้าง!”
เสียงของกู่จงหมิงดังขึ้นและพูดอย่างเคร่งขรึม
“ถ้าเขาดูหมิ่นแม่ฉันอีก ฉันจะฆ่าเขา!”
ดวงตาของหยางหรูหลงเป็นประกาย และเขาก็คำรามด้วยเสียงต่ำ
“จะเรียกว่าดูหมิ่นได้อย่างไร ในเมื่อปฏิบัติต่อคนไข้ตามปกติ”
กู่จงหมิงถามพลางขมวดคิ้ว
"นี้...."
หยางหรูหลงไม่สามารถโต้ตอบคำพูดได้เลย
ดวงตาเก่าของกู่จงหมิงขยับเล็กน้อย แอบดูการแสดงออกของหยางรู่หลง
ในขณะนี้ เขาก็ยังตระหนักว่ามีบางอย่างผิดปกติ
แต่หลินหยางดึงเข็มออกจากใบหน้าของหญิงสาวอย่างใจเย็น จากนั้นหยิบเข็มเงินออกมา วางไว้ที่คอของผู้หญิงคนนั้น และพูดอย่างใจเย็นว่า: "นายน้อย แม่ของคุณไม่ได้ป่วยเลย แต่แกล้งทำเป็นป่วยหนัก ตอนนี้ตราบใดที่ฉันแทงเธอด้วยเข็มเล่มนี้ เธอก็จะตื่นขึ้นทันที!อยากลองดูไหม?”
เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ดวงตาของหยางหรูหลงก็ยิ่งตื่นตระหนกมากยิ่งขึ้น
“ฉันไม่รู้ว่าจุดประสงค์ของพวกคุณคืออะไร ถึงได้แสร้งทำเป็นว่าคนที่ไม่ป่วยกำลังป่วยหนัก แต่มันไม่สำคัญอีกต่อไป ฉันแค่หวังว่าคุณจะรักษาสัญญากับคุณซ่างกวนลิงและผู้บัญชาการชายแดนตอนเหนือได้!”
หลินหยางพูดเบาๆ คำพูดของเขาล้มลงกับพื้น และเขาก็ขยับนิ้วเพื่อแทงเข็มเงินไปที่คอของนายหญิง
"หยุดนะ!"
หยางหรูหลงไม่สามารถระงับความโกรธได้อีกต่อไป เขาคำราม แล้วรีบไปข้างหน้า และคว้าข้อมือของหลินหยางไว้
หลินหยางขมวดคิ้วทันที
“ไม่อยากช่วยแม่แล้วเหรอ?”
“หลีกทางให้ฉัน!”
หยางหรูหลงผลักหลินหยางออกไปอย่างรุนแรงและตะโกน: "มานี่สิ!"