บทที่ 3118 มีความสามารถที่มหัศจรรย์เช่นนี้ได้ยังไง

"เสียเวลาทุกๆ คนจริงๆ!"

"ดูเหมือนกับตัวตลกเลย! คุณจื่อยวน คุณสวยขนาดนี้ ทำไมถึงได้มองหาผู้ชายอย่างนี้ล่ะ?"

"ใช่ๆ มันไม่เหมาะสมกับคุณเลยจริงๆ"

สมาชิกคนอื่นๆ ของโลกแห่งดอกไม้ก็กล่าวไปตามๆ กัน

เจ้าตำหนักมังกรม่วงยิ้ม แต่ไม่ได้อธิบายอะไร

ตอนนี้เธอเพียงแค่เฝ้ารอว่าหลินหยางจะสร้างปาฏิหาริย์ได้หรือไม่

เพียงแต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า มันคงจะเป็นไปไม่ได้แล้ว

การกระทำนี้ของหลินหยาง นอกจากจะเพิ่มเสียงหัวเราะให้แก่ทุกคนแล้ว ดูเหมือนว่าจะไม่มีผลอื่นใดเลย!

เป็นเช่นนี้ต่อไปประมาณ 2 นาที เข็มมังกรหงเหมิงห้าเล่มแทงอยู่บนทางเดินดอกไม้ของดอกหัวใจสีเงิน!

"นี่! เจ้าหนุ่ม คุณทำเสร็จแล้วหรือยัง?"

ไป๋ซูอวี่ทนไม่ไหวจึงตะโกนออกมา

เธอไม่อยากรอต่อไปอีกแล้ว!

ขณะนี้ดอกไม้ของเธอบานสะพรั่งสวยงามเป็นที่สุด ขอเพียงแค่ประกาศผลออกมาอย่างเป็นทางการ เธอจะต้องได้เป็นผู้จัดงานดอกไม้ในครั้งต่อไปอย่างแน่นอน ในเวลาเดียวกันดอกไม้บนโต๊ะที่ล้ำค่าและงดงามเหล่านี้ ก็จะต้องตกเป็นของเธออย่างง่ายดาย!

เธอแทบอดรนทนไม่ไหวที่จะเก็บเกี่ยวผลลัพธ์แห่งชัยชนะนี้

ความอืดอาดยืดยาดของหลินหยาง ทำให้ความอดทนของเธอกำลังจะหมดลงไป

แต่ทว่าในเวลานี้ หลินหยางก็หยิบเข็มออกมาอีกครั้ง และกล่าวอย่างเย็นชาว่า : "ใกล้เสร็จแล้ว!"

ผู้คนต่างหายใจกระชั้น และจ้องมองไปยังดอกหัวใจสีเงิน

หลินหยางยื่นนิ้วมือออกไปบนดอกหัวใจสีเงิน จากนั้นก็ใช้เข็มเงิน แทงเบาๆ ลงบนปลายนิ้ว

เลือดหนึ่งหยดไหลออกมาจากปลายนิ้ว หยดลงไปบนทางเดินของดอกหัวใจสีเงิน

พร้อมกับเลือดสดๆ ที่หยดลงไป ดวงตาของทุกๆ คนก็เบิกกว้าง

ทุกๆ คนต่างรอยคอยการเบ่งบานของดอกหัวใจสีเงิน!

แต่ทว่า......

หลังจากรอมามากกว่า 20 วินาที ดอกหัวใจสีเงินกลับไม่มีอะไรแตกต่างไปจากเดิมแม้แต่น้อย

ในชั่วขณะ ทุกๆ คนล้วนมีสีหน้าแปลกใจ

"เจ้าหนุ่ม คุณกำลังล้อพวกเราเล่นอยู่เหรอ?"

ไป๋ซูอวี่ขมวดคิ้วและเอ่ยถาม

"คุณจื่อยวน ผู้ชายของคุณดูเหมือนว่าจะเชื่อถือไม่ได้นะ!"

"นี่ทำบ้าอะไรกัน? คิดว่าพวกเราเป็นคนปัญญาอ่อนเหรอ?"

"บอกให้คนคนนี้ออกไปได้ไหม?"

"อย่ามาทำให้ทุกๆ คนต้องเสียเวลาได้ไหม?"

ผู้คนต่างตะโกนออกมา แต่ละคนต่างโมโหไม่พอใจ อย่างมาก

เจ้าตำหนักมังกรม่วงส่ายหัว และกล่าวกับหลินหยางว่า : "หมอเทวดาหลิน ไม่ได้ก็ยอมแพ้ซะเถอะ หากยังสร้างปัญหาต่อไปก็คงไม่มีผลลัพธ์ใดๆ อีก!"

"พวกคุณรีบร้อนอะไรกัน?"

หลินหยางเงยหน้าขึ้นกล่าวอย่างเย็นชา : "ดอกไม้นี้ มันบานสะพรั่งแล้วไม่ใช่เหรอ?"

"บานสะพรั่ง? ตอนนี้มันไม่เคลื่อนไหวแม้แต่น้อย ยังจะบานสะพรั่งกะผีอะไรล่ะ! คุณคิดว่าทุกๆ คนมีเวลาว่างมากที่จะให้คุณก่อกวนจริงๆ เหรอ?"

ชายทรงผมหวีเสยกล่าวอย่างไม่พอใจ

"พวกคุณรีบมากเลยเหรอ? แม้แต่เวลา 5 วินาทีก็ไม่มีเลยใช่ไหม?"

หลินหยางจ้องมองไปที่ชายคนนั้น

"5 วินาที?"

ชายคนนั้นตกตะลึง

"4!"

ฉับพลันหลินหยางก็พูดขึ้นมา

ผู้คนต่างมองไปที่เขา

แต่หลินหยางยังนับถอยหลังต่อไป

"3!"

"2!"