บทที่ 3119 มองออก

การเบ่งบานของดอกกระดูกมังกร ได้สังหารการแข่งขันครั้งนี้แล้ว

ผู้คนยืนแกร่วเงียบกริบอยู่เป็นเวลานาน

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ ถึงได้พากันมีสติกลับมา

“สวย…สวยมากเลย….”

“ดอกไม้ดอกเดียวเบ่งบาน หลายดอกเหี่ยวเฉา! นี่คือราชาดอกไม้ที่เล่าขาน?”

“ไม่น่าเชื่อ….ไม่น่าเชื่อจริงๆ!”

“ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าตอนที่ฉันมีชีวิตอยู่ จะได้เจอกับราชาดอกไม้….”

“การมาครั้งนี้ถือว่าไม่สูญเปล่า!”

คนเหล่านี้ตื่นเต้นจนต้องปรบมือ

เจ้าตำหนักมังกรม่วงสูดหายใจเข้า ถึงแม้ภายในใจจะรู้สึกสับสน แต่ก็ไม่ได้แสดงออกมา

เธอยิ้มแล้วเดินมาข้างหน้า พูดว่า“ทุกท่าน! ทุกท่าน….ฉันว่าผู้ชนะถูกกำหนดไว้แล้วไหม?”

“คุณจื่อยวนดูภาคภูมิใจมาก! คุณเอาราชาดอกไม้มาแข่งขัน พวกเราจะเอาอะไรมาสู้คุณ?”

ไป๋ซูอวี่ยิ้มเจื่อนๆพูดขึ้น

“ยังไงก็ต้องถามความคิดเห็นของพวกคุณไม่ใช่เหรอ?”

เจ้าตำหนักมังกรม่วงพูดขึ้น

คนจำนวนมากยิ้มเจื่อนๆออกมา

เดิมทีหมายมั่นตั้งใจจะมาอวดตนในงานนิทรรศการดอกไม้ ผลสุดท้ายกลับถูกเจ้าตำหนักมังกรม่วงสกัดเสียก่อนแล้ว

น่ากลัวมาก!

นี่คือเสน่ห์ของราชาดอกไม้เหรอ?

เจ้าตำหนักมังกรม่วงอารมณ์ดีมาก เธอโบกสะบัดมือ จากนั้นคนที่อยู่ด้านหลังจึงได้มาเอาดอกไม้ที่อยู่ในกล่องของคนเหล่านี้ไป

ส่วนกระถางดอกกระดูกมังกรนั่น ก็ถูกเก็บเหมือนกัน

“เจ้าตำหนักมังกรม่วง คุณพอใจหรือยัง?”

หลินหยางเอียงคอถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

“พอใจ! แน่นอนว่าพอใจ! รออีกเดี๋ยวงานนิทรรศการดอกไม้จบลง ดอกหัวใจสีเงินก็เป็นของคุณแล้ว!”

เจ้าตำหนักมังกรม่วงแสยะยิ้มมุมปากพูดขึ้น

“ขอบคุณครับ”

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

การแข่งขันต่อจากนี้ไม่มีความหมายอะไรละ

หลังจากที่ทุกคนเห็นเสน่ห์ของราชาดอกไม้แล้ว ต่อให้ไปดูดอกไม้ดอกอื่นก็รู้สึกว่ามันไม่ได้มีความโดดเด่นอะไรแล้ว

ด้วยเหตุนี้งานนิทรรศการดอกไม้จึงจบลง

ทุกคนพากันทยอยแยกย้าย

หลินหยางก็ได้ดอกกระดูกมังกรดังใจหวัง

“หมอเทวดาหลิน แฮะๆ ยินดีด้วยนะครับ!”

โจวสืออวิ้นเดินมา ยิ้มหัวเราะพูดขึ้น

แต่หลินหยางไม่มีเวลามาสนใจเขา หลังจากที่ได้ดอกกระดูกมังกรแล้ว เขาจึงหยิบเข็มเงินที่อยู่ด้านบนอย่างระมัดระวัง เวลาเดียวกันก็หยิบยาลูกกลอนหนึ่งเม็ดออกมาจากตัว จากนั้นก็ทำให้มันเป็นผงแล้วเอามาทาบนก้านรากของดอกกระดูกมังกร

“คุณทำได้ยังไง?”

เจ้าตำหนักมังกรม่วงเห็นฉากนี้ จึงถามขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

“ทำได้ยังไงอะไรเหรอครับ?”

“คุณหลอกคนอื่นได้ แต่หลอกฉันไม่ได้ค่ะ นี่มันไม่ใช่ราชาดอกไม้! คุณทำดอกกระดูกมังกรที่เป็นเพียงดอกไม้ธรรมดาให้กลายเป็นราชาดอกไม้ได้ยังไงคะ?”

เจ้าตำหนักมังกรม่วงหัวเราะพูดขึ้น

หลินหยางเงียบอยู่สักพักหนึ่ง จากนั้นพูดว่า“ก็แค่ทำสรรพคุณพิเศษแค่นั้นเองครับ!”

“ทำสรรพคุณพิเศษ?”

เจ้าตำหนักมังกรม่วงชะงักงันเล็กน้อย สักพักหนึ่งถึงได้สติกลับมา

“เข็มเงินเหล่านั้นกับเลือดของคุณเป็นแค่กลอุบายเพื่อทำให้ผู้คนตาพร่าหรือเปล่า? จุดประสงค์ของพวกมันคือต้องการให้ดอกกระดูกมังกรแสดงความสามารถออกมาเหรอ?”

“ไม่ใช่ทั้งหมดหรอก บนเข็มเงินมีกลิ่นอายที่พิเศษทิ่มเข้าไปในดอกกระดูกมังกร กระตุ้นรากของมัน ทำให้มันเบ่งบานเร็วขึ้น สารเหลวของพวกคุณผลข้างเคียงเยอะ ถึงแม้จะสามารถทำให้ดอกกระดูกมังกรเร่งเติบโตได้ ก็จะทำให้มีผลข้างเคียงเยอะอยู่ดี เพราะฉะนั้นผมเลยไม่อยากใช้ ส่วนอย่างอื่น ก็แค่เป็นลักษณะพิเศษที่พลังที่แข็งแกร่งแสดงออกมาเท่านั้น”

หลินหยางพูดอย่างราบเรียบ

เจ้าตำหนักมังกรม่วงขมวดคิ้วเป็นปมเล็กน้อย

สมาชิกของโลกแห่งดอกไม้หลายคนไม่ได้มีวรยุทธ์ แน่นอนว่าสัมผัสไม่ได้

“แต่ไม่ใช่เพียงเท่านี้ คุณยังใช้พลังที่แข็งแกร่งปกคลุมทั่วทะเลดอกไม้ ทำลายล้างดอกไม้ทั้งหมดที่มีอยู่ในทะเลดอกไม้ จนเกิดภาพลวงตาว่าเป็นราชาดอกไม้ขึ้น ถูกไหม?”

น้ำเสียงเย็นชาลอยลมมา

หลินหยางกับเจ้าตำหนักมังกรม่วงมองไป

สิ่งที่เห็นคือผู้หญิงชุดขาวคนหนึ่งเดินมาช้าๆ