บทที่ 3121 ตกตะลึง

“นังนี่ ยังกล้าพูดมากอีก!”

หญิงสาวสวยหยาดเยิ้มคนนั้น พลิกมือตบลงบนหน้าของหยานเคอเอ๋อร์

เพี๊ยะ!

เสียงฝ่ามือดังขึ้นสนั่นห้อง

ทุกคนทยอยเงียบอึมครึม

หลินหยางสูดหายใจเข้าลึกๆ เขาจุดบุหรี่แล้วพูดว่า“เพราะฉะนั้นจะบอกให้พวกเราขอโทษพวกคุณ เรื่องนี้…ก็จะถือว่าจบ?”

“แน่นอนว่าเป็นไปไม่ได้ พวกมึงต้องชดเชยกับการทำให้แฟนกูตกใจ กูไม่ได้ต้องการเยอะหรอก เอาแค่หนึ่งล้าน!”

ชายหัวโล้นพูดขึ้น

“เหรอ?”

หลินหยางจ้องมองเขา“พวกคุณเป็นใคร?”

“ทำไม? จะตรวจสอบประวัติกู?”

ชายหัวโล้นพูดด้วยความไม่พอใจ”กูเป็นแก๊งค์มังกรฟ้าคังหลิง!เคยได้ยินไหม? นายท่านหลงเป็นนายใหญ่กู! กูจะบอกให้นะ วันนี้ถ้าไม่มีคำอธิบายให้กู พวกมึงใครก็ตามอย่าได้คิดที่จะออกไปอย่างสงบ!”

หลินหยางพยักหน้า เอียงคอพูดว่า“ให้ชวี่เทียนเอาเงินมาหนึ่งล้าน”

“รับทราบ!”

คนที่อยู่ด้านข้างพยักหน้า จากนั้นกดโทรศัพท์โทรออก

ชายหัวโล้นได้ยิน จึงยิ้มด้วยความเหิมเกริม

“เหล่าพี่น้อง ครั้งนี้ขูดรีดได้กำไรเยอะเลยว่ะ!”

“พี่ใหญ่อายุยืนหมื่นปี!”

“พี่ใหญ่ พี่พูดน้อยไปหรือเปล่า? พวกเราน่าจะพูดสองล้าน!”

“ใช่ ผมก็รู้สึกว่าน้อย”

คนที่อยู่ด้านหลังหัวเราะลั่น

“ไม่ต้องรีบร้อน รอให้ได้หนึ่งล้านมาก่อนค่อยว่ากัน รออีกเดี๋ยวพวกเราค่อยหาเหตุผลเอาเงินพวกมันอีก!”

ชายหัวโล้นพูดขึ้น

“เหอะ คิดไม่ถึงว่าวันนี้จะโชคดีแบบนี้! นังผู้หญิงนี่ยังกล้ามาพูดซี้ซั้วกับฉันอีก วันนี้ไม่จัดการพวกแกให้ราบคาบ ก็ถือว่าพวกแกเก่งมากแล้ว!”

หญิงสาวพูดขึ้น

หยานเคอเอ๋อร์ทั้งกลัวทั้งโกรธ

แต่หลินหยางสีหน้านิ่งมาก

“ประธานหลิน?”

ฉินไป่ซงที่อยู่ด้านข้างอ้ำๆอึ้งๆ

“ไม่รีบร้อน”

หลินหยางพูดอย่างราบเรียบ

ทุกคนพยักหน้า

หลินหยางอยู่ที่นี่ พวกเขาไม่จำเป็นต้องพูดอะไร ถึงแม้ทุกคนจะโกรธมาก

ไม่นานชวี่เทียนก็เดินเข้ามาด้วยความรีบร้อน ในมือยังถือกระเป๋าเงินมาด้วย

“ประธานหลิน เกิดอะไรขึ้นครับ?”

พอชวี่เทียนเข้ามาก็รีบถามทันที

“เอาเงินมาให้กูเถอะ!”

ชายหัวโล้นแย่งกระเป๋าเงินที่อยู่ในมือชวี่เทียนไป และเปิดออกหัวเราะดังลั่น

เมื่อเปิดออกก็เห็นเงินเรียงกันเป็นตับๆ

ทุกคนมองตาค้าง

“ไม่เลว! ไม่เลว! แกตรงไปตรงมาดี!”

ชายหัวโล้นดีใจ พยักหน้าหงึกหงัก แต่ดวงตากลับหรี่ลง พูดว่า“แต่เงินพวกนี้เป็นแค่เงินชดเชยให้แฟนกู เงินที่พวกกูตกอกตกใจยังไม่ได้ให้เลย!”

“อยากได้เท่าไหร่?”หลินหยางถาม

“ไม่เยอะ สองล้าน กูไม่ควรได้น้อยกว่าแฟนถูกไหมล่ะ?”

ชายหัวโล้นลังเลใจอยู่พักหนึ่งถึงได้พูดขึ้น

“สองล้านเหรอ? ได้”

หลินหยางพยักหน้า ทำท่าทางคิดแล้วพูดว่า“เอางี้ไหมผมให้ยี่สิบล้านเลย ผมว่าลูกน้องของคุณที่อยู่ด้านหลังก็ตกใจควรได้รับเงินชดเชยด้วย ผมจ่ายก้อนเดียวเลย”

“แกพูดจริงเหรอ?”