บทที่ 3137 ขออภัยที่ไม่อาจทำตามคำสั่งได้

ด้วยนิสัยของอ่าวหานเหมย แน่นอนว่าจะต้องไม่มาอยู่ในห้องกับชายแปลกหน้าเพียงลำพังเป็นแน่

แต่เธอในขณะนี้มีเวลาไม่มากแล้ว

เพื่อที่จะสามารถดึงตระกูลเหล่านั้นมาเคียงข้างตระกูลอ่าวเสวี่ยได้ เธอจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากประนีประนอม

"คุณหนูคะ ท่านจะไปที่ห้องของคนแซ่หลินคนนั้นจริงๆ เหรอคะ? หากเรื่องนี้ถูกเผยแพร่ออกไป เกรงว่าจะส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงของท่านนะคะ"

เสี่ยวชุ่ยสาวใช้ที่อยู่ข้างกายกล่าวด้วยความเป็นกังวล

"จนถึงเวลานี้แล้ว ชื่อเสียงจะไปมีประโยชน์อะไรอีกล่ะ? ถ้าหากฉันไม่สามารถทำหน้าที่นี้ให้สำเร็จได้ หลังจากที่ฉันตายไปแล้ว ฉันจะรักษาตระกูลนี้เอาไว้ได้อย่างไรกัน?"

ในดวงตาของอ่าวหานเหมยปรากฏความเศร้าเปล่าเปลี่ยว

เมื่อนึกถึงว่าตระกูลของเธอเงียบสงัดมาหลายร้อยปี ในที่สุดก็กำเนิดเธอผู้มีพรสวรรค์เช่นนี้ขึ้นมา และครอบครัวก็ใช้ความพยายามทั้งหมดในการอบรมบ่มเพาะเธอขึ้นมา และปรารถนาว่าเธอจะสามารถชิงตำแหน่งหัวหน้าตระกูลอ่าวเสวี่ยมาได้ ถึงแม้จะไม่อาจเป็นหัวหน้าตระกูลได้ ก็ยังสามารถเป็นผู้อาวุโส และปกป้องตระกูลนี้ได้

โดยไม่คาดคิดว่าเธอจะต้องมาทนทุกข์ทรมานจากโรค'โลหิตน้ำแข็ง'ที่พบได้ยากนี้

โชคชะตาช่างเล่นตลกจริงๆ!

"คุณหนูคะ ท่านไม่ต้องเป็นกังวลใจไปหรอกนะคะ ท่านได้ทำเรื่องราวมากมายเพื่อตระกูลอ่าวเสวี่ย พวกเขาจะสามารถลืมเลือนได้เหรอคะ? และคงจะไม่ลงมือกับพวกเราเป็นแน่"

สาวใช้กล่าวปลอบโยน

แต่อ่าวหานเหมยกลับส่ายหน้าอีกครั้ง: "หลายปีมานี้ ฉันทำเพื่อเพิ่มศักยภาพของตัวเอง พูดได้ว่าใช้วิธีการทุกสิ่งทุกอย่าง ทำให้คนจำนวนมากต้องไม่พอใจโดยไม่รู้ตัว ถ้าหากฉันตาย ตระกูลของพวกเราก็จะต้องตกต่ำลง และจะต้องถูกคนชำระบัญชีอย่างแน่นอน แต่ถ้าสามารถดึงคนเหล่านี้เข้ามาเป็นพันธมิตรเพื่อก่อตั้งตระกูลอ่าวเสวี่ยได้ พวกเขามีความสัมพันธ์กับตระกูลของพวกเราอย่างต่อเนื่อง หากคนอื่นๆ ต้องการที่จะลงมือกับฉัน ก็จะต้องดูสีหน้าของคนเหล่านี้ด้วย"

สาวใช้พยักหน้า ในดวงตาเต็มไปด้วยความเปล่าเปลี่ยว สุดท้ายก็อดกลั้นเอาไว้ไม่อยู่ และแอบเช็ดน้ำตา: "คุณหนูคะ ถ้าหากว่าท่านไม่เป็นโรคนี้ ก็น่าจะดีกว่านี้ใช่ไหม? ตระกูลอ่าวเสวี่ยที่อยู่ภายใต้การนำของท่าน ก็จะต้องยิ่งเจริญรุ่งเรืองอย่างแน่นอน!"

"ตอนนี้จะมาพูดเรื่องนี้มันจะไปมีประโยชน์อะไรล่ะ? ตามฉันไปเถอะ"

อ่าวหานเหมยกล่าวอย่างนิ่งๆ ลุกขึ้นแล้วเดินออกจากประตูห้อง และเดินไปยังห้องที่หลินหยางพักอาศัยอยู่

ระหว่างทางมีสายตาจับจ้องมองเธอไม่น้อย

แต่เธอก็ไม่ได้สนใจ ไม่นานก็มาถึงหน้าห้องของหลินหยาง

ฉู่ชิงรออยู่ที่หน้าประตู

สาวใช้เห็นเช่นนี้ จึงเดินเข้าไปแล้วกล่าวทันทีว่า: "เฮ้! ไปเรียกผู้นำพันธมิตรของพวกคุณออกมา คุณหนูของพวกเรามาถึงแล้ว!"

"ผู้นำพันธมิตรจัดเตรียมยาสมุนไพรอยู่ด้านใน ถ้าหากคุณอ่าวอยากพบผู้นำพันธมิตร ก็ให้เข้าไปด้วยตัวเอง"

ฉู่ชิวกล่าว

"คุณพูดอะไร? ชายและหญิง จะสามารถอยู่ด้วยกันเพียงลำพังได้ยังไง? เช่นนี้ชื่อเสียงของคุณหนูของฉันจะทำอย่างไรล่ะ?"

สาวใช้ตำหนิด้วยความโกรธ

"ผู้นำพันธมิตรก็ได้บอกแล้ว ว่าให้คุณหนูของพวกคุณเข้าไปเพียงลำพัง ถ้าหากไม่เข้าไป เขาก็สะดวกที่จะออกมาทำการรักษาให้กับคุณหนูของคุณ แต่เกรงว่าคุณหนูของคุณจะไม่ให้ความร่วมมือ"

ฉู่ชิวยักไหล่พลางยิ้มแล้วกล่าว

"มีอะไรที่จะไม่ให้ความร่วมมือ? ไปเรียกผู้นำพันธมิตรของคุณออกมาเดี๋ยวนี้!"

สาวใช้อดไม่ได้ที่จะด่า

ฉู่ชิวขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้โต้แย้งอีก และมุ่งตรงเดินเข้าไปในห้อง

ไม่นาน ประตูห้องก็ถูกเปิดออก

หลินหยางกวาดสายตามองไปในแต่ละมุมของระเบียงทางเดิน ก็พบเงาร่างที่ทั้งซ่อนตัวและทั้งเปิดเผยของคนหลายคนกำลังจับจ้องมองมายังทางด้านนี้

ไม่ชัดเจนว่า คนเหล่านี้เป็นสายสืบที่คนตระกูลยอดเจ้าแห่งสำนักส่งมาหรือไม่

"คุณอ่าวน่าจะรู้จุดประสงค์ที่ฉันเรียกคุณมาใช่ไหม?"

หลินหยางเอ่ยปาก

"แน่นอนว่า ผู้นำพันธมิตรหลินคงจะต้องการตรวจสอบอาการของโรคภายในร่างกายของฉัน หลังจากนั้นก็ค่อยคิดหาแผนรับมือ แต่น่าเสียดาย การกระทำทั้งหมดของคุณมันล้วนเปล่าประโยชน์"

อ่าวหานเหมยกล่าวอย่างนิ่งๆ

"ไม่ลองแล้วจะรู้ได้ยังไงว่ามันเปล่าประโยชน์?"

"คุณอยากจะลองก็ลองเถอะ คุณสามารถลงมือได้เลย"

อ่าวหานเหมยเอ่ยปากไปลวกๆ และไม่ได้มีความสนใจต่อสิ่งนี้มากนัก

"คุณอ่าว คุณแน่ใจนะว่าต้องการที่จะตรวจตรงนี้?"

"มีปัญหาอะไรเหรอ?"

"ไม่มีปัญหา.....ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็เชิญคุณอ่าวถอดเสื้อผ้าได้เลย"

หลินหยางครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วกล่าว

"อะไรนะ?"

อ่าวหานเหมยนิ่งอึ้งไป

สาวใช้ก็ตกใจเป็นอย่างมาก เมื่อได้สติกลับมาจึงกล่าวด้วยความโมโหเดือดดาลว่า: "คาดไม่ถึงเลยว่าคุณจะกล้าลวนลามคุณหนูของพวกเรา? คุณรนหาที่ตายหรือไง!"

"ฉันแค่อยากจะช่วยชีวิตคุณหนูของพวกคุณ" หลินหยางกล่าวอย่างนิ่งๆ

"ไอ้สารเลว! ไอ้คนเจ้าเล่ห์ ยังจะกล้ามาเถียงข้างๆ คูๆ อีกเหรอ?"

สาวใช้ชักมีดทหารออกมา แล้วกำลังจะลงมือ

"ทำอะไรน่ะ?"

ฉู่ชิวมาขวางเอาไว้ แล้วกล่าวอย่างไม่พอใจว่า: "ผู้นำพันธมิตรของพวกเราแค่จะรักษาโรคให้คุณหนูของคุณ พวกคุณจะต้องมีท่าทีเช่นนี้เลยเหรอ?"

"คุณไสหัวไปให้พ้นเลยนะ!"

สาวใช้ไม่สนใจ อาศัยการฝึกฝนขั้นสูงของตัวเอง และต้องการจะจัดการคนทั้งสอง

แต่กลับถูกอ่าวหานเหมยขวางเอาไว้

"คุณหนู"

"อย่ายุ่งวุ่นวาย"

อ่าวหานเหมยกล่าวอย่างนิ่งๆ หลังจากนั้นก็มองไปยังหลินหยาง: "ผู้นำพันธมิตรหลิน การที่คุณต้องการจะช่วยฉันนี้ เกรงว่าฉันคงไม่อาจทำตามคำสั่งได้!"