บทที่ 3138 ได้

"อะไรนะ? เข้าไปจริงๆ เหรอ?"

ในลานบ้านด้านข้าง คนของต้าซู่มารวมตัวกัน แก้วเหล้าในมือของเกินจิงแข็งทื่อเล็กน้อย เขามองคนที่เข้ามารายงานอย่างตกตะลึง

"เข้าไปแล้ว ทั้งชายทั้งหญิง ประตูหน้าต่างปิดมิดชิด มองไม่เห็นด้านในเลยว่ามีอะไร!"

คนคนนั้นอธิบายอย่างออกรส

เกินจิงได้ยินเช่นนั้น ก็หัวเราะออกมาทันที

"ฉันยังคิดว่าอ่าวหานเหมยคนนี้ใสซื่อบริสุทธิ์ ไม่คิดเลยว่าจะเป็นคนใจง่ายเช่นนี้ ศักดิ์ศรีของตระกูลอ่าวเสวี่ยเกรงว่าจะต้องถูกเธอทำลายไปจนหมดสิ้นซะแล้ว!"

"นายท่าน ถ้าเป็นเช่นนี้ เราไม่อาศัยการตรวจให้เธอ โดยบอกให้เธอถอดเสื้อผ้าบ้างล่ะ?"

คนข้างๆ กล่าวพร้อมกับแสยะยิ้ม

"นี่จะมีประโยชน์อะไรล่ะ? ไม่ได้ยินที่อ่าวหานเหมยบอกเหรอ? ถ้าตรวจแล้ว และรักษาไม่หาย ก็จะต้องถูกฆ่าล้างตระกูล แน่ใจเหรอว่าพวกคุณจะสามารถรักษาโรค'โลหิตน้ำแข็ง'ให้หายได้?"

"เอ่อ.....จะสามารถรักษาหายได้อย่างไรล่ะ? เพียงแต่เจ้าหนุ่มคนนั้นจากพันธมิตรชิงเซวียน....."

"คนหนุ่มสาวทำอะไรไม่คิด ไม่ตระหนักถึงความรุนแรงของผลที่ตามมา ปล่อยเขาไปเถอะ พวกเรารอชมการแสดงก็พอ"

"เมื่อเป็นเช่นนี้ พันธมิตรชิงเซวียนจะไม่ถูกฆ่าล้างตระกูลเหรอ?"

"จะฆ่าล้างตระกูลแล้วมันเกี่ยวอะไรกับเราล่ะ? เราจะได้ใช้พันธมิตรชิงเซวียนมาทดสอบศักยภาพของตระกูลอ่าวเสวี่ยว่าเป็นอย่างไร ดูสิว่าจะแข็งแกร่งเหมือนดังที่เล่าลือกันมาจริงๆ ไหม!"

"ครับ"

การแสดงความคิดเห็นของเกินจิงอยู่ในการพูดคุยของกลุ่มตระกูลยอดเจ้าแห่งสำนักทุกๆ คน

ผู้คนไม่ได้เอาใจใส่นัก

ในความคิดเห็นของพวกเขา หลินหยางไม่สามารถรักษา'โลหิตน้ำแข็ง'ได้

"มีเรื่องประเภทนี้ด้วยเหรอ?"

ในห้องโถงใหญ่ เฮ่าเทียนได้ยินการรายงานของเหลยหู่ เขาขมวดคิ้วแน่นในทันที

"ท่านเฮ่าเทียน ในกรณีนี้ ผู้นำพันธมิตรหลินจะรักษาคุณอ่าวหานเหมยไม่หายไม่ได้นะครับ มิเช่นนั้นหากเรื่องนี้แพร่ไปถึงหูของตระกูลอ่าวเสวี่ย พันธมิตรชิงเซวียนจะไม่มีอยู่อีกต่อไป เราจะต้องเข้าไปแทรกแซงไหมครับ?"

เหลยหู่กล่าวอย่างลังเลใจ

"มันสายไปแล้ว!"

เฮ่าเทียนส่ายหัว และกล่าวอย่างเรียบๆ ว่า : "ถึงแม้ผู้นำพันธมิตรหลินจะยังหนุ่ม แต่มีความฉลาดเฉียบแหลมเป็นอย่างยิ่ง เขาทำเช่นนี้แน่นอนว่าจะคิดใคร่ครวญมานานแล้ว ปล่อยเขาไปเถอะ"

"เอ่อ....ตกลงครับ"

ในห้อง

ปุดๆๆ .....

มีเสียงฟองอากาศดังอยู่ในเตาต้มยาเป็นระยะๆ ไฟในเตาลุกไหม้ขึ้นเล็กน้อย ทำให้อุณหภูมิในห้องสูงขึ้นมากกว่า 10 องศา

หลินหยางจัดการระดับความร้อนไปพลาง และกล่าวไปพลาง : "คุณอ่าว เรามาเริ่มกันเถอะ!"

อ่าวหานเหมยตกตะลึงเล็กน้อย ใบหน้าเล็กๆ ที่งดงามและขาวราวกับหิมะดูแปลกๆ ไปเล็กน้อย

ถึงแม้จะรู้ว่าความตายอยู่ไม่ไกล เธอมองข้ามทุกสิ่งทุกอย่าง และไม่สนใจทุกสิ่งทุกอย่างไปนานแล้ว แต่จะต้องมาเปลือยกายอยู่ต่อหน้าชายแปลกหน้าจริงๆ ......

มันยากเกินกว่าจะทำได้

ความเขินอายในใจทำให้แขนขาของเธอแข็งทื่ออย่างมาก

"ทำไมล่ะ? ยังทำใจไม่ได้เหรอ?"

หลินหยางขมวดคิ้วขึ้นมา : "คุณต้องการชีวิต หรือศักดิ์ศรีเล็กๆ น้อยๆ นี้ล่ะ?"

"คุณสามารถรักษาฉันได้จริงๆ ใช่ไหม?"

อ่าวหานเหมยกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา