บทที่ 3139 จะเป็นอะไรไปได้อีกล่ะ?

"ที่คุณพูด......มันจริงเหรอ? อย่ามาหลอกฉันนะ!"

อ่าวหานเหมยรีบเดินเข้ามา ใบหน้าเต็มไปด้วยรีบร้อน และไม่สนใจที่จะสวมเสื้อผ้าให้ดี

"ได้ก็คือได้ แต่อาจจะมีผลที่ตามมาอยู่บ้าง"

หลินหยางควบคุมไฟที่เตา และกล่าวอย่างนิ่งๆ

"อะไรคือผลที่ตามมา?"

"การฝึกฝนของคุณ บางทีอาจจะไม่สามารถรักษาเอาไว้ได้มากนัก"

หลินหยางกล่าว

"จะต้องสูญเสียการฝึกฝนบางส่วนไปเหรอ?"

อ่าวหานเหมยกัดริมฝีปาก และกล่าวอย่างเคร่งขรึม : "ถึงแม้ว่าจะเป็นเช่นนี้ ก็ไม่เป็นไรหรอก ตราบใดยังมีชีวิตย่อมต้องมีความหวัง สูญเสียการฝึกฝนไป แต่มีชีวิตอยู่รอดก็พอ!"

"เอาล่ะ นอนลงบนเตียง และถอดเสื้อผ้าออกให้หมด"

หลินหยางพูดจบ ก็ดึงเข็มมังกรหงเหมิงออกมา และเริ่มปล่อยพลังแห่งสวรรค์เข้าไป

อ่าวหานเหมยตกตะลึง เธอลังเลเล็กน้อย แต่ยังคงปฏิบัติตาม

เธอนอนเงียบๆ อยู่บนเตียง ร่างกายแข็งเกร็งอย่างมาก ราวกับว่าเส้นประสาททั้งหมดในร่างกายได้บิดเป็นเกลียว เธอหลับตาแน่น ไม่กล้ามองทุกสิ่งทุกอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น

แต่ในใจของเธอยังคงสงสัยเล็กน้อย

คนคนนี้สามารถรักษาให้หายได้จริงๆ เหรอ?

ไม่ใช่เสี่ยวชุ่ยเคยรายงานว่า ความจริงแล้วคนคนนี้มาจากนอกดินแดนหรอกเหรอ?

คนนอกดินแดน จะมีทักษะทางการแพทย์แข็งแกร่งเหนือกว่าคนเหล่านั้นในดินแดนแห่งความเงียบและความตายได้อย่างไร?

ในสมองของอ่าวหานเหมยรู้สึกสับสนเป็นอย่างยิ่ง

แต่รออยู่นาน ก็ยังไม่เห็นหลินหยางจะเข้ามารักษาเลย

"อีกนานไหม?"

เธอลืมตาขึ้นเล็กน้อย ก็เห็นหลินหยางกำลังจดจ่ออยู่กับเข็มสิบกว่าเล่ม จึงอดไม่ได้ที่จะถาม

"รอ"

หลินหยางกล่าวอย่างไม่พอใจ

อ่าวหานเหมยจึงไม่พูดอะไรอีก

หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมงเต็ม บนตัวเข็มมังกรหงเหมิงทั้งหมดก็ถูกพลังแห่งสวรรค์ห่อหุ้มจนกลายเป็นหลากสีสัน หลินหยางหยิบมันขึ้นมา และเดินไปที่เตียง

อ่านหานเหมยสัมผัสได้ถึงการเข้าใกล้ของชายคนนั้น ดวงตาทั้งคู่จึงหลับแน่น

เธอไม่เคยมีประสบการณ์อย่างนี้เลย

ที่เปิดเผยต่อหน้าผู้ชายคนหนึ่งโดยสิ้นเชิงเช่นนี้

ฟรึ่บ!

และในเวลานี้ อุณหภูมิที่ร้อนแผดเผาได้อบอยู่บนร่างของอ่าวหานเหมย

เธอลืมตาขึ้นมาทันที

เธอเห็นฝ่ามือของหลินหยางได้ปล่อยเปลวไฟที่ขาวซีดออกมา

"ไฟประหลาด?"

อ่าวหานเหมยร้องเสียงหลง

เปลวไฟพันรอบเข็มเงิน ราวกับว่ากำลังจุดไฟอยู่ เข็มเงินได้เปลี่ยนเป็นสีแดงเลือด และยังมีเปลวไฟเล็กๆ ลุกไหม้อยู่ที่หัวเข็มด้วย

จากนั้นหลินหยางก็ทำอย่างรวดเร็วว่องไว เขาหยิบเข็มเงินแทงลงไปบนหน้าอกของอ่าวหายเหมยทันที

"ฮึก!"

ปากเล็กๆ ของอ่าวหานเหมยเปิดออกทันที เธอพ่นควันสีเขียวออกมาอย่างต่อเนื่อง

ราวกับเหล็กร้อนตกลงไปในน้ำเย็น

ความรู้สึกเช่นนี้มันวิเศษอย่างมาก

หลินหยางยังไม่หยุด เขาหยิบเข็มเงินขึ้นมาและแทงลงไปอีกครั้ง

พร้อมกับเข็มเงินแปลกประหลาดนี้ที่ตกลงมาไม่หยุด อ่าวหานเหมยรู้สึกว่าอุณหภูมิในร่างกายค่อยๆ เพิ่มขึ้น เลือดที่ถูกแช่แข็งมาเป็นเวลานานดูเหมือนจะพลุ่งพล่านขึ้นมา

น่าทึ่งมาก!

"นี่คือ......วิธีการฝังเข็มแบบไหนเหรอ?"

อ่าวหานเหมยอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม

"วิธีการฝังเข็มไม่สำคัญหรอก เพียงแค่ให้ยาตรงจุดก็พอ!"

หลินหยางกล่าวไปด้วยฝังเข็มไปด้วย

หลังจากนั้นไม่นาน ร่างกายของอ่าวหานเหมยก็เต็มไปด้วยเข็มเงินแล้ว

แต่หลินหยางไม่ได้หยุดลง เขายื่นมือออกไปกดลงบนหน้าท้องของอ่าวหานเหมย และเริ่มนวดมัน

ลมหายใจของอ่าวหานเหมยสั่นสะท้าน เธอกังวลใจต้องการจะลุกขึ้น

"อย่าขยับ!"

หลินหยางตะคอกเบาๆ และนวดอย่างอ่อนช้อยด้วยสองมือ

ผิวที่ราวกับน้ำแข็งด้วยการนวดอย่างต่อเนื่องของหลินหยาง มันได้ฟื้นคืนสีเดิมบางส่วน

อ่าวหานเหมยรู้ดีว่า หลินหยางกำลังรักษาตนเองอยู่ ถึงแม้ในใจจะเขินอายอย่างมาก แต่ในขณะนี้ก็ทำได้เพียงอดทนเท่านั้น

หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมง หลินหยางก็เหนื่อยล้าจนเหงื่อไหลเต็มใบหน้า เขาหายใจหอบ และหยุดลงเพียงเท่านี้

"รู้สึกอย่างไรบ้าง?"

หลินหยางหายใจเหนื่อยหอบ เขาดึงเข็มกลับไปด้วยและเอ่ยถามไปด้วย

"ร่างกายอบอุ่น ไม่เคยรู้สึกผ่อนคลายเช่นนี้มาก่อนเลย"

อ่าวหานเหมยรู้สึกตกใจ และอดไม่ได้ที่จะกล่าวเช่นนี้

"เช่นนั้นก็ดี ดูเหมือนว่าพลังแห่งสวรรค์ประสานกันกับไฟประหลาด จะมีผลดีต่อการรักษาโรคโลหิตน้ำแข็งนี้จริงๆ"

หลินหยางกล่าวด้วยรอยยิ้ม

อ่าหานเหมยตกตะลึงเล็กน้อย จากนั้นก็รีบลุกขึ้นสวมเสื้อผ้า แก้มของเธอมีเลือดฝาดกว่าก่อนหน้านี้มาก แต่เพียงแค่ชั่วขณะหนึ่ง เธอก็กลับมามีสีหน้าเย็นชาเหมือนดังเดิม

"คาดไม่ถึงว่าผู้นำพันธมิตรหลินจะมีวิธีการพิเศษเช่นนี้ ก่อนหน้านี้ที่หานเหมยได้ดูหมิ่นดูแคลนผู้นำพันธมิตรหลินไป หานเหมยต้องขออภัยด้วย"

"ไม่ต้องขอโทษหรอก"

"ฉะนั้นแล้ว อาการป่วยของหานเหมยก็หายเป็นปกติแล้วใช่ไหม?"

"ไม่ใช่หรอก ยังคงต้องได้รับการรักษาอีกสองสามครั้ง คุณเป็นโรคนี้มานานหลายปี ยังต้องได้รับการรักษาควบคู่กับยาเพื่อเป็นการซ่อมแซมดูแล จึงจะสามารถหายเป็นปกติได้!"

หลินหยางกล่าวด้วยรอยยิ้ม เขาเดินไปข้างหน้าเตาหลอมยาและหยิบยาออกมา และส่งให้เธอ

"กินมันซะ!"

อ่าวหานเหมยกวาดสายตามองยาสองสามเม็ดนั้น หัวใจของเธอก็เต้นระรัวขึ้นมาอีกครั้ง

"นี่คือยาที่คุณปรุงเองเหรอ?"

"จะเป็นอะไรไปได้อีกล่ะ?"

หลินหยางกล่าวอย่างนิ่งๆ