บทที่ 3148 อ่าวหั่วอวิ๋น

สายตาของอ่าวเวยอินราวกับสามารถเจาะทะลุจิตวิญญาณได้ มันมีพลังอย่างมากจนน่าสะพรึงกลัว

อ่าวหานเหมยที่ว่าแข็งกร้าวแล้ว แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าอ่าวเวยอิน ก็มักจะรู้สึกต่ำต้อย เดิมทีไม่กล้าที่จะสบสายตาเลยด้วยซ้ำ

"พี่ ฉันขอโทษ"

อ่าวหานเหมยกล่าวด้วยความรู้สึกผิด

"ฉันไม่ถือสาหรอกที่พวกคุณมาสาย แต่วันนี้มีคนกลุ่มอื่นมาที่นี่มากมาย อย่าทำให้เผ่าเย่ไหมของเราน้องเสียหน้า"

เมื่อพูดคำนี้จบ สายตาของอ่าวเวยอินก็กวาดมองไปยังหลินหยาง

ดวงตาคู่นั้นมีความสงบนิ่ง แต่ส่วนลึกในแววตากลับมีความเยือกเย็นอย่างยิ่งอยู่ในนั้น

หลินหยางไม่สนใจ ตอนนี้เขาต้องการใช้เวลาในการล่าสัตว์ครั้งนี้อย่างสงบสุขและไม่มีปัญหาใดๆ และออกไปจากสถานที่แห่งนี้โดยเร็ว

"หานเหมย นี่คือผู้ชายที่คุณเลือกเหรอ?"

เวลานี้ น้ำเสียงที่หัวเราะอย่างดูถูกเหยียดหยามก็ดังเข้ามา

อ่าวหานเหมยหันไปมอง

เธอเห็นชายคนหนึ่งสวมชุดคลุมสีดำขี่ม้าขาวเข้ามา

ชายคนนั้นดูหล่อเหลาเป็นอย่างยิ่ง ผมดำยาวตกลงอยู่บนบ่าทั้งสองข้าง มีดาบโค้งห้อยอยู่ที่เอว เขาดูเป็นคนสง่าผ่าเผยและกล้าได้กล้าเสีย

"อ่าวจ้าง?"

อ่าวหานเหมยขมวดคิ้วทันที

"ไม่เลวๆ หานเหมย คนคนนี้ก็หล่อเหลาดีนะ ได้ยินมาว่าเขายังสามารถรักษาโรคโลหิตน้ำแข็งได้อีกด้วย จุ๊ๆๆ การเดินทางไปยังหอเหลยเจ๋อเทียนครั้งนี้ นับว่าคุณได้เก็บได้สมบัติอันล้ำค่ามาแล้ว!"

ผู้ชายคนนั้นมองพิจารณาหลินหยาง ยกยิ้มมุมปากและพยักหน้า แต่ในแววตากลับเต็มไปด้วยการเย้ยหยัน

อ่าวหานเหมยไม่พูดอะไร อ่าวเวยอินดึงบังเหียน และกล่าวอย่างเย็นชา : "ไปกันเถอะ"

ทั้งสองคนตามหลังอ่าวเวยอินไป

แต่ไปได้ไม่กี่ก้าว

"ฉันจะเอาชีวิตแก!"

เสียงคำรามอย่างโมโหเดือดดาลดังขึ้นมา

จากนั้นก็เห็นดาบอันเย็นเฉียบฟันตรงเข้ามาที่หลินหยาง

หลินหยางขมวดคิ้วทันที

ชิ้ง!

อ่าวหานเหมยยกดาบขึ้นมาขวางในทันที

แคร่ง!

ดาบทั้งสองกระทบกันอย่างรุนแรง จนเศษน้ำแข็งจำนวนมากกระเซ็นออกมา

เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง

ก็เห็นชายรูปร่างสูงใหญ่ใบหน้าเต็มไปด้วยหนวดเครากำลังใช้สายตาอันดุร้ายจ้องมองไปที่หลินหยาง

"อ่าวหงหั่ว? นี่คุณทำอะไร?" อ่าวหานเหมยตะคอกออกมา

"คนคนนี้ฆ่าพี่ชายของฉัน ฉันจะต้องแก้แค้นให้พี่ชายของฉัน!" อ่าวหงหั่วคำรามเสียงดัง

อ่าวหานเหมยไม่ชอบพออีกฝ่าย เธอออกแรงดาบในทันที เพื่อผลักดาบของอีกฝ่ายกลับไป และกล่าวอย่างเย็นชาว่า : "ขณะนี้อ่าวเทียนซวงพี่ชายของคุณเพียงแค่หายไป จะเป็นหรือตายก็ยังไม่รู้ มิหนำซ้ำ คุณรู้ได้อย่างไรว่าผู้นำพันธมิตรหลินฆ่าเขา?"

"ในเวลานี้เขาคือคนที่น่าสงสัยที่สุด! ในเมื่อเขาตกเป็นผู้ต้องสงสัย ฉันก็จะฆ่าเขา!"

"พูดแบบนี้ คนของหอเหลยเจ๋อเทียนก็ตกเป็นผู้ต้องสงสัยเช่นกัน คุณต้องการที่จะทำลายหอเหลยเจ๋อเทียนด้วยใช่ไหม?"

"หยุดไร้สาระได้แล้ว!"

อ่าวหงหั่วคำรามออกมา : "อ่าวหานเหมย คุณฟังนะ ถ้าคุณกล้ามายุ่งเรื่องของคนอื่นอีก! ฉันจะฆ่าคุณด้วย!"

"บังอาจนัก!"

อ่าวหานเหมยโมโหอย่างมาก เธอต้องการที่จะลงมือ

แต่ในเวลานี้ จู่ๆ อ่าวเวยอินก็เอ่ยปากขึ้นมา : "หานเหมย หยุดนะ!"

อ่าวหานเหมยตกตะลึง และหันไปมองอ่าวเวยอิน

"ให้เขาฆ่าเถอะ!"

อ่าวเวยอินกล่าวอย่างเย็นชา : "ฉันอยากดูว่า เขาจะมีความกล้า ที่จะฆ่าคุณไหม!"

เมื่อพูดคำนี้ออกมา อ่าวหงหั่วก็ตกตะลึง ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ

เขาเพียงแค่โกรธเท่านั้น

ถ้าจะให้ลงมือจริงๆ เขาจะเอาความกล้ามาจากไหน?

มิเช่นนั้น คนของเชื้อสายตระกูลซวงจะต้องมีส่วนเกี่ยวพันไปกับเขาด้วย!

"อ่าวหานเหมย แซ่หลิน พวกแกรอก่อนเถอะ ฉันจะทำให้พวกแกได้เห็นดีอย่างแน่นอน!"

อ่าวหงหั่วตะโกนด่าทอออกมา แล้วจึงหันหลังกลับและจากไป

สีหน้าของอ่าวหานเหมยดูไม่เป็นธรรมชาติ เธอขมวดคิ้วแน่น

"อีกสักครู่จะถึงเวลาล่าสัตว์แล้ว ตามฉันมาเถอะ"

อ่าวเวยอินเดินเข้ามา และกล่าวอย่างสงบนิ่ง

"ตกลงค่ะพี่"

อ่าวหานเหมยพยักหน้า ในดวงตาเต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจ

"ผู้นำพันธมิตรหลิน เมื่อเราตามพี่สาวไป ห้ามออกห่างจากเธอเป็นอันขาด รู้ไหม?"

"ทำไมล่ะ?"

"อ่าวหงหั่วคนนี้ จะไม่ยอมเลิกราอย่างแน่นอน ฉันคิดว่าคนของเชื้อสายตระกูลซวงจะฉวยโอกาสในล่าสัตว์ลงมือกับเรา หากมีพี่สาวอยู่ พวกเขาก็ไม่กล้าทำตามอำเภอใจแน่นอน!"

"จริงเหรอ? ฉันคิดว่าศักยภาพของคุณก็ไม่เลวเลยนะ และแข็งแกร่งกว่าอ่าวหงหั่วด้วย คุณกลัวเขาเหรอ?"

หลินหยางอดไม่ได้ที่จะกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"ฉันจะกลัวเขาได้อย่างไร? ที่ฉันกลัว.....เป็นคนที่อยู่เบื้องหลังเขาต่างหาก!"

อ่าวหานเหมยกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

"คนที่อยู่เบื้องหลัง?"

หลินหยางตกตะลึง เวลานี้ ดูเหมือนว่าจะสัมผัสได้ถึงลมปราณบางอย่าง จึงมองไปยังฝูงชนที่อยู่ด้านหน้า

เขาเห็นว่าด้านหน้าฝูงชนมีชายคนหนึ่งขี่ม้าสีแดงเพลิงสวมชุดสีแดงเพลิง กำลังจ้องมองมาข้างหน้า