บทที่ 3149 หูทิพย์

อ่าวเวยอินขี่ม้าด้วยความเร็วเป็นอย่างมาก จนฝุ่นตลบอบอวล และพุ่งเข้าไปในภูเขาน้ำแข็งโดยตรง จากนั้นก็หายไปท่ามกลางต้นไม้ใหญ่ที่ราวกับประติมากรรมน้ำแข็ง

ทางด้านอ่าวหานเหมยก็มุ่งไปข้างหน้าอย่างค่อนข้างลังเลใจ คล้ายกับว่ากำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

หลินหยางมองไปรอบๆ พิจารณาภูเขาน้ำแข็งลูกนี้

นี่คือภูเขาที่อยู่ใกล้ตระกูลอ่าวเสวี่ยมากที่สุด

ภูเขาลูกใหญ่มาก มีสัตว์หลายชนิดที่สามารถอยู่รอดได้เฉพาะในสภาพอากาศหนาวเย็นจัดเท่านั้น ในจำนวนนั้นมีสัตว์ดุร้ายบางชนิดที่สูญพันธุ์ไปแล้ว

อีกทั้งสัตว์ร้ายเหล่านี้ก็ไม่ธรรมดาเลย

พวกมันกินผลไม้หายากและพืชประหลาดหลิงฮัวบางชนิดมาเป็นเวลานาน จนกระทั่งพละกำลัง และความรวดเร็วของพวกมัน จนกลายเป็นน่าสะพรึงกลัวอย่างมาก ถึงขนาดที่สัตว์ร้ายบางชนิดเกิดการกลายพันธุ์ และสามารถใช้พลังที่แข็งแกร่งได้

ด้วยเหตุนี้การล่าสัตว์ครั้งนี้ จึงไม่ใช่กิจกรรมท่องเที่ยวในวันหยุดพักผ่อนของชายหนุ่มหญิงสาวบางคนอย่างแน่นอน

การล่าสัตว์ในแต่ละครั้ง มักจะต้องมีคนตาย!

"อีกาน้ำแข็งตัวนั้นก็คงจะไม่ธรรมดา อาศัยแค่อ่าวเวยอินเพียงคนเดียว ก็คงจะไม่ใช่คู่ต่อสู้! หลินหยาง ฉันจะต้องไปช่วยเธอ!"

อ่าวหานเหมยจ้องมองไปบนยอดเขาแล้วกล่าว

"พี่สาวของคุณให้คุณรอเธออยู่ที่เชิงเขา เธอไม่ต้องการให้คุณตกอยู่ในอันตราย เพราะถ้าหากเข้าไปในภูเขาน้ำแข็ง คนของเผ่าซวงก็จะมีโอกาสจัดการกับคุณ หากคุณเข้าไปช่วยเธอในตอนนี้ จะไม่ใช่เนื้อเข้าปากเสือ และสร้างปัญหาให้กับเธอหรอกเหรอ?"

หลินหยางส่ายหน้าแล้วกล่าว

"แต่ถ้าเธอเกิดเหตุสุดวิสัยขึ้น....จะไม่ใช่ว่าฉันเป็นคนฆ่าเธอหรอกเหรอ?"

อ่าวหานเหมยกล่าวด้วยเสียงเคร่งขรึม

หลินหยางไม่พูดจา

"เฮ้อ คุณหานเหมย คุณเชื่อใจคุณเวยอินสักหน่อยสิ! ในเมื่อคุณเวยอินกล้าเข้าไปตัวคนเดียว แน่นอนว่าเธอจะต้องมีแผนการ ถึงแม้จะสู้ไม่ได้ การถอยกลับมาอย่างปลอดภัยของเธอ ก็น่าจะไม่ใช่เรื่องยาก"

ในเวลานี้ มีเสียงหัวเราะเบาๆ ดังเข้ามา

คนทั้งสองจึงเอียงหน้าไปมอง

เห็นเพียงคนคนหนึ่งสวมขุดเรียบๆ ขี่ม้าผอมแห้งเข้ามาใกล้

ดูจากการแต่งตัวของคนคนนี้แล้ว ก็คือคนของตระกูลอ่าวเสวี่ย

แต่ร่างกายของเขาผ่ายผอม สูงเพียงแค่ 1.7 เมตร รูปร่างหน้าตาก็ธรรมดาๆ

"คุณคือ?"

อ่าวหานเหมยขมวคิ้ว

"ฉันคืออ่าวต้าเอ่อร์! เป็นคนของเผ่าล่าง"

อ่าวต้าเอ่อร์ยิ้มแล้วกล่าว

"คนของเผ่าล่าง? แล้วทำไมถึงเข้าร่วมการล่าสัตว์ล่ะ?"

อ่าวหานเหมยตกตะลึง

หลินหยางเคยได้ยินมาว่า ระดับชั้นของตระกูลอ่าวเสวี่ยเข้มงวดเป็นอย่างมาก กลุ่มของผู้ปกครองด้านบนสุดจะเรียกว่าตระกูล นั่นคือระบบการสืบทอดของตระกูลอ่าวเสวี่ย เหมือนกันกับเผ่าเย่ไหม เผ่าซวง จะเป็นบุคคลที่เป็นแกนนำ ส่วนคนของเผ่าล่างเหล่านี้ ก็จะเป็นชนชั้นล่างสุดของตระกูลอ่าวเสวี่ย แล้วก็เป็นกำลังแรงงานส่วนใหญ่ของตระกูลอ่าวเสวี่ย

"เมื่อก่อนฉันเคยทำคุณงามความดีเอาไว้ จึงได้รับรางวัลเป็นโอกาสพิเศษจากนายท่านเบื้องบนโดยเฉพาะ ก็เลยเข้ามาดูสักหน่อย"

อ่าวต้าเอ่อร์แสยะยิ้ม ฉับพลันก็เดินเข้ามาใกล้ๆ หลินหยางและกล่าวว่า : "นายท่านท่านนี้ ฉันขอแนะนำท่านนะ ว่าให้รีบคิดหาวิธีออกไปจากที่นี่ซะ ถึงแม้พวกคุณจะไม่ขึ้นเขา คนของเผ่าซวงก็ไม่ปล่อยพวกคุณเอาไว้แน่!"

หลินหยางมองเขาอย่างแปลกใจ

แต่อ่าวหานเหมยกลับกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ : "อ่าวต้าเอ่อร์ ดูเหมือนว่าคุณจะรู้เรื่องมามากเลยนะ? คุณเคยตรวจสอบพวกเราใช่ไหม?"

"ไม่ๆๆ คุณหานเหมยเข้าใจผิดแล้ว ฉันไม่ได้ตรวจสอบพวกคุณ เพียงแต่ฉันมีความสามารถพิเศษ ก็คือเกิดมามีหูที่ใหญ่ จึงมีหูทิพย์โดยกำเนิด คำพูดของพวกคุณ ฉันได้ยิน 70 -80% ดังนั้นจึงทราบ"

อ่าวต้าเอ่อร์ชี้ไปที่หูของตนเองและกล่าวด้วยรอยยิ้ม

เมื่อมองดูดีๆ มันก็ใหญ่ที่คนปกติทั่วไปจริงๆ

อ่าวหานเหมยตกใจอย่างมาก

ไม่คาดคิดว่าเผ่าล่างจะมีคนที่มีความสามารถเช่นนี้อยู่ด้วย!

โชคดีที่ไม่ได้พูดอะไรที่ไม่ควรพูดมาก่อน ไม่อย่างนั้นคงจะเดือดร้อนอย่างแน่นอน

"พูดแบบนี้ ตอนคุณอยู่กับเผ่าซวงทางด้านนั้น คุณก็ได้ยินหมดเลยใช่ไหม?"

หลินหยางเดินเข้าไปใกล้ๆ อ่าวต้าเอ่อร์ และเอ่ยถามด้วยเสียงแผ่วเบา

สีหน้าของอ่าวต้าเอ่อร์เคร่งขรึมเล็กน้อย เขามองไปรอบๆ และกล่าวกระซิบว่า : "แน่นอน"

"พวกเขามีแผนการอะไร! รีบบอกมาเลย!"

อ่าวหานเหมยกล่าวอย่างรีบร้อน

แต่อ่าวต้าเอ่อร์เงียบไปครู่หนึ่ง และไม่พูดอะไร

"คุณบอกฉันมาสิ!"

อ่าวหานเหมยร้อนรนใจ และไม่เข้าใจสถานการณ์โดยสิ้นเชิง

หลินหยางตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง และหยิบขวดแก้วเล็กๆ ออกมาจากร่างกาย และยัดใส่มือของอ่าวต้าเอ่อร์

อ่าวต้าเอ่อร์ยิ้มอย่างดีใจในทันที เขารีบเปิดขวดแก้วออก และตรวจสอบเม็ดยาด้านใน

"ล้วนเป็นของล้ำค่าทั้งสิ้น!"

อ่าวต้าเอ่อร์ถือยาเอาไว้อย่างตื่นตะลึง

"ตอนนี้จะบอกได้หรือยัง?"

หลินหยางเอ่ยถามอย่างเย็นชา

"แน่นอน แน่นอน!"

อ่าวต้าเอ่อร์เก็บยาและยิ้มกริ่ม

อ่าวหานเหมยตกตะลึง เธอเพิ่งจะเข้าใจว่าที่อ่าวต้าเอ่อร์ไม่พูดออกมาตรงๆ ก็เพราะว่ามาเพื่อผลประโยชน์เท่านั้น

เธอมองไปที่หลินหยาง ด้วยสีหน้าแปลกใจ

อ่าวต้าเอ่อร์มีท่าทีเคร่งขรึมขึ้นมา : "ฉันขอแนะนำพวกคุณนะ ว่าให้รีบออกไปในตอนนี้ มิเช่นนั้นอีกสักครู่หนึ่ง พวกอ่าวหั่วอวิ๋น......จะต้องฆ่าพวกคุณอย่างแน่นอน!"

"พวกเขากล้าเหรอ?"

อ่าวหานเหมยกล่าวอย่างไม่พอใจ : "ที่นี่ไม่ไกลจากตระกูลอ่าวเสวี่ย ในเวลากลางวันแสกๆ พวกเขาจะกล้าฆ่าคนตระกูลเดียวกันเหรอ?"