บทที่ 3152 ภูเขาน้ำแข็งแตกออกเป็นเสี่ยงๆ

"เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้อย่างเด็ดขาด! ไม่มีทางที่อีกาน้ำแข็งจะตัวใหญ่ขนาดนี้ได้?"

"มันเกิดอะไรขึ้น? บนภูเขาน้ำแข็งลูกนี้......ปรากฏสัตว์ประหลาดอย่างนี้ขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?"

"ท้ายที่สุดแล้วมันเกิดขึ้นได้ยังไง?"

ทุกๆ คนล้วนตกตะลึง

เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังอันมหาศาลบนตัวของอีกาน้ำแข็งที่แผ่ซ่านออกมา ผู้คนอดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้าน และหวาดผวา

"ไป!"

อ่าวหั่วอวิ๋นก็ตระหนักได้ถึงการคุกคามนี้เช่นกัน เขาตะโกนออกมา และพาคนจากไป

แววตาของหลินหยางกระชับแน่นขึ้นมาทันที และสัมผัสได้ถึงความน่าสะพรึงกลัวของอีกาน้ำแข็งตัวนั้น เขาก็ปรารถนาที่จะจากไปเช่นกัน

แต่เมื่อหลินหยางยกเท้าต้องการจะจากไป

ฟู่!

จู่ๆ เสียงกระดิ่งลมก็ลอยเข้ามา และตรงเข้ามาปะทะเขา

ลมหายใจของหลินหยางสั่นสะท้าน เขาเข้าใจได้ทันทีว่ากระดิ่งลมนี้เป็นสิ่งที่เคยอยู่ในมือของอ่าวหั่วอวิ๋นมาก่อน จึงรีบหลบเลี่ยงทันที

แต่กระดิ่งลมนั้นยังไม่ทันได้สัมผัสเขา จู่ๆ มันก็ระเบิดออกมา

อากาศที่ลึกลับและเย็นจัดจำนวนมหาศาลได้ปกคลุมไปทั่วทั้งร่างกายของเขา

หลินหยางรีบรวบรวมไฟประหลาดขึ้นมา

แต่ก็ไม่ทันซะแล้ว

อากาศเย็นนี้มากกว่าเมื่อครู่นี้ คาดไม่ถึงว่ามันจะอยู่เหนือไฟประหลาด และแช่แข็งร่างกายของเขา ทำให้เขายากที่จะขยับเคลื่อนไหว

"แย่แล้ว! พี่! ผู้นำพันธมิตรหลินมีอันตราย จะต้องไปช่วยเขา!"

อ่าวหานเหมยที่พ้นเขตอันตรายมาทางด้านนี้มีสีหน้าเปลี่ยนไป เธอตะโกนออกมาในทันที

"ไม่ทันแล้ว อีกาประหลาดตัวนั้นลงมาแล้ว ถ้าเข้าไป ก็จะได้กลายเป็นอาหารในท้องของมันเท่านั้น! ฉันรู้ว่าผู้นำพันธมิตรหลินสำคัญต่อคุณมาก แต่ถ้าไปก็จะตายในตอนนี้เลย ถ้าไม่ไป ก็ยังมีเวลาหาวิธีอื่นในการรักษาโรคโลหิตน้ำแข็งต่อไป ไปกันเถอะ!"

อ่าวเวยอินตะโกนอย่างเคร่งขรึม และบีบบังคับพาอ่าวหานเหมยไป

อ่าวหานเหมยพยายามต่อสู้ดิ้นรน

แต่ในขณะนี้เธอได้รับบาดเจ็บสาหัส เดิมทีเธอไม่สามารถดิ้นหลุดจากอ่าวเวยอินได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าไปช่วยหลินหยางเลย

เธอทำได้เพียงเบิกตาโพลง มองร่างกายครึ่งหนึ่งของหลินหยางที่ถูกแช่แข็งด้วยความสิ้นหวัง หางตามีน้ำตาไหลรินออกมา

ถ้าหลินหยางตาย เธอก็ไม่มีทางรอดอย่างแน่นอน

หลินหยางหันมาอย่างยากลำบาก มองอ่าวหานเหมยที่ถูกฉุดรั้งบังคับให้จากไป เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และเข้าใจดีว่าเธอก็เอาตัวไม่รอดเช่นกัน

ในขณะนี้ จึงทำได้เพียงพึ่งพาตัวเองเท่านั้น

แววตาของหลินหยางกระชับขึ้นมา เขารวบรวมไฟประหลาดในทันที มันปกคลุมไปทั่วร่างกาย และละลายน้ำแข็งบนร่างกายของเขา

กรร!!

เวลานี้ อีกาน้ำแข็งขนาดมหึมาบนท้องฟ้าได้ล็อกตัวหลินหยางเอาไว้ และพุ่งตรงลงมา

ปีกทั้งคู่แผ่ออกปิดบังเมฆและดวงอาทิตย์ มันราวกับอุกกาบาต ที่พุ่งเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง

พลังกำลังในการโจมตีนี้ เพียงพอที่จะทำให้ภูเขาน้ำแข็งแตกออกเป็นเสี่ยงๆ!

เมื่อครู่นี้อ่าวเวยอินไปล่าของประเภทนี้เหรอ?

นี่มันคือสิ่งที่คนสามารถฆ่าได้ด้วยเหรอ?

หลินหยางกัดฟันอย่างเงียบๆ และปลดปล่อยไฟประหลาดทั้งหมดในร่างกายออกมา

น้ำค้างแข็งบนร่างกายค่อยๆ ละลายทีละน้อยๆ

แต่เห็นได้ชัดว่านี่ไม่ใช่น้ำแข็งปกติ ถึงแม้ว่าหลินหยางจะรวบรวมไฟประหลาดจนถึงขีดสุด การละลายของน้ำแข็งเหล่านี้ก็ทำให้คนรู้สึกจนใจ

ในที่สุด ภายใต้การรวบรวมไฟประหลาดอันสูงสุดของหลินหยาง แขนทั้งสองข้างก็สามารถขยับเคลื่อนไหวได้

แต่เท้าทั้งสองข้างของเขายังคงถูกแช่แข็ง ไม่สามารถขยับเคลื่อนไหวได้

หลินหยางพยายามใช้พละกำลังอย่างสุดความสามารถ

มันไม่ได้ช่วยอะไรเลย

และในเวลานี้ อีกาน้ำแข็งที่น่าสะพรึงกลัวตัวนั้นได้บินลงมาสู้พื้น

กรงเล็บขนาดใหญ่และทรงพลังสองอันนั้นโจมตีเข้ามาทางหลินหยางอย่างโหดเหี้ยม

ฮูๆๆ ......

ในอากาศมีการสั่นสะเทือน

พละกำลังที่ไม่มีใครเทียบเทียมราวกับว่าต้องการให้โลกแตกสลาย

ดวงตาของหลินหยางเคร่งขรึม

คิดจะหลบหลีกก็คงไม่ทันแล้ว!

เรื่องมาถึงตอนนี้แล้ว ทำได้เพียงฝืนรับมันเท่านั้น!

เขายกสองแขนขึ้น เตรียมพร้อมที่จะโจมตี ดวงตาจ้องเขม็งไปที่กรงเล็บแหลมคมนั้น

พื้นโดยรอบถูกแรงกดดันของอีกาน้ำแข็งที่เกิดจากการบินดิ่งลงมาทำให้แตกออกเป็นเสี่ยงๆ

กระดูกเทพสูงสุดได้ออกฤทธิ์ขึ้นมาในขณะนี้

กรร!

อีกาน้ำแข็งร้องคำรามออกมาอีกครั้ง

ราวกับว่ามันสัมผัสได้ถึงการต่อสู้ของหลินหยาง!

กรงเล็บแหลมคมอันสะพรึงกลัวโจมตีเข้ามาอย่างโหดเหี้ยม

ในที่สุด

ครืน!

เสียงอันน่าตกใจดังสนั่นไปทั่วทุกหนทุกแห่ง