บทที่ 3158 เกิดการปะทะกัน

อ่าวหานเหมยดูเหมือนว่าจะได้รับข่าวสารเช่นกัน จึงรีบมาที่ห้องโถงทันที

"คุณพ่อ คนของตระกูลต้องการเรียกเผ่าของเราไปทำไมกัน?"

อ่าวหานเหมยรู้สึกได้ถึงสถานการณ์ที่ผิดปกติ จึงกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม : "ฉันได้รับข่าวมา เหมือนกับว่าทางตระกูลจะเรียกเพียงแค่เผ่าเย่ไหมของเรา เผ่าซวง ยังมีคนของเผ่าล่าสัตว์อีกสองสามเผ่า ส่วนคนอื่นๆ ไม่ได้เรียก......น่าจะไม่ได้.....ถูกพวกเขาพบเจออะไรใช่ไหม?"

"เช้าวันนี้ ฉันได้รับข่าวสาร ว่ากันว่าคนของตระกูลได้เข้าไปตรวจสอบที่ภูเขาน้ำแข็งเมื่อคืนนี้ เช้าวันนี้กลับมา ฉันคิดว่า พวกเขาน่าจะพบอะไรบางอย่าง"

อ่าวเย่ขมวดคิ้วแน่น

"คุณพ่อ ตอนนี้ควรจะทำอย่างไรดี?" อ่าวหานเหมยเอ่ยถามทันที

"ทำได้เพียงไปดูเท่านั้น หากไม่ไป มันจะทำให้คนคิดว่าเราไปทำอะไรมา"

อ่าวเย่สูดลมหายใจลึกๆ และกล่าวว่า : "อย่ากังวลไปเลย ฉันคิดว่าทางตระกูลน่าจะไม่รู้เรื่องที่เราซ่อนศพของสัตว์ร้ายเอาไว้ มิเช่นนั้นพวกเขาจะนัดเราไปที่จัตุรัสน้ำแข็งทำไมล่ะ? เกรงว่าจะต้องพาคนมาแย่งชิงศพของสัตว์ร้ายไปแล้ว!"

"ถูกต้อง!"

"ผู้นำพันธมิตรหลิน ดูท่าแล้วจะต้องเสียเวลาของท่านอีกครั้งหนึ่ง"

อ่าวเย่กล่าวอย่างจนใจ

"ฉันเคยชินแล้ว"

หลินหยางส่ายหัว

อ่าวเย่รวมตัวกัน และภายใต้การนำของอ่าวเย่ และเคลื่อนทัพอันยิ่งใหญ่เกรียงไกรไปยังจัตุรัสน้ำแข็ง

แต่อ่าวเวยอินไม่ปรากฏตัว

ถึงแม้ว่าจะเป็นคำสั่งของทางตระกูล แต่เธอก็ไม่ได้สนใจ ยังคงอยู่ในหอเพียงลำพังและศึกษาค้นคว้าอะไรบางอย่าง

อ่าวเย่ก็จนปัญญาเช่นกัน

ไม่นาน หลินหยางกับฉู่ชิวก็ตามคนของเผ่าเย่ไหมมาถึงจัตุรัสน้ำแข็งแล้ว

จัตุรัสแห่งนี้ตั้งอยู่ใจกลางเมือง มันมีขนาดใหญ่โตอย่างมาก ว่ากันว่ามันเคยเป็นทะเลสาบขนาดใหญ่มีก่อน แต่หลังจากที่ได้ก่อตัวเป็นน้ำแข็งเมื่อหลายพันปีก่อน ก็ได้กลายเป็นพื้นที่ว่างเปล่า

เมื่อใดก็ตามที่ตระกูลอ่าวเสวี่ยมีเรื่องสำคัญที่จะต้องปรึกษาหารือกัน ก็เลือกที่จะมารวมตัวกันที่จัตุรัสน้ำแข็งแห่งนี้

ในขณะนี้ ที่จัตุรัสหนาแน่นมาก ทุกๆ ที่เต็มไปด้วยผู้คนมากมาย

คนของเผ่าซวงมาถึงนานแล้ว

เมื่อเห็นเผ่าเย่ไหมมาถึง อ่าวหั่วอวิ๋นที่เป็นผู้นำและคนอื่นๆ ก็ได้ชักดาบอันแหลมคมออกมา และพุ่งเข้ามาตามๆ กัน

อ่าวเย่เห็นเช่นนั้นก็ชักดาบออกมาทันที

"อ่าวหานเหมย คาดไม่ถึงว่าคุณจะยังไม่ตาย? หึ ในเมื่อไม่ตาย เช่นนั้นก็ยอมรับชะตากรรมซะ!"

คนของเผ่าเย่ไหมคนหนึ่งคำรามออกมา และต้องการยกดาบขึ้นสังหาร

"บังอาจ!"

อ่าวเย่โมโหอย่างมาก เขาปล่อยพลังสั่นสะเทือนเข้าไปโดยตรง

พรวด!

คนคนนั้นกระอักเลือดสดๆ ออกมาทันที และล้มลงไปบนพื้นอย่างแรง

สีหน้าของคนอื่นๆ เปลี่ยนไปในทันที

"ฉันอยู่ที่นี่ คุณยังกล้าเข้ามาทำซี้ซั้ว ไม่เห็นฉันอยู่ในสายตาแล้วใช่ไหม?"

อ่าวเย่ตวาดอย่างโกรธเกรี้ยว

ทุกๆ คนจ้องเขม็งไปที่อ่าวเย่

"คุณอาเย่ ลูกสาวของคุณสมคบคิดกับหลินหยางแห่งพันธมิตรชิงเซวียน ทำร้ายพวกเรา คนของฉันโกรธมากจึงกระทำการหุนหันพลันแล่นออกไป อันที่จริงก็พอที่จะให้อภัยได้!"

อ่าวหั่วอวิ๋นกล่าวอย่างเย็นชา

"หลักฐานล่ะ?" อ่าวเย่กล่าวอย่างไม่พอใจ

อ่าวหั่วอวิ๋นไม่ได้พูดอะไร

"คุณไม่มีหลักฐาน ไม่แน่ว่า ฉันอาจจะมีสิ่งของอะไรบางอย่าง"

อ่าวหายเหมยกล่าวด้วยสีหน้าเย็นชา

เมื่อคำพูดนี้จบลง ดวงตาของอ่าวหั่วอวิ๋นก็แข็งทื่อ

เขารู้ดีว่า อ่าวหานเหมยดูเหมือนว่าไม่ได้คิดที่จะส่งมอบภาพที่ถูกบันทึกในมือออกมา

อย่างไรเสียของสิ่งนี้ต่อเผ่าซวง มันเป็นภัยคุกคามอันยิ่งใหญ่

เมื่อดูจากแผนการของเธอแล้ว เธอคิดที่จะอาศัยแต้มต่อนี้มาควบคุมเผ่าซวงไว้!

"ทุกคนหยุด!"

อ่าวหั่วอวิ๋นพูดอย่างเย็นชาว่า : "เรื่องนี้ ทางตระกูลได้ไปตรวจสอบแล้ว ฉันคิดว่าทางตระกูลจะให้ผลลัพธ์ที่น่าพึงพอใจแก่เรา"

"หึ เช่นนั้นก็ปล่อยพวกเหล่านั้นไปก่อน"

"พวกคุณฟังนะ เรื่องนี้มันยังไม่จบหรอก!"

คนของเผ่าซวงต่างทิ้งคำพูดที่รุนแรงเอาไว้ จากนั้นก็ไปรออยู่ข้างๆ

เวลานี้ จู่ๆ ที่จัตุรัสน้ำแข็งก็เงียบสงัดอย่างมาก

เมื่อผู้คนมองออกไป

ก็เห็นกลุ่มชายหญิงกลุ่มหนึ่งสวมชุดสีขาวขอบทองเดินเข้ามาทางนี้

คนเหล่านี้ล้วนมีผมขาวคิ้วขาวทั้งสิ้น บุคลิกงดงามโดดเด่น ราวกับเทพเซียนก็ไม่ปาน

เมื่อมาถึงจัตุรัส ก็ยืนอยู่ด้านหน้าทุกๆ คน

"คารวะนายท่านตระกูลทุกท่าน!"

ทุกๆ เผ่าในที่นี้ต่างทำการคารวะ อย่างเคารพนับถือ

หลินหยางมองสิ่งเหล่านั้น

สิ่งเหล่านี้ เป็นการสืบทอดของตระกูลอ่าวเสวี่ยอย่างนั้นเหรอ?

ลมปราณของคนเหล่านี้แข็งแกร่งกว่าเผ่าอื่นๆ มาก ทั้งหมดล้วนเป็นการมีอยู่ที่ยอดเยี่ยม

หลายๆ คนในนั้นอยู่ห่างจากเทพเซียนแห่งแผ่นดินเพียงแค่ก้าวเดียวเท่านั้น

หลินหยางอดไม่ได้ที่จะทอดถอนหายใจ

ถึงที่สุดแล้วเย่เหยียนก็เป็นอัจฉริยะที่ไม่มีใครเทียบได้

ในโลกใบนี้มีอีกไม่รู้กี่คนที่ห่างจากเทพเซียนแห่งแผ่นดินเพียงแค่ก้าวเดียว แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่สามารถก้าวข้ามไปได้

ด้วยพละกำลังของตระกูลอ่าวเสวี่ย การจะบ่มเพาะให้เป็นเทพเซียนแห่งแผ่นดินมากเท่าไหร่ไม่ใช่ปัญหา แต่การฝึกฝนเทพเซียนแห่งแผ่นดินเหล่านี้เกรงว่าจะได้เพียงแค่เท่านี้ และไม่สามารถก้าวข้ามไปได้อีก

อย่างไรเสียก้าวหนึ่งก้าวนั้น มันราวกับการปีขึ้นสวรรค์เลย

ผู้นำของตระกูลหลินหยางเคยเจอแล้ว ก็คืออ่าวหลีเฟิ่งที่มาเยี่ยมเยียนเผ่าเย่ไหมในตอนนั้น

เขาลูบเครายาว และกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม : "ทุกคนลุกขึ้นเถอะ"

"ขอบคุณนายท่าน"