บทที่ 3162 ฆ่าล้างตระกูล

อ่าวหั่วอวิ๋นมองเงาร่างจำนวนนับไม่ถ้วนที่อยู่รอบๆ อย่างพูดไม่ออก

ทุกๆ คนดูเหมือนว่าจะได้รับยาปลุกเสกเข้าไป ลมปราณแต่ละคนช่างน่าตกตะลึง น่าสะพรึงกลัวเป็นที่สุด

เงาร่างที่หนาแน่นนับหมื่น ช่างน่าหวาดกลัวเหลือเกิน!

คนเหล่านี้เป็นใครกัน?

คนของพันธมิตรชิงเซวียนเหรอ?

เป็นไปได้อย่างไร?

ไม่ใช่บอกว่าคนของพันธมิตรชิงเซวียนล้วนเป็นพวกหัวมังกุท้ายมังกรหรอกเหรอ?

ทำไมถึงได้มีผู้แข็งแกร่งมากมายขนาดนี้?

ลมหายใจของอ่าวหั่วอวิ๋นสั่นสะท้าน สองมือจับเชือกบังเหียนเอาไว้แน่น ที่ฝ่ามือที่เหงื่อออก

เขาอ้าปาก คิดอยากจะพูดอะไร แต่เป็นเวลานานก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี

"หลินหยาง!"

อ่าวหานเหมยทนไม่ไหวอีกต่อไป น้ำตาไหลรินออกมา และวิ่งเข้าไปอย่างบ้าคลั่ง

หลินหยางพลิกตัวลงจากหลังม้า โอบกอดอ่าวหานเหมยที่จิตใจพังทลาย และตบๆ หลังของเธอ และกล่าวอย่างนิ่งๆ ว่า : "อย่ากลัวเลย มีฉันอยู่"

อ่าวหานเหมยพยักหน้า และเช็ดน้ำตา

"ทำไมมีแค่พวกคุณล่ะ พ่อของคุณพวกเขาอยู่ที่ไหน?" หลินอยางกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

"คุณพ่อ......ตายแล้ว....."

ดวงตาคู่นั้นของอ่าวหานเหมยแดงก่ำ และนำเรื่องราวทั้งหมดพูดออกมา

"ทางตระกูลไม่มีเหตุไม่มีผล แล้วสามารถไปร่วมมือกับเผ่าซวงได้อย่างไร?"

หลินหยางกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า : "ดูเหมือนว่าที่ฉันเรียกพันธมิตรชิงเซวียนมาจะถูกต้องแล้ว เรื่องนี้ จะต้องตัดสินใจโดยเร็วที่สุด!"

"หลินหยาง พลังกำลังของตระกูลนั้นไม่ใช่เล่นๆ เลย พวกคุณไม่สามารถต่อสู้ได้อย่างแน่นอน ฉันไม่อยากให้คุณตกอยู่ในอันตรายเช่นกัน คุณปล่อยอ่าวหั่วอวิ๋นและคนเหล่านี้ไว้กับฉัน ฉันจะไปแลกเปลี่ยนตัวคนในตระกูลที่ถูกพวกเขาจับเป็นเชลยกลับมา หากดำเนินการอย่างรวดเร็ว บางที อาจจะช่วยพี่เวยอินกลับมาได้!"

อ่าวหานเหมยกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

"ฉันจะไปด้วยกันกับคุณ"

หลินหยางกล่าวอย่างนิ่งๆ

"แต่ว่า หลินหยาง.....ตอนนี้เผ่าเย่ไหมเป็นศัตรูของตระกูล ทางตระกูลจะต้องใช้พละกำลังทั้งหมดมาต่อสู้กับเรา แล้วเราจะเอาอะไรไปต่อสู้กับทางตระกูลได้?"

อ่าวหานเหมยกล่าวอย่างกังวลใจ

"วันนี้ถ้าฉันไม่จัดการปัญหานี้ให้จบสิ้น มันก็จะเป็นภัยคุกคามอันยิ่งใหญ่ของพันธมิตรชิงเซวียน ดังนั้นฉันไม่ได้ทำเพื่อคุณเท่านั้น แต่ยังทำเพื่อตัวฉันเองด้วย"

หลินหยางโบกๆ มือ : "ไปเอาตัวพวกเขามา! และตามฉันไปที่ตระกูลอ่าวเสวี่ย"

"ครับ ผู้นำพันธมิตรหลิน!"

ทุกๆ คนร้องตะโกนออกมา และมีคนเดินเข้าไปที่กลุ่มของอ่าวหั่วอวิ๋นทันที

"ฆ่ามัน!"

อ่าวหั่วอวิ๋นกัดฟันแน่น นิสัยที่หยิ่งยโสไม่อนุญาตให้เขาถูกจับโดยละม่อม

แต่เมื่อทุกๆ คนกำลังจะโจมตีด้วยดาบ ฉับพลันดาบลมปราณอันน่าสะพรึงกลัวก็จู่โจมเข้ามา ด้วยความเร็วดุจสายฟ้ามันได้ฟันลงไปที่ข้อมือของคนเหล่านั้นอย่างรวดเร็ว

ในชั่วพริบตา ข้อมือของทุกๆ คนก็ขาดออกอยู่ตรงนั้น เลือดสดๆ พุ่งกระฉูดออกมา ดาบพร้อมกับมือได้ร่วงหล่นลงบนพื้น

"โอ๊ย!"

อ่าวหั่วอวิ๋นร้องคำรามด้วยความเจ็บปวดทรมาน เขาจับมือที่ขาดเอาไว้แน่น ใบหน้าบิดเบี้ยวไปหมด

"นำตัวไป"

หลินหยางกล่าวอย่างนิ่งๆ เขาดึงสายบังเหียน และเดินทางไปข้างหน้า

กองทัพขนาดใหญ่ได้ขับเคลื่อนไปยังเมืองอ่าวเสวี่ยอย่างต่อเนื่อง

อ่าวหานเหมยและคนอื่นๆ ได้รับมอบหมายให้เป็นม้าศึก

พวกเขาจ้องเขม็ง มองเมืองแห่งนั้นที่ถูกปกคลุมไปด้วยหิมะสีขาวโพลน แววตาของแต่ละคนดูสลับซับซ้อน

ท้องฟ้าค่อยๆ สว่างขึ้นมา

หลังจากผ่านพิธีล้างบาปมาตลอดหนึ่งคืน คฤหาสน์ของเผ่าเย่ไหมก็นองไปด้วยเลือด

คนที่เหลือก็ถูกจับเป็นเชลยทั้งหมด

พวกเขาถูกมัดมือทั้งสองข้าง และนำตัวไปไว้ที่จัตุรัสน้ำแข็ง

ทุกๆ คนคุกเข่าเรียงกันเป็นแถว

อ่าวเวยอินที่เพิ่งถูกจับเป็นเชลยก็ถูกนำตัวมาที่นี่เช่นกัน

แขนข้างหนึ่งของเธอถูกตัดออก ทั้งตัวเต็มไปด้วยเลือด บนตัวได้รับบาดเจ็บหลายแห่ง ไม่สามารถยืนตัวตรงได้

"คุมตัวมาที่นี่"

อ่าวหลีเฟิ่งจ้องมองอ่าวเวยอินอย่างเย็นชา และกล่าวอย่างสงบนิ่ง

"ครับ นายท่าน"

ยอดฝีมือของตระกูลคนหนึ่งพยักหน้าพร้อมกับคารวะ จากนั้นก็ผลักอ่าวเวยอินเข้ามา

อ่าวเวยอินโซซัดโซเซ และล้มลงมาทางด้านนี้

"คุณหนู ท่านไม่เป็นไรใช่ไหม?"

คนที่อยู่ข้างๆ เอ่ยถามพร้อมกับสะอื้นไห้

อ่าวเวยอินอ้าปาก อยากที่จะพูดอะไร แต่เป็นเวลานานก็พูดไม่ออก

เธอหมดเรี่ยวแรง เหลือเพียงแค่ลมหายใจเท่านั้น

ถ้าอีกฝ่ายไม่ได้ต้องการจับมาเป็น แม้แต่ซากกระดูกเธอก็คงไม่เหลือแล้ว

และในเวลาเดียวกันนี้ คนของตระกูลอ่าวเสวี่ยจำนวนนับไม่ถ้วนก็ได้เดินเข้ามาจากทุกทิศทุกทาง

พวกเขามาจากเผ่าของตนเอง

และทั้งหมดนี้เป็นทางตระกูลที่เรียกเข้ามา

วันนี้ พวกเขาต้องการมาดูการฆ่าล้างตระกูลที่นี่!

ที่จัตุรัสมืดฟ้ามัวดิน เต็มไปด้วยผู้คน

ดวงตานับหมื่นคู่มุ่งความสนใจไปที่คนเหล่านี้

"ทุกท่าน!"

อ่าวหลีเฟิ่งเห็นว่าได้เวลาแล้ว จึงตะโกนกล่าวขึ้นมาทันที

เสียงอื้ออึงในที่นี้ได้เงียบสงัดลงในทันที

อ่าวหลีเฟิ่งสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และกล่าวอย่างตรงไปตรงมา : "เผ่าเย่ไหม ได้สังหารคนของตระกูล มีความตั้งใจที่จะรวมหัวกันก่อกบฏ การกระทำนี้ร้ายแรงอย่างมาก วันนี้ ฉันจะทำการพิจารณาคดีของเผ่าเย่ไหม!"

พูดจบ อ่าวหลีเฟิ่งก็เริ่มกล่าวถึงข้อหาของเผ่าเย่ไหม

เมื่อผู้คนได้ฟัง ก็ยิ่งไม่พอใจ ยิ่งฟังก็ยิ่งโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

"คนของเผ่าเย่ไหมไม่รู้จักละอายเกินไปแล้ว คาดไม่ถึงว่าจะรวมหัวกันก่อกบฏเช่นนี้!"

"หึ ไอ้พวกทรยศ!"

"เลวทรามต่ำช้า!"

"พวกคนทรยศเหล่านี้ จะต้องฆ่าให้หมดสิ้น!"

"พูดถูกต้อง ตระกูลอ่าวเสวี่ยของเราไม่อนุญาตให้มีคนอกตัญญูเหล่านี้อยู่ด้วยหรอก! ฆ่ามันซะ!"

"ฆ่ามัน!"

"ฆ่ามัน!"

"ฆ่ามัน!"

เสียงโห่ร้องดังอย่างต่อเนื่อง เสียงของผู้คนดังจ้อกแจ้กจอแจ