บทที่ 3163 มารนหาที่ตายหรือไง?

"ผู้นำพันธมิตรหลิน?"

อ่าวหลีเฟิ่งจ้องมองเขาด้วยสายตาเย็นชา และกล่าวอย่างไม่พอใจว่า : "คุณพาพวกไร้ประโยชน์ของพันธมิตรชิงเซวียนกลุ่มนี้มายังเมืองอ่าวเสวี่ยของฉัน คุณคิดจะทำอะไรกัน?"

"พวกไร้ประโยชน์งั้นเหรอ?"

"เจ้าเมืองหนานหลี่เฉิงที่อยู่ข้างๆ หลินหยางขมวดคิ้วขึ้นมาทันที

"ท้ายที่สุดแล้วก็เป็นตระกูลยอดเจ้าแห่งสำนัก ช่างทะนงตัวเกินไปแล้วจริงๆ เดิมทีไม่ได้เห็นพวกเราอยู่ในสายตาเลย"

ผู้นำหมู่บ้านยวินเสี้ยวส่ายหัว

หลินหยางไม่โกรธ เขาจ้องมองไปทางด้านนั้นอย่างเงียบๆ : "ตอนนี้ฉันไม่อยากพูดไร้สาระกับคุณแล้ว ปล่อยคนเดี๋ยวนี้"

"คุณคิดว่าคุณเป็นใคร? กล้ามาบอกให้ฉันปล่อยคนอย่างนั้นเหรอ?"

อ่าวหลีเฟิ่งหัวเราะเบาๆ

"ก็แค่ ไอ้แซ่หลิน คุณไม่หัดตักน้ำใส่กะโหลกชะโงกดูเงาซะบ้าง! กล้าดียังไงมาใช้น้ำเสียงอย่างนี้พูดกับนายท่านตระกูลของเรา? คุณสมควรแล้วเหรอ?"

"น่าตลกจริงๆ!"

"ฉันว่าพันธมิตรชิงเซวียนนี้ต้องได้รับการจัดการแล้ว!"

"สมควรตาย!"

"ในเมื่อพวกเขามาแล้ว ก็อย่าได้ไปอีกเลย คนกบฏของเผ่าเย่ไหมนั้นยังไม่เพียงพอ ในเมื่อมีคนมามากมายขนาดนี้ ก็ลากตัวไปที่ห้องยาด้วยเลย!"

คนของตระกูลอ่าวเสวี่ยต่างโห่ร้องเอ็ดตะโร แต่ละคนหยิ่งผยองเป็นอย่างยิ่ง เดิมทีไม่ได้เห็นแขกที่ไม่รับเชิญเหล่านี้อยู่ในสายตาเลย

คนของพันธมิตรชิงเซวียนมีแววตาเคร่งขรึมขึ้นมาทันที แต่ละคนมีเจตนาฆ่าที่พุ่งสูงขึ้น

หลินหยางหันไปมอง และพยักหน้าให้คนที่อยู่ข้างๆ

คนข้างๆ ถอยหลังออกไปทันที

เวลาชั่วครู่เดียว กลุ่มของอ่าวหั่วอวิ๋นก็ถูกนำตัวเข้ามา

"คุณชายหั่วอวิ๋น!"

คนของเผ่าซวงกระวนกระวายใจ และร้องเรียกไปตามๆ กัน

"หั่วอวิ๋น?"

อ่าวปิงหู่ที่อยู่ด้านหน้าฝูงชนมีสีหน้าเคร่งขรึมในทันที และตะโกนกล่าวกับหลินหยางว่า : "รีบปล่อยหั่วอวิ๋นเดี๋ยวนี้!"

"ฉันมีตัวประกันอยู่ในมือ และพวกคุณก็มีคนของฉันอยู่ในมือเช่นกัน เรามาแลกเปลี่ยนตัวประกันของทั้งสองฝ่ายจะไม่ดีกว่าเหรอ?"

หลินหยางกล่าว

อ่าวปิงหู่ได้ยินเช่นนั้น ก็หันไปมองอ่าวหลีเฟิ่งทันที

อ่าวหลีเฟิ่งเงียบไม่พูดจา

"นายท่านตระกูล เทียนซวงมีแนวโน้มที่จะพบเจอสิ่งที่ไม่คาดคิดอย่างมาก หั่วอวิ๋นลูกชายของฉันคนนี้ หวังว่านายท่านตระกูลจะช่วยเหลือด้วย ที่นี่เป็นเมืองอ่าวเสวี่ยของฉัน หากแลกเปลี่ยนตัวประกันกลับมาได้ เผ่าซวงของฉันจะเป็นคนนำหน้า ทำลายคนชั่วเหล่านี้ให้สิ้นซากอย่างแน่นอน พวกเขาทั้งหมดจะต้องถูกฝังอยู่ในเมืองแห่งนี้!"

อ่าวปิงหู่กล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

เมื่ออ่าวหลีเฟิงเห็นเช่นนั้น ก็รู้ว่าถ้าไม่ตอบตกลง จิตใจของเผ่าซวงก็จะแตกสลาย

"ส่งคนไป"

เขาตะโกนกล่าวออกมาโดยตรง

กลุ่มของอ่าวเวยอินถูกคุมตัวมาข้างหน้า

"พี่ คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"

อ่าวหานเหมยพุ่งออกมาจากฝูงชน และกอดอ่าวเวยอินเอาไว้แน่น เธอน้ำตาไหลอาบใบหน้า

"คุณ.....พาคนงี่เง่าคนนี้มารนหาที่ตายหรือไง?"

อ่าวเวยอินเงยหน้าขึ้นมาทันที ในแววตาเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง ในน้ำเสียงมีการตำหนิ

"พี่ ผู้นำพันธมิตรหลินเขายืนกรานที่จะมาเอง ฉัน....ฉันไม่สามารถโน้มน้าวเขาได้....."

"คุณเป็นคนของตระกูลอ่าวเสวี่ย ไม่รู้ถึงศักยภาพของตระกูลอ่าวเสวี่ยเหรอ? อาศัยเพียงแค่กองทัพที่ไม่เป็นโล้เป็นพายของคนคนนี้ จะสามารถจัดการตระกูลอ่าวเสวี่ยได้อย่างไร?"

อ่าวเวยอินไม่ได้ดีใจที่ได้รับการช่วยชีวิต แต่กลับมีสีหน้าโศกเศร้าอย่างยิ่ง

"ฉันเตรียมพร้อมที่จะตายมานานแล้ว ฉันคิดว่าคนอื่นๆ ก็เช่นกัน เพราะเรารู้ดีว่า ตราบใดที่คุณหนีไป ประกายไฟของเผ่าเย่ไหมก็จะไม่ดับมอดลง แต่ตอนนี้.....คาดไม่ถึงเลยว่าพวกคุณจะกลับมา......"

พูดถึงตรงนี้ หางตาของอ่าวเวยอินก็มีน้ำตาไหลรินออกมา

เธอยอมแพ้โดยสิ้นเชิงแล้ว

"เผ่าเย่ไหมของฉัน.....วันนี้ จะต้องถูกฆ่าล้างตระกูลจริงๆ ซะแล้ว....."

อ่าวหานเหมยกล่าวพึมพำ และก้มหน้าไม่กล่าวอะไรอีก

หลินหยางมองอ่าวเวยอิน จากนั้นก็โบกมือ เพื่อปล่อยตัวกลุ่มของอ่าวหั่วอวิ๋นไป

"หั่วอวิ๋น คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?"

อ่าวปิงหู่พุ่งเข้าไปข้างหน้าและจับไหล่ของอ่าวหั่วอวิ๋นเอาไว้ พร้อมกับกล่าวอย่างเคร่งขรึม

"พ่อ ฉันไม่เป็นอะไร ฆ่ามัน รีบฆ่าคนเหล่านี้ซะ!"

อ่าวหั่วอวิ๋นกัดฟันและกล่าวออกมา

"วางใจเถอะ ในเมื่อช่วยคุณมาได้แล้ว และคนเหล่านี้ก็พึ่งพาไม่ได้แล้ว! คนของเผ่าซวงอยู่ไหน?" อ่าวปิงหู่ตะโกนเสียงดัง

"ฉันรออยู่แล้ว!"

"ตามฉันไปสังหารคนชั่ว และปกป้องตระกูลของฉัน!"

"ฆ่ามัน!!"

คนของเผ่าซวงชักดาบออกมา และพุ่งเข้าไปหาพันธมิตรชิงเซวียนอย่างบ้าคลั่ง