บทที่ 3170 มองออกทุกสิ่งทุกอย่าง

"การโจมตีของเจ้าแห่งตระกูลที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ คาดไม่ถึงว่าจะถูกหลินหยางทำลายจนหมดสิ้นอย่างนั้นเหรอ?"

ขาทั้งคู่ของอ่าวหั่วอวิ๋นอ่อนลงเล็กน้อย และจ้องมองไปที่ฉากนี้ด้วยดวงตาที่ตกตะลึง

ถึงอย่างไรเขาก็ไม่คาดคิดว่า หลินหยางยิ่งต่อสู้ก็ยิ่งผ่อนคลาย การโจมตีนี้เป็นการโจมตีด้วยพลังทั้งหมดของเจ้าแห่งตระกูล และอานุภาพนี้ก็สามารถตระหนักได้ถึง

แต่ทำไม หลินหยางถึงยังสามารถต้านทานเอาไว้ได้ล่ะ?

เขาไม่ควรที่จะถูกฆ่าอย่างโหดเหี้ยมไปแล้วเหรอ?

อ่าวหั่วอวิ๋นไม่อาจเข้าใจได้

ไม่ต้องพูดถึงเขา แต่กระทั่งอ่าวหลีเฟิ่งและกลุ่มคนที่อยู่ข้างหลังต่างก็งุนงงไม่น้อย

และสีหน้าอารมณ์ของเจ้าแห่งตระกูลก็เคร่งขรึมเป็นอย่างมาก

"ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง.....พลังน้ำค้างแข็งของคุณ ไม่ได้ถ่ายทอดมาจากเผ่าเย่ไหม แต่มาจากพลังการกลายพันธุ์บางอย่าง!"

"ใช่ คุณและฉันเหมือนกันไม่มีผิด"

หลินหยางกล่าวอย่างนิ่งๆ

ในที่สุดเขาก็เข้าใจว่า เจ้าแห่งตระกูลก็เหมือนกันกับเขา คือได้พลังจากสัตว์ที่กลายพันธุ์บางชนิดกระทั่งได้รับจากพืชไม้ดอก

เพียงแต่ ชัดเจนว่าพลังนี้ของเจ้าแห่งตระกูลแข็งแกร่งกว่าหลินหยางมาก

"น่าสนใจ"

สายตาของเจ้าแห่งตระกูลเยือกเย็น ครั้งนี้จึงไม่กล้าที่จะละเลยมากเกินไป จึงรวบรวมพละกำลังทั้งหมด และพุ่งเข้าใส่หลินหยาง เพื่อโจมตีสังหาร

หลินหยางร้องเชอะ และไม่หยุดพัก แล้วเผชิญหน้ากับการต่อสู้กับเจ้าแห่งตระกูล

ทั้งสองฝ่ายต่อสู้พัวพันกัน การระเบิดอันน่าสะพรึงกลัวเกิดขึ้นไม่หยุด น้ำค้างแข็งอันน่าตกใจควบแน่นไปทุกทิศทาง

แต่เมื่อเผชิญหน้ากับการต่อสู้อันแข็งแกร่ง หลินหยางก็ดูเหมือนจะไม่ใช่คู่ต่อสู้

แม้ว่าเขาจะค้นพบแหล่งที่มาของพลังของเจ้าแห่งตระกูลได้ และตัวเขาเองก็มีพลังที่ค่อนข้างใกล้เคียงกัน แต่เห็นได้ชัดว่าเจ้าแห่งตระกูลสามารถใช้พลังนี้ได้อย่างชำนาญยิ่งกว่า

ทั้งสองฝ่ายต่อสู้กันเป็นเวลาหลายนาที และหลินหยางก็เต็มไปด้วยบาดแผลและรอยฟกช้ำ แต่เมื่อมองไปที่เจ้าแห่งตระกูล กลับไม่มีบาดแผลบนร่างกาย ยกเว้นร่องรอยเล็กน้อยจากการระเบิด ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้รับความเสียหายมากนัก

หลินหยางชูมีดขึ้นทันที และทำการรักษาตัวเอง

"มีดนั่นช่างมหัศจรรย์จริงๆ คาดไม่ถึงว่าจะสามารถรักษาบาดแผลของคุณได้ด้วยเหรอ? แต่น่าเสียดายที่ทุกครั้งที่เหวี่ยงมีดเล่มนี้ ก็จะต้องสูญเสียพลังอย่างมหาศาล"

"หลินหยาง คุณไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉันหรอก ขืนสู้กันต่อไป คุณก็จะต้องตายอย่างแน่นอน คุณเป็นคนมีความสามารถคนหนึ่ง ถ้าหากคนวางมือ และยอมสวามิภักดิ์ให้กับฉัน ฉันก็จะยอมไว้ชีวิตคุณ และทำลายเพียงแค่พันธมิตรชิงเซวียนแค่อย่างเดียว คิดว่าเป็นยังไง?"

เจ้าแห่งตระกูลกล่าวอย่างนิ่งๆ ในดวงตาปรากฏความมั่นใจในตัวเอง คล้ายกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างอยู่ภายใต้การควบคุม

"ไม่จำเป็นต้องพูดจาไร้สาระเช่นนี้หรอก! คุณและฉันต่างก็รู้ดีกว่า อีกฝ่ายไม่มีวันสวามิภักดิ์ด้วยความจริงใจ"

หลินหยางกล่าวอย่างเย็นชา เมื่อฟื้นคืนสภาพเดิมแล้ว ก็ทำการโจมตีสังหารต่อ

ถึงแม้ว่าศักยภาพของหลินหยางจะด้อยกว่าเจ้าแห่งตระกูลเล็กน้อย แต่ด้วยทักษะทางการแพทย์ที่แข็งแกร่งและความสามารถในการรักษาอันน่าสะพรึงกลัวของมีดเทียนเซิงแล้ว แม้ว่าหลินหยางจะได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่เขาก็สามารถฟื้นตัวได้ในทันที

ตรงกันข้ามเจ้าแห่งตระกูล ก็ถูกความไม่ยอมพ่ายแพ้นี้ของหลินหยางทำให้หงุดหงิด การโจมตีของเขาจึงรุนแรงยิ่งขึ้น และการเคลื่อนไหวก็น่ากลัวยิ่งขึ้น

หลังจากต่อสู้เช่นนี้เป็นเวลาหนึ่งชั่วโมง จัตุรัสน้ำแข็งทั้งหมดก็แตกเป็นชิ้นๆ แต่ก็ยังคงไม่เห็นผล

คนตระกูลอ่าวเสวี่ยรวมทั้งพันธมิตรชิงเซวียนต่างก็ถอยออกไปโดยรอบจัตุรัส และมองดูอยู่ไกลๆ ไม่กล้าเข้าไปใกล้

แต่อย่างช้าๆ บรรดาผู้คนก็ตระหนักได้ถึงตาชั่งของชัยชนะว่าในที่สุดแล้วจะเป็นทางด้านไหน

เพราะหลินหยางในเวลานี้ ความแข็งแกร่งของร่างกายก็ต้านทานเอาไว้ไม่ไหว

ร่างกายของเขาอ่อนแออย่างมาก ที่ศีรษะชุ่มไปด้วยเหงื่อ หายใจกระหืดกระหอบ กระทั่งยืนก็ค่อนข้างจะยืนไม่อยู่

หนึ่งชั่วโมงของการต่อสู้อย่างเข้มข้นควบคู่ไปกับการแกว่งของมีดเทียนเซิงอย่างต่อเนื่อง หากเป็นคนอื่นๆ ก็อาจจะต้องตายด้วยความเหนื่อยล้าอย่างมาก

แต่หลินหยางยังสามารถยืนหยัดอยู่ได้ ซึ่งถือเป็นเรื่องมหัศจรรย์

แต่ในทางกลับกัน เจ้าแห่งตระกูลก็ทำตัวราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น พลังงานของเขายังคงแข็งแกร่ง ราวกับไม่มีความเสียหายแม้แต่น้อย

หลินหยางมองอย่างเย็นชา

"คุณพ่ายแพ้แล้ว!"

เจ้าแห่งตระกูลกล่าวอย่างนิ่งๆ

แต่หลินหยางกลับส่ายหน้า: "ไม่หรอก คุณนั่นแหละที่พ่ายแพ้แล้ว!"

"นี่คุณเสียสติไปแล้วเหรอ?"

เจ้าแห่งตระกูลขมวดคิ้วแล้วกล่าว

หลินหยางหายใจหอบไปพลาง แล้วกล่าวไปพลางว่า: "ฉันไม่ได้เสียสติหรอก เพียงแต่.....ฉันมองออกทุกสิ่งทุกอย่าง......"

ทันใดเจ้าแห่งตระกูลก็รู้สึกถึงกลิ่นอายของความแปลกประหลาดเล็กน้อย จึงพุ่งเข้าใส่หลินหยางอีกครั้งทันที