บทที่ 318 ถอดหน้ากาก

"อะไรกัน?" รูม่านตาของหลินหยางหดตัวลง

ทุกคนเองก็อึ้ง

จู่ๆ เฝิงฉือทำเช่นนี้ แต่...การตัดสินใจของเขาก็เป็นไปตามกฎเช่นกัน!

ท้ายที่สุดแล้วการแข่งขันนี้จัดขึ้นโดนบ้านโอสถฉี ราววัลจะเป็นอะไรนั้น บ้านโอสถฉีสามารถเปลี่ยนได้ตามต้องการ แม้ว่าเรื่องนี้จะถูกเปิดเผย บุคคลภายนอกก็คงบอกว่าบ้านโอสถฉีไม่มีศีลธรรม ก็เท่านั้น

"เอาออกไปสิ!" เฝิงฉือเบื่อที่จะพูดเรื่อยเปื่อยกับหลินหยาง จากนั้นก็โบกมือให้นักเรียนทั้งสองคนออกไป

นักเรียนทั้งสองคนนั้นเข้าใจ ถือกล่องแล้วเดินจากไป

แต่ในเวลานี้ ดวงตาของหลินหยางแข็งทื่อ พุ่งเข้าไปคว้ากล่องไว้ในอ้อมแขนของเขา

"คุณทำอะไร?"

"บังอาจ!"

"โม่เสี่ยวหวู่ คุณบ้าไปแล้วหรอ?"

คนบ้านโอสถฉีรอบๆ ตะโกนออกมาด้วยความโกรธและล้อมรอบเข้ามา

การเคลื่อนไหวของหลินหยางนั้นเกินความคาดหมายของหลายๆ คน ใครก็คงไม่คิดว่า โม่เสี่ยวหวู่ จะลงมือแย่งกล่องนั้นไปจริงๆ

รวมทั้งเฉียนโม่ด้วย...

ผู้คนมากมายของบ้านโอสถฉีล้อมเข้ามาทันที

หลัวฟู่หรงตกตะลึงครู่หนึ่งและเขาก็ตอบโต้อย่างทันที: "โม่เสี่ยวหวู่อาละวาด! โม่เสี่ยวหวู่อาละวาด! ทุกคนล้อมเขาเอาไว้ รีบล้อมเขาเร็ว!"

เสียงของเขาปลุกฝูงชนที่เฉื่อยชา

นักเรียกทุกคนตัวสั่นอย่างรุนแรง พุ่งเข้าไปล้อมเวทีไม้เอาไว้

ทุกอย่างอยู่ในความโกลาหล

"ไอโง่นี่กล้ามาแย่งของหรอ? กล้าเกินไปรึเปล่า?" หวังปิงเตี๋ยเบิกตากว้าง พูดอย่างเหลือเชื่อ

"บุคคลนี้เอาชนะรุ่นพี่เซียวซื่อเจี๋ย ในสายตาของฉัน เขามีความสามารถอยู่บ้าง และเขาไม่น่ารังเกียจเหมือนเมื่อก่อน ถ้าเขาอยากที่จะตามจีบฉันอีก ฉันก็ยอม แต่ตอนนี้เขากลับเป็นศัตรูกับบ้านโอสถฉี ทั้งยังทำการกระทำที่โง่เขลาเช่นนี้อีก อนาคตเขาคงไม่ไกล" ด้านซีโหรนเซียนส่ายหน้า ดวงตาของเธอไม่แยแส

หลายคนคิดแบบนี้เช่นกัน บ้างก็พูดเยาะเย้ย บ้างก็ส่ายหน้ารับไม่ได้

ด้านซวนเย้าเดินเข้าไป มองหลินหยางที่ถูกล้อมเอาไว้และถอนหายใจ: "โม่เสี่ยวหวู่ ทำไมถึงยากนัก? คุณรู้ดีว่าจะเป็นอย่างไรถ้ามาต่อต้านกับบ้านโอสถฉี! รีบวางของนั่นลง อย่าต่อต้าน อาจารย์ทุกคนจัดการไม่รุนแรงอย่างแน่นอน"

"จัดการไม่รุนแรงหรอ? คิดว่าผมจะสนใจบ้านโอสถฉีเล็กๆ แบบนี้หรอ?" หลินหยางกระแทกเสียง: "เห็นอยู่ว่าผมได้อันดับหนึ่ง แต่บ้านโอสถฉีกลับกลับกลอกอย่างงี้ บิดเบือนข้อเท็จจิรง สลับขาวดำ ความไม่ยุติธรรมเช่นนี้มันควรจะมีอยู่หรอ?"

เมื่อคำพูดนี้ออกมา ซวนเย้าก็อึ้ง

อาจารย์รอบๆ และนักเรียนส่วนใหญ่ระเบิด

"ไอสัตว์ร้าย! พูดอะไร?"

"...กล้ามาทำให้บ้านโอสถฉีของพวกเราอับอายหรอ?"

"บัดซบ! อวดดี!"

"ผมว่าคุณไม่อยากมีชีวิตออกไปแล้วหล่ะมั้ง!"

"คุกเข่าลง วันนี้ไม่ขอโทษบ้านโอสถฉีของพวกเราก็อย่าคิดว่าจะได้ออกไป!"

มีเสียงตะโกนรอบๆ อย่างต่อเนื่อง อาจารย์ทุกคนและนักเรียนต่างกล่าวหาหลินหยาง และจะมีคนเข้ามาต่อยเขาด้วย

"ทุกคนเงียบ!"

ด้านเฝิงฉือตะโกนออกมา

ทุกคนหยุดลง

สีหน้าเฝิงฉือย่ำแย่อย่างมาก

เขาไม่เข้าใจว่าทำไมโม่เสี่ยวหวู่ถึงอยากได้ดอกเหอหลิงเช่นนี้ แต่ไม่ว่าเพราะอะไร แม้ว่าตะต้องอับอายบ้านโอสถฉีก็ต้องจำยอม

เขาได้ยินเสียงเยาะเย้ยและถกเถียงรอบๆ แล้ว

หลังจากเรื่องของวันนี้คนทั้งประเทศจะขำกับเรื่องไร้สาระที่เกิดขึ้นในบ้านโอสถฉีในวันนี้...

"รองเจ้าบ้านโอสถ!"

เมื่อเห็นเฝิงฉือเดินเข้ามา ทุกคนก็หลีกออก