บทที่ 319 ต้องดูว่าคุณมีคุณสมบัติรึเปล่า

บ้านโอสถฉีมุ่งเน้นไปที่ยา แต่ไม่ใช่แค่ยาเท่านั้น ยังเป็นผู้นำในประเทศในด้านการใช้วัสดุทางการแพทย์ การรวมกันของวัสดุยาที่แตกต่างกันสามารถสร้างผลกระทบที่แตกต่างกัน ผสมกัน เป็นยาต้มและยาอายุวัฒนะที่ช่วยคนตายและรักษาผู้บาดเจ็บ และยาบางชนิดจะมีพิษร้ายแรงเมื่อสัมผัสกัน

ดังนั้นทักษะทางการแพทย์และทักษะพิษของคนบ้านโอสถฉีจึงไม่ซ้ำกัน

และนักเรียนที่คอยคุ้มกันบ้านโอสถฉีนี้ล้วนเชี่ยวชาญด้านพิษและมีกำลังที่เหนือกว่า

ในสถานการณ์แบบนี้ พวกเขาเดินออกมาและจะลงโทษอย่างรุนแรงกับทุกคนที่สร้างปัญหาให้กับบ้านโอสถฉี

เมื่อเห็นว่านักเรียนทั้งสิบคนนี้เร็วมาก พวกเขาทั้งหมดมีพื้นฐานในศิลปะการต่อสู้และพวกเขาก็ถือเข็มเงินจำนวนมากที่อาบยาพิษเอาไว้ในมือ สองคนในนั้นเข้ามาด้านหน้าหลินหยางและหยุดเขาเอาไว้

ด้านอาจารย์มีหน้าที่จัดให้กลุ่มคนออกไป

สุดท้ายแล้วเรื่องต่อไปนี้จะเป็นเรื่องภายในของบ้านโอสถฉี ไม่เหมาะสมที่จะเปิดเผยให้คนภายนอกเห็น

กลุ่มผู้ชมออกไปด้วยความตระหนักรู้ แต่ยังมีกลุ่มผู้คนที่อยากจะเห็นเรื่องสนุกๆ พวกเขาจึงไม่ไป

ทุกอย่างวุ่นวาย

แต่เฝิงฉือตัดสินใจแล้ว

โม่เสี่ยวหวู่คนนี้ไม่ให้เกี่ยวเขาเลย เขาจึงไม่คิดจะแสดงความเมตตาแม้แต่นิดเดียว

"โม่เสี่ยวหวู่ ข้างหน้าผมนี้เป็นนักเรียนชั้นยอดที่เชี่ยวชาญด้านพิษของบ้านโอสถฉี เข็มพิษที่พวกเขาเชี่ยวชาญนั้นไม่สามารถจินตนาการได้ ผมจะให้โอกาสครั้งสุดท้ายกับคุณ หมอบลงบนพื้น มอบตัวและรับโทษ! ไม่งั้นผมจะให้พวกเขาจัดการคุณ!" เฝิงฉือพูดเสียงต่ำ

"เฝิงฉือ คุณจะใช้ให้พวกกุ้งหอยปูปลาพวกนี้มาหยุดผมหรอ? คิดมากไปหรือเปล่า? ผมขอแนะนำ ทางที่ดีคุณลงมือเลย หรือบางทีก็เชิญเจ้าบ้านโอสถออกมาขวางผมสักหน่อย!"

หลินหยางหันหน้า ดวงตาที่สวมหน้ากากนั้นเย็นชามาก

"บัดซบ! อวดดี! !" อาจารย์โจวทนไม่ไหวอีกต่อไป ความพ่ายแพ้ของเซียวซื่อเจี๋ยทำให้เขาเกลียดโม่เสี่ยวหวู่จนอยากจะฆ่าเขา เขาจะยอมให้โม่เสี่ยวหวู่ได้มีชีวิตที่ดีหรอ?

"เข้าไป เข้าไป! ผมต้องการให้เด็กนี่ร้องไห้ออกมา เข้าไป!" อาจารย์โจวตะโกน

"อ๊า!"

นักเรียนผู้เชี่ยวชาญด้านพิษทนไม่ไหว เหวี่ยงเข็มพิษในมือของตัวเองไปทางหลินหยาง

เข็มพิษสีเขียวเข้มพุ่งเข้าหาหลินหยางราวกับกระสุน

เข็มเงินเย็นเฉียบลูบไปมาในอากาศ ทำให้เกิดเสียง 'หวีวๆ'

อย่างไรก็ตาม เมื่อเข็มเงินกำลังจะแทงเข้าที่หลินหยาง จู่ๆ หลินหยางก็ยกมือขึ้นมา บิดมันและเลื่อนฝ่ามือขึ้นไปในอากาศ

"อะไรกัน?"

นักเรียนผู้เชี่ยวชาญด้านพิษทุกคนจ้องหลินหยางตาโต

เห็นว่าไม่มีเข็มเงินใดแทงหลินหยางเลย พวกมัน...ถูกหลินหยางถือไว้ในมือ

"เป็นไปไม่ได้..."

"เขา...เขาจับเข็มเงินด้วยมือเปล่าหรอ?"

"โกหกกันแน่ๆ?"

นักเรียนรอบๆ ต่างก็อึ้งเช่นกัน

"น่ากลัว!"

นักเรียนผู้เชี่ยวชาญด้านพิษกัดฟัน ไม่ยอม กำลังจะขยับ แต่วินาทีต่อมา หลินหยางก็โบกมือ

"คืนให้!"

ซือซือซือซือ...

เข็มเงินจำนวนมากพุ่งออกไปและแทงนักเรียนเหล่านั้น

เข็มที่หลินหยางเหวี่ยงออกไปนั้นเร็วจนน่าตกใจ นักเรียนเหล่านั้นยังไม่ทันได้หลบเลยก็ถูกแทงเข้าไปที่ตัวแล้ว ต่างนอนล้มลงไปบนพื้น

"สู้!"

คนที่เหลือบพุ่งเข้าไปจะต่อยและเตะ

แต่ไม่มีประโยชน์ หมัดและเท้าของหลินหยางแข็งแกร่งกว่า คนเหล่านั้นกระเด็นออกไป

ไม่นาน นักเรียนผู้เชี่ยวชาญด้านพิษก็นอนจมอยู่กับพื้น

"เข้าไปช่วย! !"

สีหน้าเฝิงฉือเคร่งเครียด ตะโกน

คนรอบข้างตะลึงกับฉากนี้แล้ว

"ชายคนนี้...คือโม่เสี่ยวหวู่จริงๆ หรอ?"

"เขาเก่งขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่? สามารถต่อกรกับนักเรียนผู้เชี่ยวชาญด้านพิษมากมายขนาดนี้ได้ด้วยตัวคนเดียวเลยหรอ?"

นักเรียนหลายคนอุทานด้วยความสงสัย

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าการกระทำของหลินหยางได้ล้มล้างมุมมองของพวกเขา

"นักเรียนผู้เชี่ยวชาญทางด้านพิษยังไม่สามารถต่อกรได้ เหมือนว่าเจ้านี่ต้องให้เหล่าอาจารย์ออกหน้า!" อาจารย์ถังพูดเบาๆ ตะโกนให้กับอาจารย์คนอื่นๆ: "ทุกท่าน ตาพวกเราแล้ว อย่าส่งเด็กๆ ไปตายอีก!"

"ได้ ผมทนมองเด็กนี่อวดดีอีกต่อไปไม่ไหวแล้ว พวกเราเข้าไปกันเถอะ!"

"รีบจัดการเด็กนี่ เพื่อไม่ให้คนนอกมาเห็นเป็นเรื่องตลก!"

อาจารย์โจว อาจารย์จ้าวยืนขึ้น