บทที่ 320 คุณคือใครกันแน่?

"ถ้าอย่างงั้น พวกเรามาแข่งด้านการแพทย์กัน!" อาจารย์ซือถูพูดอย่างเรียบเฉย

"อาจารย์!" จือเย่รีบร้อน

แต่อาจารย์ซือถูยกแขนขึ้นมาเพื่อบอกว่าไม่ต้องพูด

"ถ้าทักษะด้านการแพทย์ของคุณแข็งแกร่งกว่าผม ผมก็จะไม่เข้ามายุ่งเรื่องนี้อีก จะไปไหน จะเอาดอกเหอหลิงไปไหมก็ไม่เกี่ยวกับผม!" อาจารย์ซือถูพูดอย่างเฉยเมย

"น่าสนใจ งั้นก็เอาด้วยละกัน" หลินหยางพูดอย่างนิ่งสงบ: "จะแข่งยังไง?"

"ถ้าแข่งด้านความรู้ทฤษฎีผมก็คงไม่ใช่คู่ต่อสู้อย่างแน่นอน แม้แต่คำถามพันปีคุณยังตอบได้ ดังนั้นคุณต้องมีความรู้มากกว่าผม! ดังนั้นพวกเรามาแข็งทักษะทางการแพทย์ที่แท้จริงกันดีกว่า!"

"ทักษะทางการแพทย์ที่แท้จริงหรอ?" หลินหยางมีสายตาสงสัย

"หยิบมีดมา" อาจารย์ซือถูพูด

นักเรียนข้างๆ วิ่งออกไป สักพัก ก็หยิบมีดทางการแพทย์มาสองเล่มและส่งให้อาจารย์ซือถู

อาจารย์ซือถูโยนให้หลินหยางอันหหนึ่ง

หลินหยางยื่นมือรับ

อาจารย์ซือถูใช้มีดวาดลงบนแขนข้างหนึ่งของตัวเองอย่างไม่เกรงใจ

ทันใดนั้นก็มีเลือดไหลออกมา

"อาจารย์!"

นักเรียนรอบๆ ส่งเสียง

ไม่นาน อาจารย์ซือใช้อีกมือหนึ่งบีบเข็มเงินห้าเข็มอย่างรวดเร็ว แล้วแทงที่แขนอย่างแม่นยำและเบา

ฉากที่น่าเหลือเชื่อปรากฏขึ้น

จากนั้นก็เห็นว่าเลือดบนแขนที่ถูกกรีดนั้นหยุดไหลกะทันหัน

ไม่เพียงเท่านั้น แผลยังตกสะเก็ดด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า มองดูแล้วเกรงว่าไม่ถึงชั่วโทงแผลก็คงจะหายสนิท!

"หืม ปาฏิหารย์จริงๆ!"

"เป็นไปได้ยังไง?"

"นี่คือทักษะทางการแพทย์ของอาจารย์ซือถูหรอ?"

"เข็มไม่กี่อันสามารถสร้างผลลัพธ์เช่นนี้ได้หรอ? มหัศจรรย์จริงๆ!"

"สมกับเป็นอาจารย์อันดับหนึ่งของบ้านโอสถฉี!"

นักเรียนต่างอุทานออกมา แม้แต่อาจารย์คนอื่นๆ ยังเผยแววตาอิจฉาและชื่นชม

หลายคนคงเคยได้ยินแต่ความรู้เชิงทฤษฎีของอาจารย์ซือถู แต่ไม่เคยเห็นเขาใช้มันจริงๆ มาก่อน วันนี้นับว่าเปิดหูเปิดตาอย่างมาก!

"นักเรียนโม่เสี่ยวหวู่ ตาคุณแล้ว!"

อาจารย์ซือถูดึงเข็มออกมา หันไปทางหลินหยาง

คนอื่นๆ มองเขาพร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปาก

"แผลของอาจารย์ซือถูใช้เวลารักษาแผลเพียง 7 นาที! ไอ้หนู ห้ามเกิน 7 นาที ไม่งั้นแพ้!"

"อาจารย์ซือถูจิตใจดี แต่พวกเราไม่เหมือนกัน ถ้าแพ้ก็เตรียมคุกเข่าให้พวกเราเลย! และเขกหัวให้อาจารย์ซือถูด้วย เข้าใจไหม?"

"เฮอะ ไอสุนัข ตอนนี้รู้จักกลัวตายแล้วใช่ไหม? ถ้าไม่ไหวก็รีบยอมแพ้เถอะ อย่าเสียเวลาคนอื่น!"

นักเรียนหลายคนพูดเยาะเย้ยและหัวเราะ ความสามารถที่อาจารย์ซือถูแสดงออกมาทำให้พวกเขามั่นใจเต็มเปี่ยม

คิ้วของหลินหยางยกขึ้น: "แค่นี้หรอ?"

"หืม?"

ดวงตาของอาจารย์ซือถูสั่นไหว

ทุกคนโมโห

"ถึงตอนนี้แล้วยังปากดีอีกหรอ?"

"ดุว่าเขาจะมีดีอะไร?"

เสียงด่าดังออกมา ไม่พอใจและรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

"งั้นโอเค พวกคุณดูให้ดีละกัน!"

หลินหยางพูดอย่างเฉยเมย รูม่านตาของเขากระตุก เขาคว้ามีดโดยตรง และฟันไปทางข้อมือของเขาอย่างโหดเหี้ยม

ฉึก!

มีดตัดผ่านข้อมือของหลินหยางทันใด มือทั้งมือของเขาตกลงไปที่พื้น และเลือดก็พุ่งออกมาจากช่องที่หักเหมือนน้ำพุ

"อะไรกัน?"

ทุกคนอึ้ง

ดวงตาของทุกคนกำลังจะหลุดออกจากเบ้าตา

อาจารย์ซือถูอึ้งค้าง รีบเดินไปด้านหน้าหลายก้าว

ใครจะคิดว่าหลินหยางจะหั่นมือของตัวเองแบบนี้...

หลินหยางหยิบมือที่ขาดนั้นขึ้นมา ถือเข็มด้วยปาก จับมือที่หักบนข้อมือของเขาด้วยมืออีกข้าง จากนั้นจึงแทงเข็มเงินเข้าไป

ทันใดนั้น มือที่ถูกตัดดูเหมือนจะติดอยู่ไม่ขยับเขยื้อน