บทที่ 321 เขาคิดจะทำอะไร?

"ถ้าอย่างงั้น พวกเราก็ไม่จำเป็นต้องเหลือความเมตตาแล้ว!" เฝิงฉือโบกมือ พูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์: "เปิดการแจ้งเตือนพิเศษ! ปิดทางเข้าและออกทั้งหมดของร้านบ้านโอสถฉี หยุดผู้บุกรุกนี้ทุกวิถีทาง!"

"รับทราบ รองเจ้าบ้านโอสถฉี!"

เสียงตะโกนดังขึ้น อาจารย์ทุกคนรีบวิ่งออกไปเพื่อที่จะโจมตีหลินหยาง

และในขณะนั้น ก็มีเสียงกริ่งดังขึ้นทั่วทั้งบ้านโอสถฉี

เสียงที่ดุเดือดดังไปทั่วบ้านโอสถฉี

ผู้ชมทุกคนที่ติดอยู่ในสถานที่ถูกบังคับให้ออกไป และในขณะเดียวกันเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบจำนวนมากก็ดังขึ้นที่ทางเดินในระยะไกล

กลุ่มคนในเครื่องแบบวิ่งเข้ามา

การแสดงออกของหลินหยางนิ่งขึ้น โดยรู้ว่าเขาไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้อีกต่อไป รีบหันหลังและวิ่งไปทางประตู

"จะหนีหรอ?"

อาจารย์ถังตะโกน เหวี่ยงแขนทั้งสองไปทางตำแหน่งของหลินหยาง

ฮัว!

ฝุ่นสีเขียวแกมน้ำเงินลอยมา พยายามปกคลุมไปทางหลินหยาง

อย่างไรก็ตาม หลินหยางไม่ได้สนใจฝุ่นเหล่านั้นและวิ่งไปด้านหน้า

"อะไรกัน?" อาจารย์ถังเบิกตากว้าง มองทุกอย่างด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

"เขาเพิกเฉยต่อฝุ่นพิษของอาจารย์ถังหรอ? หรือว่าพิษทั้งหลายจะไม่สามารถทำอะไรชายคนนี้ได้รึเปล่า?" มีเสียงอุทานสั่นๆ ออกมา

"อาจารย์ถัง ระวัง!" ในเวลานี้ อาจารย์จ้าวตะโกนออกมา

อาจารย์ถังตัวสั่น ราวกับว่าได้สติกลับมา เมื่อเขาเงยหน้าขึ้น หลินหยางก็ใช้มือบีบคอของเขาแล้ว

"ไม่!"

อาจารย์ถังกรีดร้อง หลินหยางคว้าคอของเขาไว้แน่น เขายังไม่ทันได้ต่อต้านอะไรเลย หลินหยางก็ออกแรงมากขึ้น

ซือ!

อาจารย์ถังถูกโยนทิ้งและชนเข้ากับต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ไม่ไกล

ปัง!

ส่วนลำต้นของต้นไม้ใหญ่แตกโดยตรง และอาจารย์ถังก็ร่วงลงพื้น กระอักเลือดออกมาและสลบลงไป

"อ๊า?"

หลายคนกลัวจนหน้าซีด ตัวแข็ง ใครจะยังกล้าเข้าไป

มีเพียงเหล่าอาจารย์ที่ยังวิ่งเข้าไป

"ไอสัตว์ชั้นต่ำ หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" อาจารย์โจตะโกนด่า สองมือของเขาขว้างเข็มเงินจำนวนมากใส่หลินหยาง

อย่างไรก็ตาม คราวนี้ดวงตาของหลินหยางกลับเยือกเย็น เขาหยุดลงอย่างกะทันหัน หันฝีเท้าของเขาอย่างกะทันหัน และวิ่งเข้าใส่อาจารย์โจวโดยไม่สนใดๆ

"ไม่ดีแล้ว!"

อาจารย์โจวสีหน้าเปลี่ยน รีบหันหลังหนี

แต่...ไม่ทันแล้ว!

หลินหยางกดไหล่ของเขาจากด้านหลัง จากนั้นก็ออกแรง

คลิก!

เสียงกระดูกแตกดังออกมา

"อ๊า..."

อาจารย์โจวกรีดร้องอย่างอนาถ

"เดิมทีพวกเราไม่ได้มีความคับแค้นอะไรกัน แต่ผมเป็นคนอารมณ์ร้าย คนอื่นด่าผม ผมก็ต้องตอบโต้ แต่ผมเป็นคนปากไม่เก่ง ในเมื่ออย่างงั้นแล้ว ผมก็ต้องลงมือเท่านั้น!"

หลินหยางพูด

"ไม่...อย่า ไม่เอา..."

อาจารย์โจวตัวสั่นอย่างรุนแรง ใบหน้าแก่ๆ ของเขาซีด

แต่ก็ไร้ประโยชน์ หลินหยางบีบมันอย่างดุเดือดโดยตรง

คลิก

"อึก..."

อาจารย์โจวเจ็บปวดจนร้องไม่ออก เขาแทบจะเป็นลม และล้มลงกับพื้นอย่างแผ่วเบา กระตุกอย่างบ้าคลั่ง และมีฟองออกมาจากปากของเขา

พอคนอื่นๆเห็นฉากนี้ก็ตกใจจนไม่กล้าก้าวออกมา?

"นี่...มันเกิดอะไรขึ้นกับชายคนนี้? เขาเป็นสัตว์ประหลาดหรอ?" มีคนตะโกนออกมาด้วยความกลัว

"ศิลปะการต่อสู้ทางการแพทย์! เขาคือนักศิลปะการต่อสู้ทางการแพทย์!"

ด้านอาจารย์ซือถูกตะโกนเสียงแหบออกมา

"ศิลปะการต่อสู้ทางการแพทย์หรอ?"

ดวงตาของเฝิงฉือระเบิดแสงออกมา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง!

เขาไม่สามารถนั่งเฉยได้อีกต่อไป เขาเอามือมาถูที่เอว หยิบเข็มเงินจำนวน 20 กว่าเล่มออกมาและเหวี่ยงใส่หลินหยาง

ในเมื่อมีนักศิลปะการต่อสู้ทางการแพทย์ปรากฏตัวขึ้น นักเรียนและอาจารย์ทั่วไปก็ไม่อาจรับมือได้

ในเวลานี้ ต้องพึ่งเขาเท่านั้น

เข็มเงินถูกเหวี่ยงออกไป ราวกับดาวตก