บทที่ 322 หมัดที่น่าตกใจ

แค่ว่า...ขณะที่หลินหยางเดินหน้าต่อไป สีหน้าของทุกคนก็เริ่มเปลี่ยนไป

เพราะหลินหยางกำลังมุ่งหน้าไปยังประตูเหล็กนั้น

ประตูถูกปิดอย่างแน่นหนา หรือว่าเขาจะเปิดมัน?

"อาจารย์ซือถู พวกเรา...ต้องเปิดประตูไหม?" นักเรียนคนหนึ่งถามอาจารย์ซือถูอย่างระมัดระวัง

อาจารย์ซือถูขมวดคิ้วและเงียบไป

"ไม่ต้องเปิดสิ เฮอะ ดูว่าเจ้าเด็กนี่จะหนีไปยังไง!" หวังปิงเตี๋ยตะโกนออกมาโดยตรง

ไม่มีใครพูดอะไรต่อ

อย่างไรก็ตาม...ฝีเท้าของหลินหยางไม่ได้หยุด แต่เพิ่มความเร็วขึ้น จากการเดินช้าๆ ไปสู่การวิ่ง และจากการวิ่งเหยาะไปสู่การวิ่งเร็ว!

จะวิ่งชนประตูหรอ? ?

ลมหายใจของทุกคนหยุดนิ่ง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความเหลือเชื่

"เขา...หรือว่าเขาคิดจะ..." มีคนพูดเสียงหลัง แต่เขาไม่กล้าที่จะพูดคำต่อไป

อย่างไรก็ตาม ผู้คนรอบๆ ตัวก็หน้าซีด เห็นได้ชัดว่าเขาต้องการจะพูดอะไร

"ไม่...เป็นไปไม่ได้มั้ง?" หลัวฟู่หรงหายใจติดขัด เสียงของเขาสั่น

"จะเป็นไปได้ยังไง? โม่เสี่ยวหวู่จะทำสิ่งนี้ได้หรอ? ตอนนั้น...เฮอะ ไม่ได้แน่ๆ!" ซีโหรนเซียงหัวเราะออกมา แต่ความไม่เชื่อในสายตาของเธอยังคงชัดเจนมาก

"อะไรนะ? คุณยังคิว่าเขาเป็นโม่เสี่ยวหวู่อีกหรอ?" ซวนเย้าข้างๆ พูดอย่างเรียบเฉย

ซีโหรนเซียนอ้าปาก ไม่รู้ว่าจะตอบยังไง

เฉียนโม่ค่อยจ้องมองเงาของหลินหยางตลอดเวลา การดูถูกก่อนหน้านี้ค่อยๆกลายเป็นความประหลาดใจและจากนั้นจากความประหลาดใจไปสู่ความไม่เชื่อ

ในไม่ช้าเธอก็อึ้ง

เห็นได้ชัดว่าเธอเองก็เดาออกว่าหลินหยางคิดจะทำอะไร

"เขา...คงไม่ใช่ว่า...จะวิ่งชนมันหรอกนะ?" เฉียนโม่พูดด้วยความตกใจ ดวงตาของเธอเบิกกว้าง ใบหน้าของเธอจับต้องหลินหยางด้วยความอึ้ง แม้แต่โทรศัพท์หล่นก็ยังไม่รู้ตัว

"หืม นี่ เฉียนโม่ เกิดอะไรขึ้น เกิดอะไรขึ้นที่นั่น?" เสียงผู้ชายกังวลดังมาจากโทรศัพท์ แต่ดูเหมือนเฉียนโม่จะไม่ได้ยิน

ทุกคนจับจ้องไปที่หลินหยาง ล็อคร่างกายของเขาไว้แน่น ไม่กล้ากระพริบตา

มีเพียงสิ่งเดียวที่หลินหยางทำได้ในตอนนี้

แต่เรื่องแบบนี้...มันน่าเหลือเชื่อเกินไป

เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน!

เป็นไปไม่ได้!

ดวงตาของหลินหยางราวกับคบไฟ จ้องไปที่ประตูใหญ่นั้นอย่างเฉยเมย แต่ฝีเท้าของเขาเริ่มเร็วขึ้นและเร็วขึ้น

ทันใดนั้น ลมหายใจของเขาก็บีบรัด และเขาก็กระโดดเข้าใส่ประตูอย่างแรง ในขณะเดียวกันเขาก็โบกมือ เข็มเงินเป็นเหมือนดวงดาวบนท้องฟ้าที่ตกลงมาจากฟากฟ้า ในขณะเดียวกันเขาก็กำหมัดและออกแรงกระแทกประตูเหล็กอย่างดุเดือด

ทันทีที่เขาต่อยเข้าไป เข็มเงินที่เหวี่ยงก็ตกลงมาและแทงที่แขนของเขาอย่างแม่นยำ

ทันใดนั้น โมเมนตัมอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อนก็ปะทุขึ้นจากแขนของเขา

บูม! !

หมัดกระแทกประตูเหล็กอย่างแรง

จากนั้น...

บูม! บูม! บูม! บูม! บูม...

ประตูถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ ด้วยแรงระเบิดที่น่าสะพรึงกลัว และมันก็เปิดออกในทันที...

ประตูเหล็กทั้งหมดแตกเป็นเสี่ยง ๆ ด้วยหมัดของหลินหยาง

น่าสะพรึงกลัวราวกับดาวระเบิดพื้นโลก พื้นดินสั่นสะเทือน

บ้านโอสถฉีทั้งหมดสั่นสะเทือนด้วยแรงระเบิดครั้งนี้

นักเรียนทุกคนรอบๆ ประตูเหล็กถูกปลิวไปทีละคน และศีรษะของพวกเขาก็แตก

ฝุ่นฟุ้งกระจายและเหล็กก็กระเด็น

กินเวลาประมาณสามหรือสี่วินาทีก่อนที่ทุกอย่างจะค่อยๆ สงบลง

ผู้คนต่างรีบมองไปทางที่ฝุ่นเหล่านั้น และเห็นว่าประตูของบ้านโอสถฉีเป็นรูเปิดออก

ประตูแตก!

หลินหยางยืนเงียบ ๆ ที่หน้าประตูหันศีรษะช้าๆและมองไปที่นักเรียนเหล่านั้น

"ตอนนี้...พวกคุณน่าจะดีใจที่ฟังคำพูดของอาจารย์ซือถูแล้วใช่ไหม?" หลินหยางพูดอย่างเรียบเฉยและเดินออกไป

ด้านนักเรียนทุกคนกลัวจนทรุดลงไปบนพื้น พวกเขาไม่สามารถยืนได้อย่างมั่นคงได้อีกต่อไป