บทที่ 3214 เงียบสงัด

“เจ้าอยากเป็นภรรยารองและกลายเป็นคนของข้า ในวันหน้าเมื่อพันธมิตรชิงเซวียน ของเราแข็งแกร่งขึ้น เจ้าก็จะบอกราชวงศ์ดาบว่าเกิดอะไรขึ้นในวันนี้ เพื่อให้ราชวงศ์ดาบกับพันธมิตรชิงเซวียนต่อสู้กัน! ส่วนเจ้า แน่นอนว่าจะยุยงให้ข้าโจมตีราชวงศ์ดาบ! นั่นก็เพื่อล้างแค้นครั้งใหญ๋ที่กษัตริย์ที่บังคับให้เจ้าฆ่าทั้งครอบครัวใช่ไหม?”

หลินหยางยิ้ม

ตี้หนี่ว์เงียบไปนาน และในที่สุดก็ลุกขึ้นยืนและพูดอย่างเคร่งขรึมว่า "สมกับเป็นผู้นำพันธมิตรหลิน มองได้ทะลุปรุโปร่งจริงๆ เซวียนหนี่ว์ขอชื่นชม!"

“เก็บความคิดนี้ไว้ในใจเถอะ เรื่องได้รับการคบลี่คลายแล้ว ต่อจากนี้ไปเจ้าและข้าจะแยกทางกันไม่ต้องกังวล ข้าจะรักษาพ่อแม่ของเจ้าให้ แต่ทันทีที่อาการบาดเจ็บของพ่อแม่ของเจ้าหายดี พวกเขาจะต้องออกไปพันธมิตรชิงซวนทันที!”

หลินหยางพูดอย่างใจเย็น หันหลังกลับและจากไป

ตี้หนี่ว์กัดริมฝีปากสีชมพูแน่นและไม่พูดอะไรอีก

นางคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้มาตลอดชีวิต และนางรู้ว่าในอนาคตนางจะไม่มีโอกาสเป็นเพื่อนกับหลินหยางด้วยซ้ำ

หลังจากกลับมาที่พันธมิตรชิงเซวียนแล้ว หลินหยาง ก็เข้าสู่สภาวะปลีกวิเวกทันที

หลังจากได้ดอกเทียนซวนเย่มาแล้ว เขาจะต้องแปรรูปมันทันทีและกลั่นให้เป็นยาเม็ด

ด้วยความช่วยเหลือของดอกไม้นี้ บาดแผลของพลังแห่งน้ำแข็งและไฟในร่างกายนี้จะอยู่คงที่ และซื้อเวลาให้ตัวเองมากขึ้นอีก

หลินหยางทำงานจนดึกดื่นเพื่อเริ่มการสกัด โดยเพิ่มหินวิเศษเทียนฟางที่เป็นสมุนไพรหลักลงในหม้อต้ม และใช้พลังแห่งสวรรค์เพื่อกระตุ้นไฟเพื่อปรุงแต่งน้ำอมฤต

หลังจากผ่านไปสามวันเต็มๆ ในที่สุดน้ำอมฤตก็ประสบความสำเร็จ

บูม!

ขณะที่เสียงไม่ชัดเจนดังออกมาจากเตาปรุงยา หลินหยางก็ลืมตาขึ้นทันทีและรีบพุ่งไปที่เตาปรุงยาอย่างแทบทนรแไม่ไหว

"เสร็จแล้ว! ในที่สุดก็เสร็จแล้ว!"

ใบหน้าเขาดูซีดเซียว ปาดเหงื่อแรงๆ แล้วเปิดฝาออก

ทันใดนั้น กลิ่นหอมของน้ำอมฤตก็ลอยโชยมาในอากาศ

ที่ด้านล่างของเตาเล่นแร่แปรธาตุ เม็ดยาสีเขียวมรกตวางอยู่อย่างเงียบๆ

เขาหยิบมันออกมาอย่างระมัดระวังและตั้งใจมองดูอย่างละเอียด หลังจากนั้นครู่หนึ่ง ร่างกายของเขาก็สั่นด้วยความตื่นเต้น

"ปรุงยาออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ! ฮ่าฮ่า ได้รับการหลอมรวมออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบจริงๆ! เยี่ยมมาก!"

หลังจากพูดเช่นนั้น เขาก็รีบยัดมันเข้าปาก กลืนมันลงไป แล้วลุกขึ้นนั่งขัดสมาธิเพื่อนั่งสมาธิต่อ

การนั่งสมาธิครั้งนี้กินเวลาต่อไปอีกสามวัน

เมื่อหลินหยางลืมตา ออร่าของน้ำแข็งและไฟก็แวบวาบขึ้นมาระหว่างม่านตาของเขา

อิทธิพลของพลังของน้ำแข็งและไฟในร่างกายนี้ ถูกรวมเข้าด้วยกันชั่วคราวโดยสรรพคุณทางยาของดอกเทียนซวนเย่ แต่ในตอนนี้ไม่สามารถกำจัดได้ เนื่องจากสรรพคุณทางยาของดอกเทียนซวนเย่เป็นเพียงส่วนหนึ่งเท่านั้น และจำเป็นต้องใช้ยาอื่นๆร่วม ถึงจะปลดปล่อยสรรพคุณทางยาออกมาได้อย่างสมบูรณ์

ไม่เพียงเท่านั้น ลำพังอาศัยแค่สรรพคุณทางยาของดอกเทียนซวนเย่เท่านั้น ยังไม่สามารถบรรเทาความเจ็บปวดที่เกิดจากพลังนี้ได้อย่างสมบูรณ์

“ตอนนี้ ทำแค่รอข่าวจากอ่าวหานเหมยเท่านั้น!”

หลินหยางยืนขึ้นและยกมือขึ้น

ฟู่ว!

บนฝ่ามือซ้ายของเขามีน้ำค้างแข็งหนาทึบที่ควบแน่นและมีลมหนาวแปลกๆ หมุนวนบนฝ่ามือ

ฝ่ามือขวาของเขาลุกโชนด้วยไฟอันร้อนแรง และในเปลวไฟก็มีมังกรไฟขนาดเท่าฝ่ามือเต้นระบำอยู่

นี่คือข้อดีจากดอกเทียนซวนเย่

ด้วยความช่วยเหลือของยาวิเศษนี้ ตอนนี้เขาสามารถใช้พลังของน้ำแข็งและไฟได้อย่างไร้กังวล!

แต่การระเบิดพลังของน้ำแข็งและไฟก็จะได้ยืดระยะเวลาไปอีกหนึ่งเดือน

กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ ตอนนี้หลินหยางมีเวลาเกือบสองเดือนในการหาวิธีรักษาอาการบาดเจ็บนี้

หลินหยางรู้สึกมีความสุขขึ้นเล็กน้อยและเดินออกจากที่นั่นอย่างรวดเร็ว

“หัวหน้าพันธมิตรหลิน ท่านออกจากสภาวะปลีกวิเวกแล้วหรือ?”

หลังจากได้ยินข่าว เจ้าเมืองหนานหลี่เฉิงก็เดินออกจากศาลาและมาพบเขาทันที

"อืม ตอนนี้ดีขึ้นแล้วล่ะ"

หลินหยางยิ้ม

"เช่นนั้นก็ดีแล้ว"

“ใช่สิ แล้วตี้หนี่ว์อยู่ที่ไหน? นางยังอยู่ในพันธมิตรชิงซวนหรือเปล่า?”

"ออกไปแล้ว"

เจ้าเมืองหนานหลี่เฉิงกำหมัดและกล่าวว่า "อาการบาดเจ็บของพ่อแม่ของนางหายดีแล้ว แต่ว่าอาการบาดเจ็บทางร่างกายสามารถรักษาให้หายได้ แต่อาการบาดเจ็บทางจิตนั้นรักษาได้ยาก พ่อแม่ของนางมีประสบการณ์ในการถูกทรมานมาหลายปี จิตใจของพวกเขาก็ทรุดตัวมานานแล้ว ตี้หนี่ว์จึงพาพ่อแม่ของนางไปที่อื่นเพื่อหาทางรักษาสภาพจิตใจและจิตวิญญาณ”

"เป็นเช่นนั้นเอง"

หลินหยาง พยักหน้าราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่าง และถามว่า: "มีข่าวจากทางหัวเทียนไห่และอ่าวหานเหมยบ้างหรือไม่ ... ?"

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา สีหน้าของเจ้าเมืองหนานลี่ก็เปลี่ยนไปทันที เขาเม้มริมฝีปากล่างและเลือกที่จะเงียบไป

“หืม?”

หลินหยางขมวดคิ้ว "เกิดอะไรขึ้น?"

“หัวหน้าพันธมิตรหลิน คุณเวยเวยกลับมาแล้ว” เจ้าเมืองหนานหลี่เฉิงกระซิบ

"นางอยู่ที่ไหน?"

"ใน... ในหอเฟิงไห่..."

"อะไรนะ?"

ลมหายใจของ หลินหยางสั่นเทา และเขาก็ผลักเจ้าเมืองหนานหลี่เฉิงออกไปทันทีและรีบไปที่ศาลาเฟิงไห่

หอเฟิงไห่เป็นหอที่สร้างขึ้นเป็นพิเศษสำหรับสำนักงานใหญ่ของพันธมิตรชิงเซวียนซึ่งตั้งอยู่ในใจกลางค่าย

นี่ไม่ใช่สถานที่พักผ่อนสำหรับใครก็ตาม แต่เป็นสถานที่ทางการแพทย์ที่ใช้รักษาผู้ที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสจนเกือบเสียชีวิตโดยเฉพาะ

ใครเข้าที่มาในอาคารแบบนี้ก็แทบจะเหมือนเข้าห้องไอซียูเลย

พันธมิตรชิงเซวียนได้รวบรวมผู้เชี่ยวชาญด้านการแพทย์และศิลปะการต่อสู้ที่แข็งแกร่งจำนวนมากจากดินแดนแห่งความเงียบและความตาย แต่ผู้เชี่ยวชาญทางการแพทย์และศิลปะการต่อสู้ที่แข็งแกร่งเหล่านี้ก็ไม่ใช่ว่าจะรักษาโรคทุกอย่างได้