ตอนที่ 3215
บทที่ 3219 เธอคือเทพเจ้า?
October 21, 2026
บูม!!
ร่างวานรยักษ์ก็คือปีศาจวานรนั้นเองและตะโกนเสียงโกรธออกมา ร่างยักษ์ใหญ่ทุบหน้าอกตัวเองอย่างไม่หยุดจากนั้นก็พุ่งไปทางหลินหยางอย่างบ้าคลั่ง
เห็นได้ชัดเจนว่า หลินหยางนั้นทำให้มันนั้นโกรธมาก
ร่างที่ใหญ่ยักษ์ของมันนั้นยกภูเขาขึ้นอย่างรวดเร็วเห็นแล้วขนหัวชาไปเลย
ภูเขาหิมะก็เคลื่อนย้ายไปตามการเคลื่อนไหวของเขา
พายุทั่วหุบเขาก็พัดออกไป
แต่หลินหยางนั้นไม่ได้เกรงกลัวอะไรเลย ดวงตาเต็มไปด้วยความอาฆาตฝ่ามือทั้งสองยกขึ้น เหมือนกับว่าพลังแห่งสวรรค์ถูกปลดปล่อย จากนั้นก็รวบรวมพลังเผาไหม้ไว้ที่ฝ่ามือ...
ฮุๆๆ!
ไฟแปลกประหลาดที่น่ากลัวก็ลุกขึ้นมา
แม้ว่าจะเล็กแค่ประมาณฝ่ามือแต่ว่าไฟประหลาดนั้นมีอุณหภูมิที่สูงมากจนไม่สามารถอธิบายได้!
เขาจ้องไปวานรยักษ์ที่กำลังพุ่งตัวมา เมื่อเข้าใกล้แล้วสองฝ่ามือก็ปล่อยพลังออกไป
ในเวลานี้
บูม!
ไฟมังกรที่น่าเกรงกลัวก็ออกจากฝ่ามือ
เปลวไฟของมังกรไฟคำรามในน้ำแข็งและหิมะ เหมือนมังกรคำรามรุนแรงมากเลย
พวกมันทำลายลมหิมะจนแตกสลาย ทำลายไปท่วมท้นและพุ่งทะยานไปทางปีศาจวานร
ปีศาจวานรไม่รู้สึกถึงอุณหภูมิของร่างกายมังกรไฟ รีบหยุดลงมาแล้วมันคำรามและโบกแขนอันหนาทึบของมัน อยากจะบดขยี้มังกรไฟ
แต่ฝ่ามือของเขาเพิ่งโดนมังกรไฟนั้นลอดไป แต่เมื่อถูกเผาจากมังกรไฟแต่เหมือนไม่มีอะไรเสียหายเลย มันหมุนรอบร่างอันใหญ่ยักษ์ของมันแล้วค่อยๆปิดตัวลงไป
อย่างรวดเร็ว เปลวไฟบนร่างของปีศาจวานรค่อยๆ ลุกไหม้และเผาขนสีขาวเหมือนหิมะจนกลายเป็นสีดำ
มังกรไฟเหมือนกับโซ่สองอันแล้วพันรอบตัวของมันอย่างแน่นๆ
ถ้าแบบนี้ต่อไป ในอีกไม่นานปีศาจวานรจะกลายเป็นขี้เถ้า
บูม!
บูม!
บูม!
ปีศาจวานรถูกไฟเผาจนเจ็บปวดมาก
มันล้มลงบนพื้นไม่หยุดที่จะกลิ้งไปมาไม่หยุด อยากจะใช้หิมะบนพื้นนั้นดับไฟแปลกประหลาดนี้ให้ดับลง
แต่ไฟประหลาดอันนี้ถูกพลังแห่งสวรรค์นั้นเป็นแรงเชื้อเพลิง ลมหิมะธรรมดาจะทำลายให้ไฟนั้นดับได้อย่างไร?
หลินหยางจ้องวานรยักษ์อย่างเย็นชาสีหน้าไม่ได้มีความเสียใจแต่อย่างใด
เพราะว่าไม่รู้ว่าผู้คนของพันธมิตรชิงเซวียนนั้นตายด้วยน้ำมือของสัตว์เดรัจฉานนี่เท่าไหร่แล้ว
ฮวาลาๆ...
จู่ๆแสงไฟแวววาวโปร่งใสอย่างลมก็ปลิวมาจากไม่ไกลก็ห่อหุ้มที่ตัวของวานรยักษ์
ในเวลานี้ ไฟในตัวของวานรยักษ์ก็เริ่มดับลง
เพียงแค่ไม่กี่ลมหายใจก็สำเร็จดังนั้นไฟประหลาดนี้ก็หายไปเลย
วานรยักษ์หยุดดิ้นรน ร่างที่มืดดำก็นั่งอยู่บนพื้น หนังที่ดำๆก็ยังมีควันอ่อนๆออกมาเล็กน้อยแต่ก็ยังไม่ตาย ชีวิตของเขานั้นแกร่งมาก ไฟประหลาดของหลินหยางนั้นทำให้มันเสียไปครึ่งชีวิต
“หึม?”
หลินหยางขมวดคิ้วแล้วมองไปทางไกลๆ
“ใครกันที่กล้าดีขนาดนี้?กล้าทำลายสัตว์ผู้พิทักษ์ภูเขาของฉัน?ไม่รู้ว่าคำว่าตายเขียนยังไงหรอ?”
เสียงเงียบลง มีเงาร่างใส่ชุดคลุมสีขาวแสดงออกมาข้างบนในหุบเขาหิมะ
หลินหยางมองไปทางนั้นแล้วไม่ได้ตกตะลึง
แต่เห็นถึงชายหนุ่มอายุประมาณยี่สิบกว่า ยังหนุ่มมากๆ
เขาไขว้มือไว้ข้างหลัง สีผิวขาว ดวงตาสดใสทั่วร่างกายก็กระจายด้วยกลิ่นอายของเทพ
แต่สิ่งที่ทำให้คนตกใจที่สุดคือ ใต้เท้าของเขานั้น...เหยียบเมฆไว้!
ถูก!
ชายหนุ่มคนนี้....เหยียบเมฆมา!
เหมือนกับเทพเลย!
นี่คือวิธีหรือศิลปะอะไร?
“คือเธอ ที่ทำร้ายสัตว์ผู้พิทักษ์ภูเขาของฉัน?”
ชายหนุ่มจ้องลงมาที่หลินหยางแล้วพูด: “คนธรรมดาที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย!เห็นเทพแล้วยังไม่รีบคุกเข่าลง?”
“เทพ?”
หลินหยางตอบสนองแล้วขมวดคิ้ว: “เธอคือเทพเจ้า?”
“หึม!จะตายไม่รู้ตัว!ไม่รู้ถึงความสามารถของเทพเจ้า?รีบคุกเข่าลง ฉันไม่อยากเสียเวลากับเธอ!ไม่อย่างนั้นเธอจะถูกทำลายแล้วไม่ได้ผุดไม่ได้เกิด!”
ชายหนุ่มตะโกนพูด ยังมีพลังทางจิตวิญญาณแอบอยู่ในเสียงถ้าคนจิตอ่อนได้ยินเสียงนี้เกรงว่าจะรีบคุกเข่าลงแล้วตัวสั่น ขอให้ให้อภัย