บทที่ 3221 สังหารพวกเขาเหรอ? แค่สิบลมหายใจก็เพียงพอแล้ว!

หมิงเต้าจื่อคงจะคาดไม่ถึงว่า ตนเองจะถูกตัดสินโทษประหารอย่างง่ายดายเช่นนี้

เขายังต้องการจะพูดชี้แจ้ง แต่ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่ให้โอกาสเขา

"สังหาร!"

ตามเสียงที่ตะโกนออกมา บรรดา'เทพเจ้า'ที่อยู่โดยรอบต่างก็เริ่มเคลื่อนไหว

ตึงๆๆๆ ......

พลังแห่งสวรรค์อันโหดเหี้ยมราวกับน้ำหลาก ที่ซัดสาดโจมตีเข้าใส่คนทั้งสอง

หมิงเต้าจื่อตกใจจนหน้าถอดสี และรีบที่จะหลบหลีก

แต่รอบด้านเต็มไปด้วยการโจมตีสังหาร จึงไม่มีทางที่จะล่าถอยโดยสิ้นเชิง

ทำอย่างไรดี?

หมิงเต้าจื่อสั่นไปทั้งตัว ไม่รู้จะทำอย่างไรดี

แต่ทว่าในเวลานี้ จู่ๆ รัศมีสีทองก็ปรากฏขึ้นมา แล้วปกคลุมเขา

เพียงแค่เห็น ก็รู้ว่าเป็นผู้รุกราน!

"คุณ?"

หมิงเต้าจื่ออ้าปากเล็กน้อย

"ไปกับฉัน!"

หลินหยางกล่าวอย่างนิ่งๆ กดไหล่เขาเอาไว้ และควบคุมรัศมีสีทอง พยายามบุกฝ่าพลังแห่งสวรรค์ของทุกคนไป แล้วหนีออกไปข้างนอก

"คิดจะหนีเหรอ? เกรงว่าจะไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก!"

"เก็บชีวิตเอาไว้ซะ! ไม่เช่นนั้น แม้แต่ศพฉันก็จะไม่เหลือเอาไว้ให้คุณ!"

"สังหารมัน!"

บรรดาเทพเจ้าต่างแสดงพลังเวทย์ คนหนึ่งยกมือขึ้นสูง ปลายนิ้วปรากฏแสงอันเยือกเย็น และควบแน่นจนกลายเป็นดาบน้ำแข็งขนาดมหึมา แล้วฟันเข้าไปยังหลินหยาง

ในเวลาเดียวกันนี้ อีกคนหนึ่งก็ปล่อยคลื่นยักษ์ออกมา ทำลายภูเขาจนแตกออกเป็นเสี่ยงๆ และมาพร้อมกับพลังที่จะทำลายล้างทุกสิ่งทุกอย่าง

นอกจากนี้ ยังมีแท่งน้ำแข็ง อวกาศอันบิดเบี้ยว การบุกโจมตีอันโหดเหี้ยม......

เกือบทุกการเคลื่อนไหวล้วนเป็นการเคลื่อนไหวเพื่อสังหาร

ไม่เหลือทางรอดให้ทุกคนโดยสิ้นเชิง

"แม่งทำเกินไปแล้ว! คิดว่าจะรังแกฉันได้ง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ?"

เมื่อเห็นว่าหนีไม่พ้น หมิงเต้าจื่อจึงตะโกนด้วยความโมโหเดือดดาล และรวบรวมพละกำลังทั้งหมด วางแผนที่จะดำเนินการต่อสู้กลับ

ถึงแม้ว่าเขาจะไม่มีชีวิตรอด แต่เขาก็จะต้องกัดเนื้อของอีกฝ่ายสักเล็กน้อย

แต่การโจมตีของหมิงเต้าจื่อยังไม่ทันได้เริ่ม เงาร่างหนึ่งก็ผ่านไปอีกครั้ง

คือหลินหยาง!

มือหนึ่งของเขาถือมีด พลังแห่งสวรรค์แสดงออกมาทั่วทั้งตัว แสงสีทองที่ปกคลุมบนตัวของเขาราวกับชุดเกราะ และมังกรไฟอันน่าสะพรึงกลัวทั้งสองได้วนเวียนอยู่รอบๆ ตัวเขา

ทุกคนไม่คาดคิดโดยสิ้นเชิงว่าหลินหยางที่หนีเตลิดไปแล้วจู่ๆ จะกล้าตอบโต้กลับ ในชั่วพริบตาจึงลงมือจัดการไม่ทัน

หลินหยางเล็งไปที่บุคคลหนึ่ง แล้วฟันมีดเทียนเซิงเข้าไป

ฉับ!

ร่างของคนคนนั้นถูกพลังแห่งสวรรค์ของมีดเทียนเซิงผ่าออกเป็นสองซีก และตายอย่างน่าเวทนาในที่ตรงนั้น

"อะไรกัน?"

คนอื่นๆ ต่างก็ตกใจจนหน้าถอดสี และรีบพุ่งเข้าไปโจมตีหลินหยาง

แต่ในเวลานี้หลินหยางได้เข้ามาใกล้แล้ว และทุกคนก็สับสนอลหม่านขึ้นมาทันที ถึงแม้จะโต้ตอบกลับ แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว

"เผา!"

หลินหยางส่งเสียงตะโกน และมังกรไฟทั้งสองที่อยู่รอบๆ ตัวก็คำราม และพุ่งเข้าใส่'เทพเจ้า'

"แช่แข็ง!"

คนคนหนึ่งตะโกนออกมา และพลังอันเยือกเย็นก็พุ่งออกมาจากฝ่ามือ

แต่พลังอันเยือกเย็นไม่สามารถดับไฟของมังกรไฟได้โดยสิ้นเชิง

ฟึบ!

มังกรไฟทะลวงผ่านร่างของคนคนนั้น และจุดไฟเผาเขา

"อ๊าก!"

คนคนนั้นกรีดร้องอย่างน่าเวทนา ร่วงลงมาจากกลางอากาศ และกลิ้งร้องโหยหวนไปบนพื้นหิมะอย่างบ้าคลั่ง

ในเวลาเพียงไม่กี่วินาที ก็ถูกเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่านและตายไป

"คนคนนี้ไม่ธรรมดา! ขอความช่วยเหลือ!"

"ครับ!"

คนอื่นๆ ต่างก็มีสีหน้าเคร่งขรึม คนหนึ่งในนั้นหยิบสิ่งยืนยันออกมา แล้วเปิดมันออก

ฟิ้ว!

รัศมีสีฟ้าต้านลมและหิมะแล้วพุ่งขึ้นไปยังท้องฟ้า จากนั้นก็ระเบิดออก

ลวดลายดอกไม้น้ำแข็งขนาดใหญ่ได้ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า

หมิงเต้าจื่อเห็นเช่นนี้ สีหน้าก็เปลี่ยนไป และตะโกนขึ้นมาทันทีว่า: "นายท่าน นี่เป็นสัญญาณระดับสอง รีบออกไปกันเถอะ ไม่เช่นนั้นอีกแค่สิบลมหายใจ พวกเราจะต้องถูกคนนับพันนับหมื่นตีโอบล้อมเป็นแน่!"

"ไม่ต้องรีบร้อน การสังหารพวกเขา เพียงแค่สิบลมหายใจก็เพียงพอแล้ว!"

หลินหยางตะโกนอย่างเยือกเย็น และทันใดมีดเทียนเซิงในมือก็จุดเปลวเพลิงสีขาว และสะบัดไปยังเทพเจ้าเหล่านั้น

ฟู่......

เปลวไฟลามออกไป

"วิ่ง!"

คนสองสามคนตะโกนขึ้นมา แล้ววิ่งหนีกันไปคนละทิศละทาง

แต่วินาทีต่อมา

เปรี้ยง!

สายฟ้าห้าสายฟาดลงมาจากบนท้องฟ้า ชั่วพริบตาก็ผ่าไปที่รอบตัวของพวกเขา กลายเป็นกับดักฟ้าแลบฟ้าร้องขนาดมหึมา

ชั่วพริบตาเทพเจ้าทุกคนก็ไม่อาจหนีออกไปจากกับดักฟ้าแลบฟ้าร้องนี้ได้ และทุกคนต่างก็มองไปยังไฟที่ลามมานั้นด้วยความสิ้นหวัง

ฟู่!

ไฟที่ลามมาปกคลุม แม้แต่หญ้าก็ไม่อาจขึ้นได้.....

หมิงเต้าจื่อมองฉากนี้พลางอ้าปากค้าง ในสมองว่างเปล่าทันที

บรรดาลูกศิษย์ผู้พิทักษ์เกาะสิบกว่าคนนี้.....จะต้องถูกหลินหยางฆ่าเยี่ยงสุนัขเช่นนี้เหรอ?

"ไปกัน!"

หลินหยางกล่าวอย่างนิ่งๆ คว้าหมิงเต้าจื่อเอาไว้แล้วเดินออกไปด้านนอกหุบเขา

ในเวลาเดียวกันนี้ พลังแห่งสวรรค์อันน่าสะพรึงกลัวราวกับน้ำที่ไหลบ่าได้ปะทุออกไปทุกทิศทุกทาง และเสียงระเบิดออกก็ราวกับเสียงฟ้าผ่า

"ใครกัน? กล้ามารุกรานประตูหุบเขาของฉันเลยเหรอ?"

"ฆ่ามัน! ฆ่ามัน! ฆ่ามัน!"

"ใครกัน? กล้าฆ่าลูกศิษย์ของฉัน?"