บทที่ 3222 เผ่าเทพเซียนน้ำค้างแข็ง

"อะไรนะ?"

แววตาของหลินหยางเยือกเย็น เขาจับหมิงเต้าจื่อขึ้นมา และกล่าวอย่างเย็นชาว่า : "บอกกับฉันมาให้ชัดเจน ว่าหุบเขาเทพเซียนของพวกคุณต้องการทำอะไรกับคนของฉัน?"

"นาย.....นายท่าน รายละเอียดฉันก็ไม่ทราบเช่นกัน......ฉันก็แค่ลูกศิษย์คนหนึ่งก็เท่านั้น จึงไม่ทราบอะไรมาก เพียงแต่ฉันได้ยินคนพูดกันมา ดูเหมือนว่า.....คนของท่านจะถูกเสริมพลัง เพื่อทำหน้าที่เป็นเครื่องสังเวยมนุษย์....."

"เครื่องสังเวยมนุษย์?"

"ถูกต้อง.....เครื่องสังเวยมนุษย์ใช้เพื่อบำเพ็ญฌาน.....หลังจากผ่านการถูกสังเวยแล้ว คนของท่านจะเหลือแต่ผิวหนัง กระดูกเลือดเนื้อจะถูกดึงออกไปจนหมด......"

"การสังเวยมนุษย์จะเริ่มขึ้นเมื่อไหร่?"

"การสังเวยมนุษย์หนึ่งปีจะมีหนึ่งครั้ง คำนวณดูแล้ว น่าจะเป็นเดือนหน้า......"

"เดือนหน้า?"

หลินหยางขมวดคิ้วแน่น ครุ่นคิดอยู่นาน เขาก็หันกลับมาทันที และลากหมิงเต้าจื่อเข้าไปในส่วนลึกของดินแดนนรกน้ำแข็ง

"นายท่าน ท่าน.....ท่านจะทำอะไร? อย่านะ! อย่า!"

หมิงเต้าจื่อร้องตะโกนอย่างบ้าคลั่ง

แต่หลินหยางไม่สนใจ และบังคับลากเขาไปข้างหน้า

หมิงเต้าจื่อตัวสั่นเทาอย่างบ้าคลั่ง ในแววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

"จบแล้ว จบเห่แล้ว....."

"เราจะต้องติดอยู่ที่นี่ไปตลอดกาล! จนกว่าจะถูกแช่แข็งตาย!"

"จะทำยังไงดี? จะทำยังไงดี?"

หมิงเต้าจื่อขวัญหนีดีฝ่อ ราวกับซอมบี้ที่บ่นพึมพำ

ไม่นาน หลินหยางก็หยุดฝีเท้าลง

เพราะด้านหน้าของตนเอง คือม่านพลังรูปลมที่สร้างจากลมเย็น.....

และด้านหน้าม่านพลังนี้ มีผู้หญิงสวมชุดขาวผิวขาวราวกับหิมะคนหนึ่งยืนอยู่

ผู้หญิงคนนั้นมีคิ้วเรียวยาวคมเข้ม ฟันขาวผ่อง ใบหน้าละเอียดอ่อนงดงามเป็นอย่างยิ่ง ผมสั้นเสมอหูของเธอมีสีขาวซีด

ดูเหมือนเธอจะรู้ว่าหลินหยางกำลังมา ดวงตาทั้งคู่จ้องมองหลินหยางอย่างเย็นชา

หลังจากที่เข้าไปใกล้ๆ ริมฝีปากที่ไม่มีสีเลือดแม้แต่น้อยก็เปิดออก

"ใครสั่งให้พวกคุณมาที่นี่?"

น้ำเสียงเย็นชาเต็มไปด้วยเจตนาสังหาร

"ได้ยินมาว่าพวกคุณคือคนของดินแดนนรกน้ำแข็งใช่ไหม?"

หลินหยางเอ่ยถาม

"จะตามฉันไป หรือว่า จะเป็นหนึ่งเดียวกับดินแดนแห่งนี้!"

ผู้หญิงคนนั้นกล่าวด้วยสีหน้าเย็นชา

"ฉันชื่อหลินหยาง เป็นผู้นำพันธมิตรชิงเซวียน ฉันมีธุระที่จะพูดคุยกับผู้นำของพวกคุณ"

หลินหยางกล่าว

"ทำไม? หรือว่าจะต้องให้ฉันพูดซ้ำอีกครั้ง?"

ผู้หญิงคนนั้นทำเสียงไม่พอใจ ลมเย็นอันน่าสะพรึงกลัวโหมซัดสาดอยู่ทั่วร่างกาย

หมิงเต้าจื่อตกใจกลัวจนขาทั้งสองข้างสั่นระริก และคุกเข่าลงกับพื้นโดยตรง

"เทพธิดา! เทพธิดาโปรดไว้ชีวิตด้วย! ฉันไม่ได้ตั้งใจบุกเข้ามาในดินแดนเทพเซียนแห่งนี้! คนคนนี้บีบบังคับลากฉันเข้ามา ฉันจะไปเดี๋ยวนี้ ฉันจะออกไปเดี๋ยวนี้เลย!"

พูดจบ หมิงเต้าจื่อต้องการจะวิ่งหนีออกไป

หลินหยางหันไปคว้าตัวเขาเอาไว้

"นายท่าน ท่านปล่อยฉันไปเถอะ! ฉันพูดในสิ่งที่ต้องพูดไปหมดแล้ว อยู่ที่นี่ก็มีแต่รนหาที่ตาย! ท่านปล่อยฉันไปเถอะ!"

หมิงเต้าจื่ออยากจะร้องไห้

"ฉันปกป้องให้คุณปลอดภัย"

หลินหยางกล่าวอย่างเย็นชา จากนั้นก็หันไปมองผู้หญิงคนนั้น : "ฉันได้ยินเขาบอกว่า เผ่าเทพเซียนน้ำค้างแข็งของพวกคุณเป็นศัตรูคู่แค้นกับหุบเขาเทพเซียน! หุบเขาเทพเซียนจับคนของฉันมา ฉันจึงอยากพูดคุยกับผู้นำของพวกคุณ บางทีอาจจะร่วมมือกันได้"

แต่ทว่าผู้หญิงคนนั้นเหมือนจะไม่ได้ปรารถนาที่จะพูดคุยกับหลินหยาง เธอสะบัดมือออกไปโดยตรง

ครืน!

น้ำค้างแข็งอันน่าสะพรึงกลัวจู่โจมเข้ามาทางหลินหยาง

แต่หลินหยางไม่หวาดกลัว ดีดนิ้วมือออกไป

ฮู!

เกิดกำแพงไฟขึ้นมา

"ไอ้สารเลว!"

ผู้หญิงคนนั้นโกรธอย่างมาก เธอจู่โจมไปด้านหน้า ขาทั้งสองข้างแข็งตัวกลายเป็นดาบน้ำแข็ง ฟาดฟันเข้าไปทางหลินหยางทันที

ความรวดเร็วของเธอราวกับไร้เงา และดาบน้ำแข็งก็เบ่งบานอยู่รอบๆ หลินหยางราวกับดอกบัว

หลินหยางจับหมิงเต้าจื่อให้หลบเลี่ยงอย่างต่อเนื่อง

ถึงแม้ว่าความรวดเร็วของผู้หญิงคนนั้นยากที่จะมองเห็นด้วยตาเปล่าได้ แต่หลินหยางกลับหลบหลีกได้อย่างสบายๆ แม้แต่หมิงเต้าจื่อก็ไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย

หลังจากประมือกันรอบหนึ่ง ผู้หญิงคนนั้นก็หยุดลง เธอหายใจเหนื่อยหอบ และไม่สามารถออกกำลังได้อีก

"คราวนี้ จะพูดคุยกันดีๆ ได้แล้วหรือยัง?"

หลินหยางกล่าวอย่างสงบนิ่ง

"อะไรนะ?"