บทที่ 3267 ตกลงมาจากสวรรค์

แสงสว่างอันเจิดจ้าส่องสว่างไปทั่วท้องฟ้ายามค่ำคืน

ดวงดาวจำนวนนับไม่ถ้วนโคจรอยู่รอบๆ แหล่งกำเนิดแสงนั้น

ในขณะนี้ สรรพสิ่งต่างๆ ในโลกนี้ได้ก้มหน้าลง

ในขณะนี้ ดวงอาทิตย์ดวงจันทร์ต่างหยุดหมุน

หัวใจของผู้คนต่างสั่นสะท้าน และเงยหน้าขึ้นมองเงาร่างที่ราวกับเทพเซียนบนท้องฟ้า

ในแสงอันสว่างไสว หลินหยางคือเทพเจ้า เขาคือเทพเซียน!

พลังจิตสัมผัสฟ้าดินไปพรั่งพรูเข้าสู้ร่างกายของเขาอย่างบ้าคลั่ง มันราวกับว่าฟ้าและดินประสานเป็นหนึ่งเดียวกันกับเขา.....

"เทพเซียนแห่งแผ่นดิน! เทพเซียนแห่งแผ่นดินถือกำเนิดแล้ว!"

"ดินแดนแห่งความเงียบและความตาย มีเทพเซียนแห่งแผ่นดินอีกองค์หนึ่งแล้ว!"

"นี่คือเทพเซียน! นี่คือเทพเซียน!"

"คารวะเทพเซียน!"

"คารวะเทพเซียน!"

คนจำนวนมากต่างโห่ร้อง กระทั่งคนมีคนที่ถูกพลังอันสูงส่งของหลินหยางทำให้ลุ่มหลง โดยไม่แยกระหว่างมิตรหรือศัตรู พวกเขาคุกเข่าลงโดยตรง และร้องไห้โฮออกมา

คนธรรมดาๆ ได้พบเทพเซียน จะไม่เสียสติได้อย่างไร?

เหล่าจู่ จ้องมองเงาร่างในแสงอันสว่างไสวนั้น และกำหมัดแน่น

เขาเพิ่งจะตระหนักได้ว่า ตนเองติดกับดักซะแล้ว!

จุดประสงค์ของหลินหยางที่ต่อสู้กับตนเองเดิมทีไม่ใช่การสังหารตนเอง แต่เขาต้องการใช้พลังแห่งสวรรค์อันบริสุทธิ์ที่สุดของตนเองมาเป็นตัวช่วย เพื่อให้เขาก้าวข้ามขั้นสุดท้ายนี้ และขึ้นสู่สวรรค์ได้สำเร็จ.....

แสงรัศมีค่อยๆ จางหายไป

ลักษณะที่แท้จริงของหลินหยางก็ปรากฏขึ้นในสายตาของผู้คน

หลินหยางในเวลานี้ เนื้อหนังที่แตกแยกทั้งตัวได้หายสนิท ร่างกายของเขาฟื้นฟูกลับมาดังเดิม แต่มันค่อนข้างแตกต่างไปจากเมื่อก่อน บนผิวหนังของเขา มีแสงประกายระยิบระยับ แสงสว่างเรืองรองที่ปกคลุมผิวหนังสามารถเห็นได้รางๆ

ดวงตาทั้งคู่ของเขาเต็มไปด้วยแสงของดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ ดูเหมือนต้องการมองให้ทะลุทุกสรรพสิ่งบนโลกใบนี้ ผมยาวสีเงิน ห้อยลงมาถึงเอว ราวกับจักรวาลทางช้างเผือก กล้ามเนื้อแขนทั้งสองข้างราวกับภูเขาและแม่น้ำ มันดูสูงตระหง่านและมีพลัง รูปร่างจึงดูสมบูรณ์แบบ เพียงแค่มองแวบเดียว ก็จะต้องจมดิ่งอยู่ในนั้น.....

"หลินหยาง!"

เหล่าจู่คำรามด้วยความโกรธ พลังแห่งสวรรค์อันโหดเหี้ยมหลั่งไหลออกมาจากร่างกาย

ตลอดชีวิตนี้เขาไม่เคยเคียดแค้นชิงชังใครขนาดนี้มาก่อนเลย!

"เหล่าจู่ ตอนนี้ฉันได้ก้าวเข้าสู่ดินแดนแห่งแดนสวรรค์แล้ว หากคุณต้องการทำลายพันธมิตรชิงเซวียนของฉัน เกรงว่ามันจะไม่ใช่ง่ายๆ!"

หลินหยางกล่าวอย่างเย็นชา

"คุณมันก็แค่คนที่เพิ่งเป็นเทพเซียนแห่งแผ่นดิน หากฉันต้องการจะฆ่าคุณ มันก็ง่ายดายราวกับพลิกฝ่ามือ คุณกล้าหยิ่งทระนงเช่นนี้เลยเหรอ?"

เหล่าจู่คำรามออกมา เงาพรางนับหมื่นนับพันแยกออกจากร่างของเขา เหมือนกับกองทหารฮึกเหิม พลังราวกับสายรุ้ง ฟาดฟันเข้าไปทางหลินหยาง

หลินหยางไม่รีบไม่ร้อน ประสานสองมือเข้าด้วยกัน กระแสไฟฟ้าพุ่งออกมาจากร่างกาย และไหลลงมาตามแขนเข้าสู่ฝ่ามือ

หลังจากนั้น เขาก็ชูฝ่ามือทั้งสองข้างสูงขึ้น และโจมตีเข้าไปในท้องฟ้า

ฮึ่ม!

สายฟ้าในฝ่ามือตรงขึ้นไปบนท้องฟ้า

ในชั่วพริบตา เมฆฝนและสายฟ้าจำนวนมหาศาลก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วบนท้องฟ้า

เมฆฝนและสายฟ้าปกคลุมท้องฟ้า บดบังดวงจันทร์อันสุกสกาว มันเหมือนภูเขาขนาดใหญ่ กดทับอยู่เหนือหัวผู้คน กระทั่งคนหลายๆ คนเปลี่ยนเป็นหายใจลำบากขึ้นมา

เหล่าจู่ขมวดคิ้วทันที แต่เขาไม่สนใจกลยุทธ์ของหลินหยาง ยังโจมตีไปที่เขาต่อไป

เขามั่นใจว่า ถึงแม้หลินหยางจะก้าวเข้าสู่เทพเซียนแห่งแผ่นดินแล้ว ก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของตนเองอยู่ดี

อย่างไรเสียตนเองก็ไม่รู้ว่าได้เข้าสู้ระดับขั้นนี้มากี่ปีแล้ว!

ในแง่ของการฝึกฝนและระดับขึ้น ตนเองจะแย่กว่าเขาได้อย่างไร?

แต่วินาทีต่อมา

โห่ว!

ฉับพลันก็มีเสียงคำรามของมังกรดังมาจากบนท้องฟ้า

จากนั้น มังกรสายฟ้าอันน่าสะพรึงกลัวก็พุ่งออกมาจากเมฆฝนและสายฟ้านั้น และตกลงมาจากสวรรค์ และจู่โจมสังหารเข้ามาทางด้านนี้

"อะไรกัน?"

เหล่าจู่ตกใจจนหน้าถอดสี

มังกรสายฟ้าตัวนั้นมีขนาดใหญ่มาก มันราวกับกำแพงเมืองจียนก็ไม่ปาน มันจู่โจมลงมา พร้อมกับสายฟ้าทั้งหมด และโจมตีเงาพรางของเหล่าจู่จนแตกสลายเป็นชิ้นๆ จากนั้นก็กลืนกินเหล่าจู่โดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น

ทุกคนทางด้านล่างหยุดการต่อสู้ ทุกคนต่างเงยหน้าขึ้น และมองฉากนี้อย่างตกตะลึง!

นี่คือกลยุทธ์อะไรกัน?

ทำไมมันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้?

หลินหยางเพิ่งเป็นเทพเซียนแห่งแผ่นดิน ทำไมการเคลื่อนไหวของเขาจึงแข็งแกร่งกว่าเหล่าจู่อีกล่ะ?

ผู้คนไม่อาจเข้าใจได้

มังกรสายฟ้าจู่โจมเข้ามา

เหล่าจู่รีบถอยหลัง ในเวลาเดียวกันฝ่ามือทั้งสองก็รวบรวมขึ้นมาอย่างรวดเร็ว และโจมตีไปข้างหน้า

โห่ว!

พลังแห่งสวรรค์อันน่าสะพรึงกลัวจากมือของเขาผนึกกันเป็นตราประทับสีทองขนาดใหญ่และกวัดแกว่งมันเข้ามา!

ปัง!

มังกรสายฟ้าปะทะกับตราประทับนั้น ซัดสาดสายฟ้าอันน่าสะพรึงกลัวออกมา

สายฟ้าที่ตกลงมาสู่พื้น ทำให้พื้นดินแยกออก และระเบิดขึ้นมาอย่างฉับพลัน