ตอนที่ 3276
บทที่ 3280 ตื่นขึ้น
October 21, 2026
จบหลักสูตรในสามวัน
เมื่อเลิกเรียน ทุกคนต่างทำความเคารพไปทางหลินหยางรีบขอตัวกลับไปปิดประตูฝึกฝน
หลินหยางสูหายใจแล้วเดินไปทางหอเฟิงไห่ที่สร้างใหม่
“ผู้นำพันธมิตร!”
ภายในหอเฟิงไห่ คนป่วยที่นอนอยู่บนเตียงเห็นร่างเงาเข้ามาแล้วดีใจใหญ่เลย ทุกๆคนก็ลุกขึ้นมาทำความเคารพ
“นอนลงเลยรักษาตัวดีๆ!”
หลินหยางสั่งอย่างขมงวด
“รับทราบผู้นำพันธมิตร!”
“ฟังไว้ ยาที่ใช้รักษาของทุกคนใช้ยาที่ดีที่สุด ไม่ต้องประหยัดยาเข้าใจไหม?”
หลินหยางพูดไปทางพยาบาล
“สบายใจได้ผู้นำพันธมิตร เพราะใช้ยาดีมาตลอดเวลาอยู่แล้ว”
คนข้างๆหัวเราะแล้วพูดขึ้น
“อืม!”
หลินหยางพยักหน้าแล้วเดินไปข้างใน
ผู้บาดเจ็บรู้สึกซับซ้ำจนร้องไห้ทั่วหน้า
“ผู้นำพันธมิตร ท่านมาแล้วหรอ?”
ในเวลานี้ คนที่นั่งวีลแชร์ปรากฏขึ้นมามองไปทางหลินหยาง ตื่นเต้นจนจะลุกขึ้น แต่เพราะว่าร่างกายนั้นอ่อนแอเกินไปเสี่ยงที่จะล้มลงพื้น
หลินหยางเห็นแบบนี้รีบไปพยุงคนคนนี้ เขาคือหัวเทียนไห่นั้นเอง
“เป็นไงบ้าง?เจ้าสำนักหัว ร่างกายฟื้นฟูได้เป็นไงบ้าง?”
หลินหยางพูดแล้วยิ้ม
“หายดีเจ็บแปดสิบเปอร์เซ็นแล้ว ชีพจรได้รับผลกระทบหน่อยช่วงนี้เลยยังไม่ค่อยมีแรง”
หัวเทียนไห่ยิ้มอย่างเขินอาย
“รักษาตัวดีๆรอให้เธอหายดีฉันจะช่วยเธอกลายพันธุ์พลังแห่งสวรรค์ ช่วยให้เธอเข้าสู่ดินแดนแห่งสวรรค์”หลินหยางพูดแล้วยิ้ม
“ดิน....ดินแดนแห่งสวรรค์?”
หัวเทียนไห่หน้าแดงขึ้น หายใจแรงขึ้นอย่างไม่หยุด
“พ่อ พ่อดูพ่อสิ บาดแผลยังไม่หายดี ก็คิดอะไรเรื่องเพ้อเจ้อ เธอคิดว่าใครก็เหมือนกันกับผู้นำพันธมิตร สามารถเข้าใจวิถีแห่งสวรรค์และกลายเป็นสิ่งมีชีวิตเหนือมนุษย์ได้?ฉันว่าเธออย่าดีกว่า!”
เวลานี้ ร่างของคนคนหนึ่งเข้ามา คนที่เข็นวิลแชร์ของหัวเทียนไห่แล้วหัวเราะ
นั้นคือหัวเวยเวยเอง
เขาแค่ได้รับบาดเจ็บจากยาพิษเย็น ไม่ได้บาดเจ็บหนักมาก แค่กำจัดยาพิษเย็นก็ฟื้นฟูแล้ว
“เวยเวย ดูแลพ่อเธอให้ดีๆ ฉันไปดูบนชั้นบนหน่อย”
หลินหยางหัวเราะแล้วพูด
“ได้ผู้นำพันธมิตร ท่านรีบไปเถอะ คุณอ้ายหร่านเหมือนจะได้สติขึ้นหน่อยแล้ว แต่ยังไม่ตื่น เพียงแค่ชอบพูดถึงชื่อเธออยู่ตลอด!”
หัวเวยเวยพูดแล้วยิ้ม
“ใช่หรอ?”
หลินหยางรีบขึ้นไปชั้นบนไม่กล้าช้า
พุ่งขึ้นไปบนชั้นบนสูงของหอเฟิงไห่ ร่างคนที่สวยงามยืนอยู่ตรงหัวเตียง เช็ดเหงื่อบนหน้าผากของอ้ายหร่าน
ในเวลานี้ตาของอ้ายหร่านก็ยังปิดอยู่เหมือนเดิม แต่ปากที่ซีดขาวนั้นไม่หยุดที่จะพำเพ้อแล้วส่งเสียงเบาๆออกมา
“หลินหยาง...หลิน....หยาง....เธอ...เธออยู่ไหน...”
หลินหยางได้ยินเหมือนกับใจกำลังแตกสลาย
เขาเดินไปข้างหลายก้าวแล้วจับไปที่จับของอ้ายหร่าน
“อ้ายหร่าน ฉันอยู่ตรงนี้!”
หลินหยางพูดเบาๆ
ร่างที่สวยงามตกใจพึ่งดูออกว่าคนที่มาคือใคร
“ผู้นำพันธมิตรไม่เจอกันนานเลย”
ร่างที่สวยงามก็ตั้งสติขึ้นมาพูดแล้วหัวเราะ
“ที่แท้คือคุณฉี?”
หลินหยางพยักหน้า: “ลำบากเธอแย่เลยที่มาดูแลอ้ายหร่าน”
“ฉันและอ้ายหร่านเป็นเพื่อนรักกัน ก่อนหน้านั้นที่ฉันมาช่วยแต่กลับถูกคนในตระกูลนั้นต่อต้าน ตอนนี้ตระกูลม่านพ่ายแพ้ผู้นำพันธมิตร สะเทือนไปทั่วดินแดนแห่งความเงียบและความตาย ทุกๆฝ่ายไม่เข้าร่วมกับพันธมิตรชิงเซวียนไม่ได้ แต่ครั้งนี้ที่มา ตระกูลนั้นสนับสนุนมากๆ”
ฉีสุ่ยเยว่พูดแล้วยิ้ม
หลินหยางไม่พูดอะไร มองไปที่ขาของฉีสุ่ยเยว่ เดินได้เหมือนคนปกติแล้ว คิดแล้วยาของตัวเองก็มีประโยชน์อยู่