บทที่ 3281 ปลุกปั่นก่อกวน

ภายในตำหนักราชวงศ์ดาบ

มีเสียงร้องโอดครวญของผู้หญิงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ใบหน้าขององครักษ์ ขันทีและบรรดานางกำนัลต่างบวมช้ำ แววตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

เป็นเช่นนี้อยู่กว่าสิบนาทีจึงสงบลง

"ยังไม่พอ! ไม่พอ! เอามาอีก! เอามาอีก!"

มีเสียงโกรธเกรี้ยวของกษัตริย์ดังออกมาจากภายในห้องบรรทม

ขันทีได้ยินเข้าก็รีบชี้ไปที่นางกำนัลที่อยู่ข้างๆ "เร็วเข้า! พาตัวนางเข้าไป รีบพาตัวนางเข้าไปเร็วเข้า!"

องครักษ์ที่อยู่ข้างๆ รีบเดินเข้ามาและพาตัวนางกำนัลมุ่งหน้าเข้าไปข้างใน

นางกำนัลหน้าถอดสีและพยายามดิ้นรนอย่างสุดชีวิต

"ไม่! กงกง! ปล่อยข้าน้อยไปเถอะ! ข้าน้อยไม่อยากเข้าไป! ไม่!"

แต่ไม่ว่านางกำนัลจะพยายามดิ้นรนมากแค่ไหนก็ไม่เป็นผล

ไม่นานก็เกิดเสียงกรีดร้องโอดครวญดังออกมาจากภายในตำหนัก

และขณะเดียวกันองครักษ์สองคนที่เข้าไปก็ได้หามหญิงคนหนึ่งที่มีรอยฟกช้ำเต็มตัวและเหมือนกำลังจะตายออกมา

หญิงคนนั้นเปลือยเปล่าและดูไม่มีสติ

กงกงเหลือบมองหญิงสาวและโบกมือ "พาตัวไปพักที่ห้องบำรุงครรภ์ หากไม่ตั้งครรภ์ก็ให้ส่งไปที่เรือนยา!"

"ขอรับ!"

จากนั้นองครักษ์ก็พาตัวนางกำนัลออกไป

ขณะนี้เอง ขันทีหนุ่มข้างๆ คนหนึ่งก็เดินเข้ามา

"กงกง นี่ก็คนที่หกสิบห้าแล้วใช่ไหม? หากยังไม่มีใครตั้งครรภ์ทายาทมังกรขึ้นมาได้ ก็จะไม่มีแล้วนะ..." ขันทีหนุ่มกล่าวอย่างระมัดระวัง

"หุบปาก! อยากถูกตัดศีรษะหรือยังไง?"

ขันทีอาวุโสจ้องขันทีหนุ่มตาเขม็งและกล่าวเสียงแผ่วเบา "ถ้าไม่มีใครก็ออกไปหาข้างนอก! องค์รัชทายาทสิ้นพระชนม์! ฝ่าบาทไม่มีทายาท เช่นนี้อาณาจักรราชวงศ์ดาบของเราจะเป็นยังไง? ฉะนั้นตอนนี้ฝ่าบาทกำลังพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้มีคนขึ้นมาสืบทอดตำแหน่ง!"

"แต่ทำแบบนี้ต่อไปก็ไม่ใช่วิธีที่ดีเลย ได้ยินมาว่าห้องบำรุงครรภ์อยู่กันอย่างแออัดแล้ว เรือนยาก็มีคนเข้าออกทุกวัน...แต่ก็ไม่มีใครตั้งครรภ์ทายาทมังกรขึ้นมาเลย...หากยังทำเช่นนี้ต่อไปเกรงว่าต่อให้ส่งผู้หญิงทั้งอาณาจักรมาให้ฝ่าบาทก็คงไม่พอ..."