บทที่ 3320 ผมจะให้โอกาสพวกคุณ

"อะไรนะ? คุณอยู่ที่สถาบันการแพทย์ซวนอีทั้งคืนเลยเหรอ?"

ในโรงแรมที่เรียบง่ายธรรมดาแห่งหนึ่ง

ชายตาเดียวที่ดูแข็งแกร่งที่สวมผ้าปิดตาหันกลับมาและจ้องมองไปที่ทีน่าสาวผมบลอนด์ตรงหน้าอย่างเย็นชา

"ใช่ค่ะหัวหน้า!"

ทีน่าหน้าซีดเผือดและแววตาของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัว น้ำเสียงที่พูดออกมาก็สั่นสะท้าน

"คุณเป็นอะไร?"

เอ็ดดี้รับรู้ได้ถึงความไม่ปกติของทีน่าจึงได้ขมวดคิ้วถาม

"หัวหน้า ฉันคิดว่า...เหมืองแร่ซวนฮวงเต๋อนี้...เราล้มเลิกความคิดนี้เถอะ! เรารีบออกไปจากที่นี่กันดีกว่า เราต้องรีบออกจากเจียงเฉิน! ออกจากอาณาจักรมังกร!"

ทีน่ารีบกล่าวออกมา

"ทีน่า! คุณไปเห็นอะไรมาอย่างนั้นเหรอ?"

เอ็ดดี้กล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึมและเสียงเย็นชา "เมื่อคืนที่ผ่านมามีหลายคนที่เห็นแสงไฟประหลาดปรากฏขึ้นเหนือสถาบันการแพทย์พรรคซวนอี! ถ้าคุณบอกว่าเมื่อคืนคุณอยู่ที่นั่น ฉะนั้นคุณจะต้องเห็นอะไรเข้า? รีบบอกผมมา! เกิดอะไรขึ้นที่นั่นเมื่อคืนที่ผ่านมา?"

ทีน่าอ้าปากเหมือนจะพูดอะไร แต่ภาพที่ปรากฏขึ้นในหัวของเธอทำให้เธอตกใจจนตัวสั่นอีกครั้ง

"ขอโทษด้วยนะคะหัวหน้าเอ็ดดี้ ฉัน...ฉันบอกคุณมากกว่านี้ไม่ได้จริงๆ! ไม่งั้น...ฉันกลัวว่าจะออกจากเจียงเฉินไม่ได้! ฉัน...ฉันบอกคุณได้เพียงว่าตระกูลหลุยส์แย่แน่! ตระกูลหลุยส์หายสาบสูญไปอย่างสิ้นเชิง!"

ทีน่ากล่าวเสียงสั่นสะท้าน ท่าทางการแสดงออกของเธอดูหวาดกลัวตื่นตระหนกจนทำให้ทุกคนในห้องรู้สึกสับสนงุนงง

"ตระกูลหลุยส์หายสาบสูญ? เป็นไปไม่ได้ ผมเดินทางมาพร้อมกับคุณท่านหลุยส์ เมื่อวานเขาเพิ่งมอบหมายให้ผมไปตรวจสอบเหมืองแร่ซวนฮวงเต๋ออยู่เลย เวลาเพียงหนึ่งวันพวกเขาจะหายไปไหนหมด? ทีน่า! คุณกำลังล้อเล่นอะไรอยู่?"

เอ็ดดี้ตะคอกกลับ

"หัวหน้า! ฉันหวังว่าพวกคุณจะฟังคำแนะนำของฉัน อย่าอยู่ที่นี่ต่อไปอีกเลย ที่นี่มีผู้มีอำนาจมหาศาลคนหนึ่ง! เป็นคนที่พวกคุณไม่มีทางต้านทานและรับมือด้วยได้อย่างแน่นอน!"

ทีน่ากล่าวเสียงสั่นและจากนั้นก็หันหลังเดินออกจากห้องไป

"ทีน่า คุณจะไปไหน?"

เอ็ดดี้รีบถาม

"ฉันจะออกไปจากที่นี่!"

"คุณจะไปไหนไม่ได้ ภารกิจของเรายังไม่สำเร็จเลย!"

"หัวหน้า หากคุณยังดื้อรั้นไม่ยอมออกจากที่นี่ ฉันคงต้องขอลาออกจากงานนี้ค่ะ!"

ทีน่าพูดตัดบททันทีเหมือนไม่อยากเสียเวลาอยู่ที่นี่อีกต่อไป

"สารเลว! นังตัวดี!"

เอ็ดดี้สบถด่าแต่ก็ไม่ได้ไล่ตามเธอไป

เขาดูออกว่าทีน่าตกใจจนเสียขวัญและไม่มีทางเรีบกขวัญกำลังใจให้มาสู้ได้อีก ฉะนั้นการฝืนบังคับต่อไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร

ทว่าการแสดงออกของทีน่ากลับทำให้ทุกคนในทีมรู้สึกไม่ดีอย่างมาก

"หัวหน้า หรือเราควรเชื่อคำแนะนำของทีน่า!"

ทหารคนหนึ่งเดินเข้ามาและกล่าวกระซิบอย่างระมัดระวัง

"คุณก็คิดอยากจะไปเหรอ?"

เอ็ดดี้ขมวดคิ้วถาม

"ปกติทีน่าไม่ใช่คนแบบนี้เลย! หากหัวหน้าไม่ยอมไปจากที่นี่ งั้นผมคิดว่าเราควรติดต่อไปที่ตระกูลหลุยส์เพื่อสอบถามสถานการณ์แล้วค่อยตัดสินใจอีกครั้ง!"

ชายคนนั้นกล่าว

เอ็ดดี้พยักหน้าและครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมากดโทร

รอสายอยู่นานและในที่สุดปลายทางก็รับสาย

"คุณท่านหลุยส์! เกิดอะไรขึ้นกันแน่? พวกคุณสบายดีไหม?"

เอ็ดดี้ตะโกนถามเสียงดัง

ทว่าปลายสายกลับไม่มีเสียงอะไรตอบกลับมาเลย

"สหาย เกิดอะไรขึ้น?"

เอ็ดดี้รู้สึกได้ถึงความไม่ปกติจึงได้ตะโกนถามอีกครั้ง

จนถึงตอนนี้ ปลายสายก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น

"พวกคุณคงเป็นหัวหน้าของทีน่าและทีมออบซิเดียนสีม่วงใช่ไหม?"

"คุณเป็นใคร?"

เอ็ดดี้หน้าถอดสีทันที

เขาไม่เคยได้ยินเสียงนี้มาก่อนเลย

"ผมให้โอกาสพวกคุณ หากพวกคุณทั้งหมดเดินทางมาที่สถาบันการแพทย์พรรคซวนอีตอนนี้เพื่อทำอะไรบางอย่างให้กับผม ผมก็จะไม่ฆ่าพวกคุณ"

เสียงปลายสายดังขึ้นอย่างชัดถ้อยชัดคำ

เรื่องทั้งหมดเป็นเหมือนที่หลินหยางคิดไว้ไม่ผิด

ซูเหยียนที่กำลังกลับไปที่บริษัทเพื่อยุติความร่วมมือบางอย่างระหว่างหยางหัวกรุ๊ป

เนื่องจากความเอาใจใส่ที่มอบให้กับบริษัทของซูเหยียน ความร่วมมือในธุรกิจเหล่านี้จึงไม่ได้เข้มงวดอะไรมากมาย และหม่าไห่ไม่ได้ระบุข้อจำกัดอะไรเท่าไรนัก

แม้ว่าการเลิกธุรกิจความร่วมมือจะมีผลกระทบและความสูญเสียอย่างมากต่อเยว่เหยียนอินเตอร์เนชั่นแนล แต่การตัดสินใจของเธอแน่วแน่มาก

ไม่เพียงเท่านั้น สัญญาโครงการในเขตชานเมืองของเจียงเฉินยังถูกส่งไปยังโต๊ะทำงานของหม่าไห่ทันทีอีกด้วย

"ประธานหลิน เอ่อ..."

หม่าไห่เงยหน้าขึ้นและเม้มริมฝีปากจ้องมองหลินหยาง

"เก็บไว้แล้วกัน"

หลินหยางกล่าว "ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปให้ยุติธุรกิจและความร่วมมือระหว่างเยว่เหยียนอินเตอร์เนชั่นแนลทั้งหมด และไม่ต้องปฏิบัติต่อเยว่เหยียนเป็นกรณีพิเศษ นอกจากนี้ทุกโครงการและอะไรที่เกี่ยวกับโปรเจ็คชานเมืองเจียงเฉินที่เยว่เหยียนเคยทำไว้ก่อนหน้านี้ ให้ทุบทิ้งและทำขึ้นใหม่ทั้งหมด"

"ประธานหลิน เอ่อ...ไม่ต้องทำถึงขนาดนี้ก็ได้กระมัง? คุณซูเหยียนก็ถือเป็นภรรยาของคุณ..."