บทที่ 3327 ผู้เสื่อมโทรม

สวี่จื่อซวงและคนอื่นๆนั้นเคลื่อนไหวรวดเร็วมาก หลังจากตัดสินใจก็รีบไปจากสถานที่ก่อสร้าง เตรียมตัวขับรถไปพบกับสมาชิกทีม

แต่ในตอนที่ทุกคนเดินออกมาจากสถานที่ก่อสร้าง จู่ๆรถหลายๆคันก็ขับออกมา

หลังจากนั้นเห็นหลินหยางก็พาชวี่เทียนมาและคนของหยางหัวก็เดินมา

“เธอมาทำอะไรที่นี้?”

สวี่จื่อซวงสีหน้าเปลี่ยนไปทันทีแล้วพูดเบาๆ

“ปกป้องเหมืองซวนฮวงเต๋อ”

หลินหยางมองไปทางเขาแล้วพูด

“โง่!เธอพึ่งพาหมูหมากาไก่พวกนี้มาเหมืองซวนฮวงเต๋อ?เธอพึ่งพากระสุนในปืนเพื่อเจาะผิวหนังทองแดงและกระดูกเหล็กของผู้อื่นหรือไม่?”สวี่จื่อซวงกลับหัวเราะแล้วพูด

“ไม่เป็นไร ฉันจะลงมืออยู่”หลินหยางพูดนิ่งๆ

“เธอ?เธอจะพึ่งพาเข็มพวกนั้นของเธอ?”

สวี่จื่อซวงทนไม่ไหวที่จะหัวเราะ

หลินหยางไม่พูดอะไรหันตัวแล้วเดินเข้าไป

สวี่จื่อซวงขวมดคิ้วขึ้นแล้วพูด: “อาเหม่ย!เธอตามจ้าวเซียงไป ตามคนโง่คนนั้นไว้!”

“หัวหน้า พวกเธอไม่ใช่จะไปฆ่ากษัตริย์ซิวหลัวแห่งอวี้วั่ย?”

อาเหม่ยสมาชิกก็ถามอย่างสงสัย

“ไอ้โง่นั้นไม่ได้แอบอยู่ในสถานบัน ที่แท้วิ่งมานี่แล้ว!ฉันกังวลว่ามีคนจากนอกเขตจะบังคับขุดและสกัดแกน เมื่อพบเจอ หมูกากาไก่ข้างกายของไอ้หมอนี่นั้นรับมือไม่ไหวแน่ๆ พวกเธออยู่ตรงนี้แล้วปกป้องไว้!”

“อย่าง...อย่างนั้นผู้นำคนของพวกเราจะพอหรอ?”

อาเหม่ยกลัวแล้ว

“ไม่เป็นไร ฉันจะจะทำงานตามสถานการณ์ ถ้าหากสู้ไม่ไหวอย่างนั้นก็กระจาย!ฉันไม่มีทางเสียพวกเธอ ทำเต็มที่ก็พอ!”

สวี่จื่อซวงเงียบลง แล้วหมุนตัวไปนั่งบนรถแล้วจากไป

“เจอคนแบบนี้ ซวยจริงๆไปแปดชาติเลย!”

จ้าวเซียงบ่นอย่างนิ่งๆ

“ช่างเถอะพี่จ้าวเซียง คนอื่นเขาเป็นถึงแม่ทัพมังกร พูดให้น้อยลงสองสามคำก็ดี”

อาเหม่ยส่ายหัวแล้วหันไปทางหลินหยาง

ข้างๆสถานที่ก่อสร้าง ชวี่เทียนยกเก้าอี้มาแล้วให้หลินหยางนั่ง

ชวี่เทียน กงซีหยุนและคนอื่นๆก็ยืนอยู่ข้างหลังของเขา

ทุกคนรออย่างเงียบๆ

อาเหม่ยและจ้าวเซียงอยู่ทางซ้ายขวาแล้วมองดูรอบๆ

“หัวหน้าพวกเธอละ?”

หลินหยางเปิดตาแล้วถามอย่างนิ่งๆ

“ไปเก็บกวาดให้เธออยู่ไง!”

อาเหม่ยพูดแล้วชัดดาบโค้งๆหนึ่งเล่มออกจากเอว

จ้าวเซียงก็ชัดดาบยาวออกมา เหมือนกับว่าเป็นผู้รักษาความปลอดภัย

หลินหยางคิ้วขยับขึ้นไม่พูดอะไร

ตอนนี้เมืองเจียงเฉินเข้าสู่สถานการณ์ต่อสู้พิเศษ ปากทางใหญ่ๆแต่ละทีก็มีคนของหยางหัวนั้นปิดไว้ คงจะมีคนใจร้อนรอไม่ไหวมาเก็บแร่แน่นอน

ดังนั้นหลินหยางจึงมาที่นี่เพื่อรอดูเป็นพิเศษ

“ประทานหลิน หกโมงแล้ว”

ชวี่เทียนดูนาฬิกาแล้วพูดอย่าเคาระ

“อย่างนั้นน่าจะมีคนใกล้มาแล้ว”

หลินหยางพูดอย่างนิ่งๆ