บทที่ 3328 ฉันไม่รู้ว่าอะไรเรียกว่าคู่ต่อสู้

จ้าวเซียงรีบถอยหลัง ไม่มีความคิดที่ว่าจะต่อสู้ด้วยเลยแม้แต่นิดเดียว

อาเหม่ยก็ตั้งใจจะถอยออก

ดูออกว่าทั้งสองคนนั้นรู้ความน่ากลัวของฝ่ายตรงข้าม รู้ดีว่าแค่สองคนไม่มีทางสามารถชนะฝ่ายตรงข้ามได้

แต่เวลานี้ถอยหลังไม่ได้น่าอาบ ดีกว่าเสียงชีวิตไปเปล่าๆ

ทั้งสองคนถอยไปที่ข้างกายหลินหยางแล้วรีบพูดขึ้น: “ผู้บัญชาการหลิน เธอไม่ได้ยินที่พวกเราพูดหรอ?รีบหนี!หนีอ่ะ!”

แต่หลินหยางไม่ตอบกลับคำพูดของทั้งสอง ไม่ได้ทำท่าทางว่าจะหนีเลยแม้แต่นิด

“หูเธอหนวกหรอ?”

จ้าวเซียงทนไม่ไหวที่จะด่าทอ

“ผู้บัญชาการหลิน เธอน่าจะไม่คิดว่าตัวเองนั้นสามารถต่อสู้กับฝ่ายตรงข้ามได้ใช่ไหม?”

อาเหม่ยเหมือนคิดอะไรได้จ้องตาโต: “ฉันบอกเธอนะ!คนคนนี้ไม่สามารถต่อสู้ด้วยนะ!เธออย่าไปมีความคิดที่ว่าจะต่อสู้กับคนคนนี้!ไม่อย่างนั้น เธอจะมีแค่ตายอย่างเดียว”

“เธอเป็นถึงแม่ทัพมังกร ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับอาณาเขตนอกเลยหรอ?”

จ้าวเซียงก็เพิ่งเข้าใจความหมายของอาเหม่ย คิดว่าหลินหยางไม่ยอมที่จะจากไป อยากจะทำสงครามกับผู้เสื่อมโทรม

นี่ทำให้ทั้งสองคนนั้นรีบร้อนจนเหมือนมดที่อยู่บนหม้อร้อยๆ

“ผู้บัญชาการหลิน!นี่เรียกว่าผู้เสื่อมโทรม ชื่อเสียงที่ไม่ดีแพร่กระจายไปทั่วนอกอาณาเขต!แม้ว่าเขานั้นไม่มีการฝึกฝนและความสามารถแบบกษัตริย์ซิวหลัวแห่งอวี้วั่ย นี่เป็นถึงนักฆ่าที่ฆ่าคนอย่างไม่กระพริบตา!”

“ว่ากันว่าจำนวนผู้เสียชีวิตด้วยน้ำมือของเขามีอย่างน้อยหลายหมื่นคน!”

“รู้จักสิบสองอัศวินแห่งทะเลแห่งความตายหรือไม่?เหล่านี้คือสุดยอดปรมาจารย์สิบสองคนที่สามารถต้านทานกองทัพนับพันได้!เพราะว่าโชคร้ายพบเจอผู้เสื่อมโทรม!ก็ถูกเขาหนึ่งคนนั้นฆ่าตายจนหมด!”

“ผู้บัญชาการหลิน ตอนนี้มีเพียงแค่หัวหน้าสวี่และสมาชิกของหน่วยต้องห้ามนั้นออกทำสงคราม เมืองเจียงเฉินของพวกเธอไม่มีคนสามารถต่อสู้กับเขาได้!ถ้าเธอไม่ไป เขาจะฆ่าเธอตาย!”

“รีบหนีเถอะ!รีบหนี!”

ทั้งสองคนพูดโน้มน้าวใจอย่างต่อเนื่องทนไม่ไหวที่จะกระทืบเท้า

แต่หลินหยางยังคงหลับตาและงีบหลับ ทำให้หูหนวก

“ในโลกทำไมต้องมีคนที่ดื้อรั้นขนาดนี้ด้วย?”

อาเหม่ยมองดูแล้วผู้เสื่อมโทรมเข้าใกล้ขึ้นแล้ว กัดฟันแล้วพูดขึ้น: “อุ้มเขาไป!”

“ได้!”

จ้าวเซียงพยักหน้าแล้วเตรียมตัวจะอุ้มหลินหยางไป

แต่ในตอนที่ทั้งสองกำลังเตรียมตัว กลิ่นอายความเย็นมืดจู่ๆก็มาปกคลุมทั้งสอง

ขนบนร่างกายของพวกเขาทั้งสองดูเหมือนจะตั้งตรง และขนลุกก็ปรากฏขึ้นบนร่างกายของพวกเขา ราวกับว่าพวกเขาตกลงไปในเหวลึก!

“แย่แล้ว!”

อาเหม่ยรู้สึกถึงบางอย่างแล้วรีบตระโกนพูด

จ้าวเซียงรีบนำอาวุธขึ้นไปป้องกันที่ข้างหลัง

เห็นเพียงผู้เสื่อมโทรมที่อยู่ไกลสองร้อยเมตรไม่รู้มาอยู่ตรงที่ใกล้ๆตั้งแต่เมื่อไหร่ ทั้งสองมือถืออาวุธปืนเอาไว้ แล้วชี้เป้ามาทางจ้าวเซียงและอาเหม่ย

เจตนาฆ่าที่รุนแรงพุ่งสูงขึ้น

บูม!บูม!

อาวุธประหลาดปะทะกับดาบของชายทั้งสอง และจุดที่มันสัมผัสโดยลูกกระสูทก็ระเบิดทันที

กลิ่นดินปืนฟุ้งไปในอากาศ

พวกเขาทั้งสองถูกสะบัดออกไปด้วยแรงกระแทกอันน่าสะพรึงกลัวและบินไปหลายสิบเมตร พวกเขาล้มลงกับพื้นอย่างแรง อาเจียนเป็นเลือด และตัวสั่นอย่างรุนแรง

แม้แต่อาวุธก็ยังแตกร้าวแยกออก

เพียงโจมตีเพียงครั้งเดียวพวกเขาก็พ่ายแพ้…..

ความสามารถของผู้เสื่อมโทรมนั้นเกินจะบรรยาย!

อาเหม่ยจับที่ไหล่อยากจะลุกขึ้น แต่พลังสะเทือนข้างในยังไม่กระจาย เมื่อคนเพิ่งลุกขึ้นมา ปากก็อาเจียนเป็นเลือดออกมา....

“อาเหม่ย ช่างเถอะ....พวกเรา...หยุดเขาไม่ได้...เสียงไอดังขึ้น...”