บทที่ 3337 ฉันบอกแล้ว

"อะไรกัน?"

"ไอ้หมอนั่น....ทำไมมันก็ไม่เป็นอะไรเหมือนกันเหรอ?"

"หรือว่า.....ศักยภาพของเขาก็เหมือนกันกับคุณหลินเหรอ? ดังนั้นจึงสามารถเพิกเฉยต่อการระเบิดอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ได้?"

ผู้คนมีสีหน้าเปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก

แต่ทว่าเมื่อต่อสู้กัน ทุกคนจึงพบว่าตนเองคิดผิด

ถึงแม้ว่าเงาร่างคนนั้นจะโจมตีเข้ามาอย่างฉับพลัน แต่ไม่ว่าอีกฝ่ายจะใช้หมัดหรือใช้เท้า ก็ทำลายหลินหยางไม่ได้แม้แต่น้อย

หลังจากเคลื่อนไหวไม่กี่ครั้ง หลินหยางจึงคว้าคออีกฝ่ายเอาไว้ และกระโดดลงมาบนพื้น

ตึง!

หลินหยางกดข่งเยี่ยลงบนพื้นอย่างแรง

พื้นดินสั่นสะเทือนไปหมด

พื้นดินทรุดลงไป

พลังอันน่าสะพรึงกลัวส่งออกไปทุกหนทุกแห่ง

ทุกคนล้วนตื่นตระหนกตกใจ

เมื่อเขาลุกขึ้นยืน ข่งเยี่ยก็ถูกพลังอันรุนแรงของหลินหยางฉีกเนื้อหนังจนขาด กระดูกของเขาหักหมดทั้งตัว เขานอนอยู่บนพื้นเหมือนกับหมาตาย ยากที่จะลุกขึ้นมาได้

หลินหยางลุกขึ้นยืน ปัดๆ ฝุ่นบนร่างกาย

กลุ่มของหยุนซิงรีบเข้าไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว และจับข่งเยี่ยเอาไว้

"งูหางกระดิ่งล่ะ?"

หลินหยางไม่ได้มองข่งเยี่ย แต่หันมองไปรอบๆ

ทุกคนจึงได้สติกลับมา

"แย่แล้ว! ไอ้หมอนั่นมันหนีไปแล้ว!"

"เมื่อกี้นี้ไอ้หมอนั่นยังอยู่ที่นี่อยู่เลย ทำไมถึงหายไปแล้วล่ะ?"

"อีกทั้งพวกเราก็ปิดล้อมเอาไว้แล้ว....เขาหนีไปตอนไหน?"

ทุกคนต่างมีสีหน้าเปลี่ยนไป และมองไปรอบๆ

หลินหยางขมวดคิ้วมองไปยังฝูงชนโดยรอบ และตระหนักได้ทันทีว่า และกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา : "เขาปะปนอยู่ในกลุ่มคนของเรา ห้ามทุกคนออกไปไหน ตรวจสอบทีละแถว! ค้นหา!"

"ครับ!"

ผู้คนเริ่มทำการตรวจสอบฝูงชนทันที

เมื่อคำสั่งนี้ออกไป ในมุมหนึ่งก็มีร่างหลังค่อมที่นั่งไม่ติดร่างหนึ่ง

เขาแอบออกจากฝูงชนอย่างเงียบๆ และต้องการจะหลบหนีไป

แต่หลินหยางรู้ตำแหน่งของเขา จึงกระโดดขึ้นไป และคว้าตัวเอาไว้กลางอากาศ

ฮู!

งูหางกระดิ่งถูกห่อหุ้มด้วยพลังแห่งสวรรค์ เขาลอยเข้ามา และถูกหลินหยางจับเอาไว้ด้วยมือเดียว

"อย่าฆ่าฉันนะ! คุณผู้ชาย! อย่าฆ่าฉัน!"

งูหางกระดิ่งที่ปลอมตัวอยู่ตะโกนอย่างตัวสั่นงันงก

หลินหยางสะบัดมือ และโยนเข้าไปทางหยุนซิง

งูหางกระดิ่งตกลงไปกระแทกพื้นอย่างแรง แต่กลับไม่เป็นอะไร เขารีบคลานลุกขึ้นมา และเดินเข้าไปหาข่งเยี่ยอย่างตัวสั่นเทา

"หื๊ม?"

หลินหยางตกตะลึงเล็กน้อย ฝีเท้าแตะเบาๆ ลงมาข้างๆ งูหางกระดิ่ง และจับเขาขึ้นไปอีกครั้งหนึ่ง

"คุณต้องการจะทำอะไร....."

งูหางกระดิ่งหวาดผวา

"พละกำลังเมื่อครู่นี้ของฉันถึงแม้ว่ามันจะไม่มาก แต่ก็ไม่ถือว่าน้อย แล้วทำไมคุณถึงไม่เป็นอะไรเลยล่ะ?"

หลินหยางจ้องมองงูหางกระดิ่งอย่างละเอียดถี่ถ้วน แต่กลับไม่เห็นสั่งใดผิดปกติ จึงขมวดคิ้วและกล่าวว่า : "หรือว่าคุณมีวิธีการปกป้องเนื้อหนังมังสา?"

ต้องทราบว่า กลุ่มที่ระเบิดพลีชีพเมื่อครู่นี้ ข่งเยี่ยกับหลินหยางต่างอยู่ในใจกลางของการระเบิดพลีชีพ

แต่ข่งเยี่ยกลับไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย

นี่มันช่างแปลกประหลาดเหลือเกิน

ถ้าหลินหยางไม่นำคนเหล่านี้ขึ้นไปบนท้องฟ้า ด้วยตำแหน่งที่งูหางกระดิ่งยืนอยู่ เขาจะต้องอยู่ในขอบเขตของการระเบิดอย่างแน่นอน

แต่ในช่วงเวลาแรกเขาก็ไม่ได้วิ่งหนี

เห็นได้ชัดว่า เขาก็ไม่กลัวอานุภาพของการระเบิดเช่นกัน

สองคนนี้จะต้องมีอะไรแปลกประหลาดอย่างแน่นอน

"วิธีการปกป้องเนื้อหนังมังสาอะไรกัน? คุณ....คุณพูดไร้สาระอะไร? ถ้าเรามีวิธีการนี้ จะต้องกลัวคุณทำไม? คุณดูข่งเยี่ยสิ ถูกคุณโจมตีจนกลายเป็นอะไรไปแล้ว....."

งูหางกระดิ่งกล่าวอย่างตัวสั่นงันงก

"คุณไม่บอกใช่ไหม? ไม่เป็นไร ให้ฉันลองดูก็รู้แล้ว!"

หลินหยางกล่าวอย่างเย็นชา จากนั้นก็ยื่นมือออกมา

หยุนซิงที่อยู่ข้างๆ ยื่นดาบยาวสีขาวราวกับหิมะให้ทันที

นั่นคือดาบเทียนเซิง

ถึงแม้ว่าดาบเทียนเซิงจะมีพลังในการรักษา แต่งูหางกระดิ่งกับข่งเยี่ยก็ไม่ได้รู้จัก

เมื่อเห็นดาบยาววิเศษที่เปล่งประกายแสงเล่มนั้น ในแววตาของคนทั้งสองก็เต็มไปด้วยความหวาดกลัว

"ฉันบอกแล้ว ฉันบอกแล้ว! อย่าฆ่าฉันเลยนายท่าน! อย่าฆ่าฉันเลย!"

งูหางกระดิ่งทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาคุกเข่าลงบนพื้นและรีบร้องตะโกน

เดิมทีก่อนที่ทั้งสองคนนี้จะปฏิบัติการ พวกเขาได้ทายาลับเฉพาะขององค์การ'หยงเย่'เอาไว้