ตอนที่ 3342
บทที่ 3346 ฉันจะทำให้ดีที่สุด!
October 21, 2026
“นี่...นี่คือไฟประหลาด?”
ชายผู้แข็งแกร่งที่เคยตะโกนมาก่อนรู้สึกถึงเปลวไฟที่ลุกโชนอยู่ตรงหน้าเขา ตกใจจนนั่งลงบนพื้นลุกไม่ขึ้น
คนในไฟประหลาดร้องไม่มีเสียงแล้วกลายเป็นขี้เถ้า
น่ากลัวมาก!
“พวกเธอจะเลือกยอมแพ้หรือยอมตาย?”
หลินหยางลดแขนลงและถามอย่างไม่แยแส
ทุกคนตกใจจนตัวสั่นไม่รู้จะทำอย่างไรดี
“ฉันเข้าใจแล้ว!”
หลินหยางพยักหน้า: “เป็นถึงนักรบ ให้พวกเธอยอมแพ้ นี่คือความอับอายต่อพวกเธอ!ฉันไม่ควรพูดคำพูดแบบนี้ อย่างนั้นฉันจะต่อสู้สุดพลัง!”
ขณะพูด หลินหยางกระตุ้นเลือดวิญญาณที่ร่วงหล่นไปทั่วร่างกาย พลังแห่งสวรรค์ก็เร่งขึ้นจนถึงขีดสุด ผมสีดำจู่ๆกลายเป็นสีขวา ทั่วร่างกายก็เต็มไปด้วยรอยที่น่ากลัว
วิญญาณนางฟ้า พลังนี้ล้อมรอบไปทั่วร่างของเขาอย่างไม่หยุด
เห็นเพียงแค่เขานั้นกระโจนขึ้นบนท้องฟ้า ผู้คนของฝ่ายตรงข้ามก็อยู่ในฝ่ามือ
บูม!!
พลังแห่งสวรรค์เหมือนไฟก็หล่นลงแล้วตบลงไปที่ยอดเขา
ยอดเขาสั่นสะเทือน แผ่นดินไหว
พลังแห่งสวรรค์หล่นลงบนพื้น ขี้เถ้ากวนเปลวไฟลุกไหม้
หนึ่งตบครั้งนี้มีคนนับพันตาย
ศัตรูทั้งหมดถึงกับมึนงง
นี่มันคือพลังอะไร?
นี่คือวิธีพลังที่คนควรมีหรอ?
หลินหยางไม่มีความปราณีจ้องมองร่างคนข้างล่างอย่างเย็นชา แขนเต้นอย่างดุเดือด และพลังแห่งสวรรค์ก็กวาดไปทั่วราวกับกระแสน้ำ
บูม!
บูม!
บูม!
บูม…
ทั่วยอดเขาทิศใต้กลายเป็นเวทีเนื้อขนาดใหญ่
ร่างจำนวนนับไม่ถ้วนถูกทำลายล้างจากพลังแห่งสวรรค์มีทั้งกลิ้งและเสียงคำราม
ยอดเขาแตกสลาย
พระอาทิตย์และพระจันทร์เริ่มมืดลง
ศัตรูที่กำลังโจมตีปราสาทก็หลุดลงทั้งหมดหันหัวแล้วมองไปทางยอดเขาทิศใต้อย่างงง
ดวงตานับหมื่นรวมกันมองไปทางยอดเขาข้างบน
“ข้างนอกนั้นเกิดเรื่องอะไรขึ้น?”
“ตนพวกนี้...ทำไมคนพวกนั้นไม่โจมตีแล้ว?”
“ผู้บังคับบัญชา!ดูเหมือนว่าพวกเขากำลังถอย!”
คนในประสาทพูดอย่างตื่นเต้น
“หรือว่า....กองกำลังเสริมมาถึงแล้ว?”
ผู้บังคับบัญชาดีใจรีบพุ่งไปที่ปากประตูแล้วมองออกไป
แต่เขาไม่สามารถมองเห็นทั้งหมดของยอดเขาทิศใต้
สามารถเห็นเพียงศัตรูที่อยู่ข้างนอกทั้งหมดนั้นมองไปทางยอดเขาทิศใต้
นี่ทำเอาผู้บังคับบัญชานั้นงง
ยอดเดขาทิศใต้ไม่ใช่ทางที่กองกำลังเสริมมานี่ ถ้ากองกำลังมาก็ต้องไม่ใช่มาจากทางนั้น
พวกเขามองไปทางนั้นทำไม?
อีกทั้งข้างนอกมีเสียงดังขนาดนี้....มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น?
หรือว่ากองทัพอากาศสนับสนุนมาโจมตี?
มันก็ไม่ใช่!
การโจมตีทางอากาศไม่เหมาะกับสนามรบทางตอนเหนืออย่างแน่นอน ท้ายที่สุด ศัตรูมีสุดยอดปรมาจารย์มากมายที่สามารถกระโดดได้ไกลหลายพันเมตรและบดขยี้เครื่องบินรบ
อย่างนั้น นี่มันคือเสียงอะไร?
แล้วไอ้พวกนั้นกำลังมองอะไรกัน?
ดวงตาของผู้บังคับบัญชากัดฟันจู่ๆพูดขึ้น: “เปิดประสาท!”
“ผู้บังคับบัญชานี่กำลังทำอะไร?”
ทุกคนถึงกับตกใจ
“อย่าพูดมาก รีบเปิดปราสาท!ข้างนอกต้องมีทหารของเราแน่ๆ รีบฆ่าออกไปแล้วไปร่วมกับกองกำลังเสริมของเรา!”
ผู้บังคับบัญชาพูดอย่างจริงจัง
สงครามเงียบลง
สถานการณ์แบบนี้เขาไม่อยากเสียโอกาสไป
ทุกคนไม่กล้าขับขืนทำได้เพียงฟังคำสั่ง