บทที่ 3353 กระทำเกินอำนาจ

"แม่ทัพหลิน! นี่......"

เฉิงซานเหออ้าปากเล็กน้อย ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี

"แม่ทัพหลิน ถึงอย่างไรคุณก็ไม่ใช่ทหารทางชายแดนตอนเหนือ ฉันคิดว่าคุณอย่าเข้าไปยุ่งเกี่ยวเลยจะดีกว่านะ สิ่งที่เกิดขึ้นในสนามรบ อาจส่งผลต่อทุกสิ่งทุกอย่าง ถ้าหากนำกำลังพลของที่นี่ย้ายไปที่อื่นทั้งหมด แล้วกองกำลังอันชิงเข้ามาโจมตี เช่นนั้นจะทำอย่างไรดีละคะ?"

สวี่จื่อซวงลนลาน รีบกล่าวห้ามปราม

"สามารถเหลือกองกำลังหน่วยหนึ่งเอาไว้ที่นี่ เพื่อเป็นการขู่ขวัญอันชิงได้ ฉันคิดว่าอันชิงและคนอื่นๆ คงจะได้รับข่าวความโหดเหี้ยมไร้ความปรานีของผู้อาวุโสฐานที่มั่นที่สามด้วยตัวเองแล้ว และพวกเขาก็คงจะไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่ามในช่วงระยะเวลาอันสั้นนี้ และตราบใดที่พวกเราลงมือดำเนินการอย่างรวดเร็ว เช้าวันพรุ่งนี้ ก็สามารถเข้าโจมตีและบุกยึดกองบัญชาการของอันชิงได้"

หลินหยางกล่าว

"ออกเดินทางจากเทือกเขาเหล็กกล้าเหรอ?"

"ใช่แล้ว!"

"แม่ทัพหลิน คุณคงไม่ได้จะบอกกับพวกเราว่า คุณวางแผนที่จะขุดอุโมงค์ให้พวกเราด้วยมือเปล่าใช่ไหม?"

ผู้บัญชาการคนหนึ่งเบิกตาโพลงแล้วกล่าวถาม

"ฉันคิดว่าสำหรับฉันแล้ว ไม่มีเรื่องอะไรที่ยากเกินไป"

หลินหยางพยักหน้า

"เอ่อ....."

เหล่าผู้บัญชาการมองหน้ากัน แต่ละคนกลั้นเสียงหัวเราะ แต่ด้วยอำนาจของเฉิงซานเหอ จึงอดกลั้นอย่างสุดกำลัง

"แม่ทัพหลิน เมื่อครู่นี้ผู้อาวุโสก็ได้พูดไปแล้วว่า ด้วยวิธีการของพวกเรา การขุดทะลุผ่านเทือกเขาเหล็กกล้า จะต้องใช้เวลาอย่างน้อยหนึ่งปี! แล้วท่านจะไปขุดมือเปล่า มันจะขุดได้อย่างไรกัน? ต่อให้ท่านใช้เวลาเพียงแค่หนึ่งวัน แต่ในช่วงเวลาหนึ่งวันนี้ ได้เกิดการเคลื่อนไหวอย่างอึกทึก ทำให้กองกำลังของอันชิงสังเกตเห็น และพวกเขาสั่งให้อันชิงนำกองกำลังกลับมาเสริม เช่นนั้นทุกสิ่งทุกอย่างก็จบเห่กันพอดี!"

มีคนอดไม่ได้ที่จะพูดเกลี้ยกล่อม

"ใช่ครับแม่ทัพหลิน ฉันคิดว่า ท่านกลับไปที่เมืองเจียงเฉินเถอะ ส่วนทางด้านชายแดนตอนเหนือนี้พวกเราจะเคลียร์เอง!"

"แม่ทัพหลิน ไม่ได้มีเจตนาจะเสียมารยาทหรอกนะครับ แต่ดังคำกล่าวที่ว่าแต่ละคนมีด้านที่เก่งไม่เหมือนกัน เรื่องการสู้รบนี้ ฉันคิดว่าผู้อาวุโสไม่น่าจะมีปัญหาอย่างแน่นอน......"

ทุกคนกล่าวอย่างระมัดระวัง เกรงว่าจะทำให้หลินหยางไม่พอใจ

สีหน้าของหลินหยางสงบนิ่งเป็นอย่างมาก ชำเลืองมองคนเหล่านี้ แล้วชำเลืองมองเฉิงซานเหอ และกล่าวขึ้นโดยตรงว่า: "ผู้อาวุโสไม่เชื่อฉันเหรอ?"

"แม่ทัพหลิน ไม่ใช่ไม่เชื่อนะครับ แต่คือฉัน....ไม่สามารถล้อเล่นกับชีวิตของทหารทั้งสามกองทัพได้!"

"ฉะนั้นผู้อาวุโสจึงคิดว่าฉันจะล้อเล่นกับชีวิตของทหารทั้งสามกองทัพอย่างนั้นเหรอ?"

"ไม่ๆๆๆ แม่ทัพหลินเข้าใจผิดแล้ว ฉันไม่ได้หมายความเช่นนั้นเลย!"

เฉิงซานเหอโบกไม้โบกมือ แต่ยังยืนกรานในความคิดของตัวเอง: "เพียงแต่ข้อเสนอนี้ของคุณมีความเสี่ยงมากเกินไป ฉันไม่อาจเดิมพันได้ และฉันก็ไม่มีคุณสมบัติที่จะไปเดิมพันด้วย!"

"แต่ในสายตาของฉัน นี่ไม่ใช่การเดิมพัน นี่คือสิ่งหนึ่งที่สามารถทำให้ทหารทางชายแดนตอนเหนือเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ได้ และเป็นโอกาสที่ดีในการเปลี่ยนความพ่ายแพ้ให้เป็นชัยชนะ!"

หลินหยางเดินกลับไปกลับมาในห้องประชุม และจ้องมองทุกคน ด้วยดวงตาทั้งคู่ที่ราวกับคมดาบ

"ที่ฉันมาชายแดนตอนเหนือ ก็เพราะฉันได้รับข่าว ว่าหยงเย่ได้ส่งคนเข้ามาช่วยคู่ต่อสู้ของพวกคุณ และศัตรูของแดนมังกร ฉะนั้นฉันจึงรีบมาที่นี่ทันที เพื่อเอาชนะกับดักของหยงเย่! ฉันไม่ต้องการให้ทหารทางชายแดนตอนเหนือต้องมาพลาดท่าเสียทีเพราะความแค้นส่วนตัวของฉันกับหยงเย่ หากเป็นเช่นนั้น ฉันก็คือคนกระทำผิดของแดนมังกร!"

"ถึงแม้แผนการร้ายของหยงเย่ในครั้งนี้ฉันสามารถขัดขวางได้ แต่ฉันก็ไม่อาจรับประกันได้ว่าครั้งต่อไปพวกเขาจะมีการลงมืออะไรอีก แล้วฉันจะสามารถมาถึงได้ทันท่วงที ฉะนั้นฉันจึงจำเป็นที่จะต้องเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ของสนามรบชายแดนตอนเหนือ เพื่อให้แน่ใจว่าหยงเย่จะไม่สามารถส่งผลกระทบต่อสถานการณ์ในการสู้รบของชายแดนตอนเหนือไม่ว่าในส่วนใดอีก"

"ฉะนั้น ฉันจะต้องช่วยพวกคุณโจมตีกองกำลังอันชิง! และในตอนนี้ ก็นับเป็นโอกาสที่ดีแล้ว!"

หลินหยางกล่าวอย่างไม่สะทกสะท้าน ในดวงตาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวแน่วแน่: "ฉันต้องการให้พวกคุณทั้งกองทัพเริ่มโจมตีทันที ตามฉันไปยังเทือกเขาเหล็กกล้า ขอสั่งพวกคุณด้วยสถานะแม่ทัพมังกรของฉัน!"

"แม่ทัพหลิน!"

เฉิงซานเหอโมโห ตบโต๊ะจ้องมองหลินหยางแล้วคำรามว่า: "คุณกระทำเกินอำนาจแล้ว! ฉันเป็นผู้บัญชาการของทหารทางชายแดนตอนเหนือ! อีกอย่าง ทหารทางชายแดนตอนเหนือของพวกเราจะฟังแค่คำสั่งของผู้บัญชาการเย่ผู้บัญชาการที่สองเท่านั้น! ถ้าหากคุณยืนกรานที่จะออกคำสั่ง ฉันก็มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ!"

เฉิงซานเหอเคารพหลินหยางเป็นอย่างมาก

แต่ประเทศชาติย่อมมีกฎหมาย กองทัพย่อมมีกฎระเบียบ

เฉิงซานเหอจะไม่ฝ่าฝืนกฎระเบียบและดำเนินการสุ่มสี่สุ่มห้า เพียงเพราะความดีที่หลินหยางมีต่อทหารทางชายแดนตอนเหนือ

หลินหยางเงียบไม่พูดจา

ทุกคนต่างก็มองเขา โดยไม่พูดจา

หลินหยางสามารถเข้าใจได้

ผู้รับผิดชอบสูงสุดของทหารทางชายแดนตอนเหนือคือเย่ชิงผู้บัญชาการที่สอง

ถึงแม้ว่าหลินหยางจะเป็นแม่ทัพมังกรเหมือนกัน แต่ก็ไม่สามารถมาออกคำสั่งทหารทางชายแดนตอนเหนือได้

คำพูดเมื่อครู่นี้ สงสัยจะกระทำเกินอำนาจไปจริงๆ

เป็นเวลานาน หลินหยางจึงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วกล่าวอย่างสงบนิ่งว่า: "ฉันจะพาคนห้าพันคนไปสำรวจเทือกเขาเหล็กกล้า เมื่อสำรวจเสร็จแล้ว ฉันก็จะออกไป เช่นนี้ดีไหม?"

"เช่นนี้ ฉันก็พึงพอใจ"

เฉิงซานเหอรู้สึกโล่งอก และตอบรับในทันที

"ระดมพลทันที ฉันต้องการจะออกเดินทางเดี๋ยวนี้"

"หลางหวู่! เตรียมพร้อมหน่วยของคุณทันที ระดมพลและส่งกำลังโดยแม่ทัพหลิน! ฟังนะ จะต้องรับประกันความปลอดภัยของแม่ทัพหลินด้วย!" เฉิงซานเหอกล่าว

"ครับ ผู้อาวุโส!"

ชายร่างกำยำไว้หนวดเคราคนหนึ่งลุกขึ้นยืน แล้วตะโกนเสียงดัง