บทที่ 3354 ไม่ต้องสงสัย

คำพูดนี้ของหลินหยาง ทำให้บรรดาทหารทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต่างก็งุนงงไปตามๆ กัน

ทุกคนมองไปยังเขาอย่างพร้อมเพรียงกัน แต่ละคนสับสนงุนงงเป็นอย่างมาก

"ทำไม? เป็นใบ้กันไปหมดแล้วเหรอ?"

หลินหยางตะโกนอย่างนิ่งๆ

"แม่ทัพหลิน ดูคำพูดของท่านสิ! พวกเราจะไม่คาดหวังให้สงครามชายแดนตอนเหนือจบสิ้นลงโดยเร็วได้อย่างไรกัน?"

หลางหวู่ได้สติกลับมา จึงยิ้มแล้วกล่าว

"ใช่ครับแม่ทัพหลิน ฉันก็อยากกลับบ้าน ไปเจอหน้าพ่อแม่โดยเร็วครับ!"

"แม่ทัพหลิน หรือว่าท่านจะมีแนวคิดดีๆ อะไร ที่จะสามารถทำให้การสู้รบจบสิ้นลงโดยเร็วได้หรือครับ?"

บรรดาทหารกล่าวถามตามๆ กัน

หลินหยางจ้องมองทหารเหล่านี้ มองแววตาของพวกเขา จึงพบว่าในดวงตาของพวกเขาแต่ละคนเต็มไปด้วยความเฝ้าปรารถนา

เมื่อเห็นเช่นนี้ หลินหยางจึงชี้ไปยังหน้าผาที่อยู่ไม่ไกล แล้วกล่าวอย่างสงบนิ่งว่า: "ฉันจะเปิดทางออกจากตรงนี้ ช่วยให้พวกคุณเข้าไปถึงกองบัญชาการของอันชิงได้! ซ่องโจรของอันชิงในเวลานี้ว่างเปล่าเป็นอย่างมาก ฉันต้องการให้พวกคุณตามฉันไปบุกยึดพวกเขา ตัดขาดทางหนีทีไล่ของอันชิง และกวาดล้างมันให้สิ้นซาก พวกเขากล้าไหม?"

เพียงพูดคำนี้ออกมา ทุกคนต่างก็ตกตะลึงตาค้าง

พวกเขาเคยได้ยินคำพูดอันน่าตกใจเช่นนี้เสียที่ไหนกัน?

หลางหวู่กับสวี่จื่อซวงมองหน้ากัน ทั้งสองต่างมองเห็นความจนใจและความกังวลในสายตาของกันและกัน

"แม่ทัพหลินครับ ตอนอยู่ในฐานที่มั่นก่อนหน้านี้ ผู้อาวุโสได้กล่าวเอาไว้อย่างชัดเจนแล้วว่า เขาไม่เห็นด้วยกับการกระทำในครั้งนี้ของท่าน ท่านได้โปรดอย่าเสี่ยงเลยดีกว่าครับ!"

หลางหวู่เดินเข้ามา แล้วพูดเกลี้ยกล่อมด้วยเจตนาดี

"เขาไม่เห็นด้วยก็เป็นเรื่องของเขา ฉันจะยืนหยัดของฉัน"

หลินหยางส่ายหน้าอย่างนิ่งๆ

"แม่ทัพหลิน ถ้าหากท่านยืนกรานเช่นนี้ ฉันก็ทำได้เพียงรายงานต่อผู้อาวุโส! การปฏิบัติทางการทหารเช่นนี้ของท่าน อาจจะนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงของสถานการณ์ในการสู้รบของพวกเรา กระทั่งลากทหารทางชายแดนตอนเหนือเข้าสู่สถานการณ์ที่ไม่เอื้อผล!"

หลางหวู่กล่าวขึ้นทันที

"รายงานต่อผู้อาวุโสเหรอ? ทำไม? คุณจะสั่งให้เขามาลงโทษฉันเหรอ?"

หลินหยางจ้องมองหลางหวู่แล้วกล่าวอย่างเยือกเย็น

หลางหวู่ตกตะลึง

"ตอนอยู่ฐานที่มั่นที่ฉันไม่ได้โต้แย้งเขา ก็เพราะว่าเขาเป็นคนรับผิดชอบของทหารทางชายแดนตอนเหนือจริงๆ ไม่ใช่ฉัน แต่ด้วยสถานะแม่ทัพมังกรของฉันที่สูงกว่าเขานั้น หากพูดอย่างจริงจังแล้ว ฉันก็นับเป็นหนึ่งในผู้บังคับบัญชาของเขา! บัดนี้เขาได้มอบพวกคุณห้าพันคนให้อยู่ภายใต้บังคับบัญชาของฉันแล้ว จะสั่งงานพวกคุณอย่างไร ก็เป็นเรื่องของฉัน! คุณเข้าใจไหม?"

หลินหยางแสดงความไม่พอใจ

หลางหวู่อ้าปากเล็กน้อย ไม่รู้ว่าจะโต้แย้งอย่างไร

สุดท้าย เขาก็กัดฟัน ทุบหินที่อยู่ข้างๆ ด้วยกำปั้น แล้วกล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า: "ช่างเถอะ! หน้าที่ของทหารคือการเชื่อฟังคำสั่ง ท่านเป็นแม่ทัพมังกร พวกเราก็จะต้องเชื่อฟังคำสั่งของท่าน แต่แม่ทัพหลินได้โปรดเวทนาพี่น้องเหล่านี้ของฉันด้วยเถิด พวกเขาเพียงแค่ต้องการเข้าสู่สนามรบฆ่าศัตรู เพื่อตอบแทนบุญคุณของประเทศชาติ! พวกเขาอยากจะตายไปอย่างมีคุณค่าครับ!"

เพียงได้ฟังคำพูดนี้ ดวงตาของทหารจำนวนมากก็แดงก่ำ

"หัวหน้าหลาง......"

"หัวหน้าหลาง ท่านไม่ต้องเสียใจไปหรอกครับ ในเมื่อเป็นคำสั่งของแม่ทัพมังกร พวกเราจะฝ่าฝืนได้อย่างไรกัน? การต่อสู้เพื่อแม่ทัพมังกร ก็นับเป็นเกียรติของพวกเราแล้วครับ!"

"หัวหน้าหลาง ท่านไม่ต้องพูดแล้วครับ พวกเราไปสู้กันเถอะ!"

"ใช่ครับ พวกเราไปสู้กันเถอะ!"

ทุกคนคำรามกันขึ้นมา เพื่อสร้างขวัญกำลังใจ

หลางหวู่อ้าปากเล็กน้อย ในที่สุดก็ทอดถอนใจ หันหลังกลับไปคารวะแล้วกล่าวว่า: "แม่ทัพมังกรได้โปรดสั่งงานมาเลยครับ!"

หลินหยางขมวดคิ้วแน่น

ทำไมถึงทำกับตนเองเหมือนกันคนชั่วแบบนี้?