บทที่ 342 รอคนตระกูลหลินมาหรอ?

"ประธานหลิน จ้าวเทียนทำตามสิ่งที่คุณต้องการแล้ว ตามที่คาดการณ์มีเพียงคนตระกูลหลินหนึ่งคนที่เหลืออยู่ในเจียงเฉิน คนอื่นๆ กลับเยี้ยนจิงไปหมดแล้ว เหมือนว่าพวกเขากำลังพยายามอย่างเต็มที่เพื่อกลั่นกรองยาใหม่ของพวกเรา และแยกพวกเราตีตลาด!" หม่าไห่พูดอย่างจริงจัง

"ผมไม่สนใจว่าใครจะตีตลาดยาใหม่อันนี้ได้ก่อนกัน ที่ผมสนใจคือทัศนคติ" หลินหยางเคาะโต๊ะเป็นจังหวะด้วยมือข้างหนึ่ง มองดูเขาอย่างสงบ

ใบหน้าของหม่าไห่ซีด และเขาก็รีบกระซิบ: "ประธานหลิน ผม...ผม...ไม่รู้จะพูดยังไง ผมยินดีที่จะรับการลงโทษจากคุณ..."

"หม่าไห่ คุณมอบบริษัทให้คุณจัดการ นั่นเป็นเพราะผมเชื่อในความสามารถของคุณ บางทีคุณก็ทำได้ไม่ดี แต่ในสายตาของผมมันเพียงพอแล้ว เพราะไม่ว่าเป็นใครก็ไม่ได้ทำดีได้หมดทุกอย่าง ครั้งนี้คุณทำให้ผมผิดหวังจริง แต่ถ้าอีกฝ่ายเป็นตระกูลหลินหล่ะก็ เกรงว่าคุณไม่สามารถต้านทานได้! ดังนั้นผมก็ไม่โทษคุณ" หลินหยางพูดอย่างเรียยบเฉย

"ขอบคุณประธานหลิน"

หม่าไห่ถอนหายใจ

ความจริงแล้วเขาไม่ได้รู้สึกดีอะไร ที่หลินหยางเชื่อใจเขา ก็เหมือนกับเขาเชื่อใจจ้าวเทียน แต่จ้าวเทียนหักหลังเขา

ความรู้สึกโดนคนหักหลังไม่เคยจะดี

"อย่างไรก็ตามประธานหลิน ในเมื่อจ้าวเทียนมีครั้งแรก เกรงว่าต้องมีครั้งที่สองอย่างแน่นอน เขาตกลงคุณเร็วขนาดนั้น ผมเกรงว่าเขาทำไปเพราะเอาตัวรอด เขาน่าจะอยู่กับฝ่ายตระกูลหลินมากกว่า ถ้าเกิดเขาหักหลังคุณจะทำยังไง?" หม่าไห่ลังเลสักพักและเอ่ยปากถาม

"งั้นผมจะพูดกับคุณอย่างงี้ละกัน จ้าวเทียนต้องหักหลังผมแน่" หลินหยางพูด

"คุณมั่นใจขนาดนี้เลยหรอ?"

"ใช่ เหตุผลก็ง่ายมาก จ้าวเทียนไม่เชื่อใจผม เขาไม่รู้สึกว่าผมจะปล่อยเขาไปจริงๆ ดังนั้นเขาต้องบอกเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นในวันนี้ไปอย่างแน่นอน อีกทั้งเขาจะขอให้ตระกูลหลินช่วยพาเขาออกจากเจียงเฉินด้วย!"

"แล้วคุณยังให้เขาได้จัดการกับคนตระกูลหลินอีกหรอ? นี่...คุณไม่ได้จะให้โอกาสเขาหรอ?" หม่าไห่รีบร้อน

สายตาของหลินหยางกลับเยือกเย็น พูดอย่างเย็นชา: "บางครั้ง โอกาสก็ไม่ใช่ของคนอื่น แต่เป็นสิ่งที่ตัวเองต้องแย่งชิงมาด้วยตัวเอง"

หม่าไห่ตกใจ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่เข้าใจคำพูดนี้

และในเวลานี้ หื่ม หื่ม หื่ม...

โทรศัพท์บนโต๊ะสั่น

หลินหยางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและรับสาย...

"ประธานหลิน จ้าวเทียนได้ติดต่อกับตระกูลหลินแล้ว" ด้านกงซีหยุนพูดเสียงต่ำ

"คุณจัดการตามสมควรละกัน"

หลินหยางวางสายโดยตรง จากนั้นก็หลับตา พักผ่อน

หม่าไห่ยังคงไม่เข้าใจ ไม่รู้ว่าหลินหยางคิดจะทำยังไง

"ประธานหลิน ตอนนี้พวกเราต้องทำอะไร?"

"อะไรก็ไม่ต้องทำ รอคนตระกูลหลินมาก็พอ" หลินหยางพูด

"รอคนตระกูลหลินมาหรอ?"

หม่าไห่ตกตะลึง

แต่หลินหยางไม่พูดอะไรต่อ

ในเวลานี้ จ้าวเทียนกำลังรออยู่ด้านหน้าโรงแรมในเจียงเฉินด้วยสีหน้ากังวล

ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความกังวล เขามองไปรอบๆ ราวกับว่ากำลังมองหาใครสักคน แต่หลังจากรอครึ่งชั่วโมง เขาก็ยังไม่เห็นคนที่เขาต้องการจะเจอ

สักพักก็มีเสียงแว่วเข้ามาในหู