บทที่ 3425 ดำมืดสุดลูกหูลูกตา

คนที่อยู่ตรงนี้รวมถึงไป๋ฮั่วสุ่ย ทั้งหมดต่างตกใจในคำพูดของหลินหยาง

โดยเฉพาะโม่เฉิน เหมือนไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตัวเองได้ยินเลย

“หมอเทวดาหลิน! คุณบ้าไปแล้วเหรอ?”

ไป๋ฮั่วสุ่ยลุกขึ้น สาวเท้าเดินมาข้างหน้า พูดว่า“คุณรู้จักนิกายเทพเพลิงแค่ไหน? คุณรู้ฝีมือของนิกายเทพเพลิงไหม? ถ้าต้องประลองฝีมือกับนิกายเทพจริงๆ คุณไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาแน่นอน!”

“ผู้นำพันธมิตรไป๋ คุณรู้จักนิกายเทพเพลิงดีเหรอ?”

หลินหยางมองเธอแล้วถามขึ้นอย่างราบเรียบ

“ค่าใช้จ่ายของนิกายเทพเพลิง กลุ่มธุรกิจซางเหมิงเป็นผู้รับผิดชอบดูแลมาโดยตลอด ฉันเคยคบค้าสมาคมกับพวกเขาอยู่บ่อยครั้ง จะไม่รู้ฝีมือของพวกเขาได้ยังไง?”

“งั้นคุณรู้ฝีมือของผมไหม?”

หลินหยางถามอย่างราบเรียบ

พอได้ยินคำนี้ ไป๋ฮั่วสุ่ยพูดไม่ออกเลย

“ฝีมือของคุณ? เชอะ หยางหัวของคุณมีอำนาจมืดอะไร?”

โม่เฉินได้สติกลับมา พูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจว่า“ผมบอกกับคุณตรงๆเลยนะ หยางหัวของคุณ ในสายตาขององค์กรพวกเรา ก็เป็นแค่กระดาษขาวโปร่งแสง! มีเรื่องอะไรของคุณที่ผมไม่รู้?”

“คุณรู้หมดเลย?”หลินหยางมองเขาแล้วถามขึ้น

“ไม่อย่างนั้นล่ะ?”

โม่เฉินท่าทางองอาจ พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า”หยางหัวแบ่งเป็นสามส่วน โดยมีหม่าไห่ดูแลบริษัทหุ้นหยางหัวจำกัด รับผิดชอบการพัฒนาของบริษัทยาหยางหัว บริษัทภาพยนตร์และโทรทัศน์ อุตสาหกรรมต่างๆ มันเป็นแหล่งรายได้ที่สำคัญของหยางหัว ส่วนที่สองคือสถาบันการแพทย์พรรคซวนอี เป็นแหล่งรวมยอมฝีมือของหยางหัว คนพวกนี้เป็นยอดฝีมือในช่วงปีที่ผ่านมาที่คุณรวบรวมมาจากทั่วสารทิศ อีกอย่างส่วนมากเป็นศิลปะการต่อสู้ทางการแพทย์ อยู่ในประเทศก็ถือว่าไม่เป็นสองรองใคร! และส่วนที่สามก็คือพลังที่คุณเอาชนะที่ดินแดนแห่งความเงียบและความตาย! ถึงแม้ว่าผมจะไม่รู้ว่าตอนที่คุณอยู่ดินแดนแห่งความเงียบและความตายนั้นได้รวบรวมพลังแบบไหนออกมา แต่ผมคิดว่าจะอาศัยแค่คนเหล่านี้ ไม่สามารถข่มขู่อะไรนิกายเทพเพลิงได้หรอก!”

องค์กรจำกัดอยู่ในเขตของดินแดนมังกร เมื่อออกไปจากดินแดนมังกร พลังที่ครอบคลุมจึงไม่แข็งแกร่ง

ดินแดนแห่งความเงียบและความตายอยู่นอกดินแดนมังกร ด้วยเหตุนี้องค์กรเลยมีขีดจำกัดเกี่ยวกับข่าวของดินแดนแห่งความเงียบและความตาย

เรื่องที่หลินหยางอยู่ดินแดนแห่งความเงียบและความตาย องค์กรตรวจสอบไม่มาก หลักๆเลยคือยากที่จะข้ามกำแพงป้องกันของดินแดนแห่งความเงียบและความตายไปได้

หลินหยางชำเลืองมองโม่เฉินแวบหนึ่ง จากนั้นหมุนตัวพูดอย่างราบเรียบว่า“ทุกท่านกลับไปได้แล้ว”

โม่เฉินชะงักงัน ขมวดคิ้วเป็นปมพูดว่า“เพราะฉะนั้นคุณจะบอกว่า หมอเทวดาหลิน คุณยังคิดที่จะทำแบบนี้?”

“ผมคนนี้ไม่ชอบที่สุดคือการถูกคนข่มขู่ คนเคารพผม ผมก็เคารพ นิกายเทพเพลิงกล้าแตะต้องคนของผม ก็อย่ามาหาว่าผมเลือดเย็น!”

หลินหยางพูดขึ้นอย่างราบเรียบ

โม่เฉินเดือดดาลเป็นอย่างมาก เขาตบโต๊ะแล้วพูดว่า“หมอเทวดาหลิน คุณสามหาวนัก! เตือนดีไม่ฟัง ไม่เห็นโลงศพ ไม่หลั่งน้ำตา!”

“เด็กวัยรุ่นแบบนี้ บ้าระห่ำเกิน!”

“กลายเป็นบุคคลมีชื่อเสียงตั้งแต่ยังหนุ่ม ความคิดย่อมสูงเฉียดฟ้าอย่างยากที่จะหลีกเลี่ยง เป็นธรรมดาที่จะไม่รู้ว่าโลกกว้างแค่ไหน! เข้าใจได้!”

“แต่เขาทำแบบนี้คือหาเหาใส่หัวชัดๆ!”

“เป็นคนอย่าตรงเกิน!”

ทุกคนต่างพากันพูดวิพากษ์วิจารณ์ ตำหนิหลินหยาง

ไป๋ฮั่วสุ่ยรู้จักนิสัยของหลินหยางดี เธอทอดถอนหายใจออกมา ทำได้เพียงยกเลิก

“หมอเทวดาหลิน คุณไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาจริงๆ!”

ไป๋ฮั่วสุ่ยทอดถอนหายใจออกมา

“ในเมื่อเจรจาไม่ได้ ก็ไม่ต้องพูดไร้สาระแล้ว พวกเราไปกัน!”

โม่เฉินพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา เดินออกไปจากห้องรับแขกทันที

ทุกคนก็รีบตามออกไป

ไป๋ฮั่วสุ่ยไม่ได้รีบเดินตามไป เธอเดินมาตรงหน้าหลินหยาง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า“หมอเทวดาหลิน มีบางครั้งที่อดทนไว้ ก็ไม่ได้ทำให้เสียหน้า จากทักษะทางการแพทย์ของคุณ จะต้องช่วยพวกชวี่เทียนฟื้นคืนมาได้อย่างแน่นอน ทำไมจะต้องทำเพราะความโมโหแล้วสูญเสียคนมากมาย? มันไม่คุ้มเลย”

“ผู้นำพันธมิตรไป๋ ผมพูดได้แค่ว่าคุณไม่รู้จักผมกับหยางหัวดี ผมไม่ได้ทำแค่เพราะระบายความโกรธ แต่ผมต้องการใจคน ถ้าผมไม่ออกหน้าให้พวกเขา จิตใจของคนจะแตกกระเจิงฟุ้งซ่าน! อีกอย่าง นิกายเทพเพลิงแข็งแกร่งมากเหรอ? ทำไมผมถึงจะแตะเขาไม่ได้?”

หลินหยางถามอย่างราบเรียบ

“พวกเขาพูดถูก เป็นบุคคลมีชื่อเสียงตั้งแต่ยังหนุ่ม ความคิดย่อมสูงเฉียดฟ้าอย่างยากที่จะหลีกเลี่ยง ศักดิ์ศรีย่อมสำคัญกว่าชีวิต! คุณ ไม่ช้าก็เร็วจะต้องเสียเปรียบ!”

ไป๋ฮั่วสุ่ยคิ้วตรงดิ่ว เธอรู้สึกโกรธ แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะเลิกเกลี้ยกล่อม พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า“ดูแลตัวเองด้วย!”

จากนั้นเธอก็เดินตามโม่เฉินและคนอื่นๆออกไปจากห้อง

ไป๋ฮั่วสุ่ยรู้สึกกลัดกลุ้มใจ แต่ก็ไม่ได้คิดที่จะปล่อยหลินหยางไปอย่างนี้หรอก

ตามที่เธอดู หลินหยางมีค่ามาก

อีกอย่างถ้าเกิดอะไรขึ้นกับหลินหยาง ใครจะเอายาอายุวัฒนะรักษาใบหน้าให้เธอ?

เธอจะต้องคิดหาวิธีปกป้องคนผู้นี้!

ไป๋ฮั่วสุ่ยคิดจนสับสนวุ่นวายไปหมด

แต่เดินออกมาจากห้องรับแขกได้ไม่นาน จู่ๆเธอก็นึกอะไรขึ้นมาได้

แต่สิ่งที่เห็นตอนนี้คือหน้าต่างบริเวณทางเดิน มีกลุ่มของโม่เฉินที่เดินออกมาก่อนหน้านี้ยืนอยู่ตรงนั้น สายตาพากันจับจ้องมองไปทางหน้าต่าง เหมือนเจออะไรที่ตื่นตะลึง

ไป๋ฮั่วสุ่ยชะงักงันอยู่สักพักหนึ่ง จากนั้นก็หันหน้าไปมอง

เธอเห็นบริเวณลานของสถาบันการแพทย์พรรคซวนอีมีคนยืนอยู่เต็มไปหมด…..

คนเหล่านี้ไม่ใช่คนของหยางหัวแน่นอน

พวกเขาแต่งตัวแปลกๆ สวมใส่ชุดโบราณ มีชุดเกราะด้วย ในมือของแต่ละคนมีมีดมีดาบ พร้อมรบทุกสถานการณ์ กลิ่นอายน่ากลัวมาก

ภาพดำมืดสุดลูกหูลูกตาอยู่ตรงหน้า มีคนมากมายนับหมื่น

แค่ยืนอยู่ตรงนั้น ก็องอาจมาก แต่ยิ่งทำให้โม่เฉินและคนอื่นๆตกตะลึงพรึงเพริด คือกลิ่นอายที่พวกเขาแผ่ซ่านออกมานั้น ทำให้ยากที่จะหยั่งถึง ลึกซึ้งจนคาดเดาไม่ถูก