บทที่ 3432 ไม่รู้จักเลยสักคน

ไม่ใช่ว่าหลินหยางอารมณ์ดี จึงถูกโม่เฉินพูดเกลี้ยกล่อมได้โดยง่าย

อันที่จริงสถานการณ์ในดินแดนแห่งความเงียบและความตายก็ไม่ได้มั่นคงมากนัก หลินหยางจึงไม่อยากเปิดสนามรบนอกดินแดนเป็นแห่งที่สอง

ถ้าหากที่โม่เฉินพูดเป็นความจริง นิกายเทพเพลิงมีคนดำรงตำแหน่งในสมัชชาจำนวนไม่น้อยจริงๆ เช่นนั้นการขุดรากถอนโคนนิกายเทพเพลิงก็คงจะไม่เพียงพอที่จะหยุดภัยพิบัติเป็นแน่

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ทำไมถึงจะไม่แสวงหาผลประโยชน์และน้ำใจบ้างล่ะ?

โม่เฉินดีอกดีใจ และรีบคารวะอีกครั้ง: "ขอบคุณหมอเทวดาหลินเป็นอย่างสูงครับ!"

"หมอเทวดาหลินมีบุญคุณยิ่งใหญ่ ฉันจะไม่ลืมไปชั่วชีวิต!"

ซานเหยียนหั่วดีใจราวกับบ้าคลั่ง จึงรีบคำนับแล้วกล่าวว่า: "หมอเทวดาหลินครับ ฉันจะลงโทษเสียงเทียนและทุกคน เพื่อเป็นการระบายความโกรธเคืองให้กับท่าน!"

"ไม่ต้องหรอก!"

หลินหยางโยนดาบเปลวเพลิงในมือทิ้ง แล้วกล่าวด้วยสีหน้าอันเรียบเฉยว่า: "เมื่อจะเป็นคนดี ก็ต้องทำดีให้ถึงที่สุด ในเมื่อฉันปล่อยพวกคุณไปแล้ว ก็จะไม่เรียกร้องอะไรจากพวกคุณอีก!"

เพียงได้ฟังคำพูดนี้ เสียงเทียนก็ตกตะลึง และมองหลินหยางอย่างไม่อยากจะเชื่อ

"เสียงเทียน คุณยังนิ่งอึ้งทำอะไรอยู่อีก? ยังไม่รีบขอบคุณหมอเทวดาหลินอีกเหรอ?"

ซานเหยียนหั่วตบศีรษะของเสียงเทียนอย่างแรง และตะโกนด้วยเสียงอันเคร่งขรึม

"ครับ ครับ.....ขอบพระคุณหมอเทวดาหลินเป็นอย่างยิ่งที่เมตตาไม่ฆ่าฉัน! ขอบพระคุณหมอเทวดาหลินเป็นอย่างยิ่งที่เมตตาไม่ฆ่า!"

เสียงเทียนคำนับด้วยท่าทีอันหวาดกลัวและระมัดระวัง ชั่วขณะหนึ่งก็ยังคิดว่าตนเองฝันไป

"ทุกคนลุกขึ้นเถอะ!"

หลินหยางโบกไม้โบกมือ และหันหน้าไปกล่าวว่า: "คนเข้ามา ช่วยจัดสถานที่นี้ใหม่สักเล็กน้อย จากนั้น พวกเราก็ควรจะเจรจาถึงเรื่องการชดใช้ค่าเสียหาย!"

"ครับ ประธานหลิน!"

มีคนวิ่งเข้าไปในทันที

"ประธานหลินครับ! คนของตระกูลจินมาถึงแล้วครับ!"

ในเวลานี้ ผู้นำหมู่บ้านหยุนเซียวได้เอ่ยปากขึ้นมา

จากนั้นกลุ่มคนก็ถูกพาเข้าไปในห้องรับแขก

ก็คือจินกุ้ยและพรรคพวก

จินเหยาที่ยังยืนอยู่ด้านหลังเสียงเทียนหายใจถี่ขึ้นมาทันที ในดวงตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

เขารู้ดีกว่า ครั้งนี้จะต้องจบเห่แน่ จบเห่โดยสิ้นเชิง!

ถ้าหากกระทั่งนิกายเทพเพลิงก็ยังไม่อาจปราบหลินหยางได้ เขาก็คิดไม่ออกจริงๆ ว่าบนโลกใบหนี้จะมีใครสามารถปกป้องคุ้มครองตนเองได้อีก

"คารวะหมอเทวดาหลิน!"

จินกุ้ยมีสีหน้าซีดเซียว คุกเข่าลงกับพื้นแล้วคำนับ

คนตระกูลจินที่เหลือต่างก็หวาดกลัวเป็นอย่างมาก และต่างก็ทำการคำนับตามจินกุ้ย

"จินกุ้ย ลุกขึ้นแล้วมาพูดคุยกันเถอะ"

หลินหยางกล่าวอย่างนิ่งๆ

"ขอบคุณครับหมอเทวดาหลิน!"

จินกุ้ยดวงตาแดงก่ำ น้ำตาเอ่อคลอเบ้า

เขาคาดเดาได้ถึงจุดจบของตระกูลจินแล้ว

"รู้จักไหมว่าพวกเขาเป็นใคร?"

หลินหยางชี้ไปที่เสียงเทียนและพรรคพวก

จินกุ้ยไม่รู้จักซานเหยียนหั่ว เสียงเทียนและคนอื่นๆ แต่เมื่อเห็นจินเหยาที่อยู่ข้างหลัง ก็เข้าใจทุกสิ่งทุกอย่างได้ในทันที

"ถ้าหากฉันเดาไม่ผิด พวกเขาน่าจะเป็นคนของนิกายเทพเพลิงครับ"

จินกุ้ยกล่าวด้วยเสียงแหบพร่า: "หมอเทวดาหลิน คนตระกูลจินของฉันพาคนของนิกายเทพเพลิงมาที่นี่ใช่ไหมครับ?"

"อืม คือจินเฉียงน้องชายของคุณ"

หลินหยางกล่าวอย่างสงบนิ่ง

คนตระกูลจินมองไปยังจินเฉียงตามๆ กัน

จินเฉียงขนหัวลุก ตัวสั่นงันงก เหงื่อบนใบหน้าไหลออกมาราวกับฝน

"อาสาม ทำไมคุณถึงทำเรื่องโง่เขลาเช่นนี้?"

"ชัดเจนว่าหมอเทวดาหลินปล่อยพวกเราไปแล้ว แล้วทำไมคุณ....ยังไม่ยอมเลิกราอีก?"

"แล้วนี่ควรจะทำอย่างไรดีล่ะ?"

"คุณทำลายตระกูลของพวกเราแล้ว!"

คนตระกูลจินตำหนิตามๆ กัน ทั้งร้องไห้ทั้งส่งเสียงเอะอะโวยวาย

"พวกคุณจะตื่นตระหนกอะไรกัน คนของนิกายมาก็ยิ่งดีสิ พวกเขาจะได้ออกหน้าให้พวกเรา......"

จินเฉียงกัดฟันแน่น และรีบกล่าวกับซานเหยียนหั่วและเสียงเทียนที่อยู่ทางด้านนั้นว่า: "นายท่านทุกท่าน หมอเทวดาหลินทำร้ายอารักขานิกายของคุณ แล้วทำไมพวกคุณยังยืนอยู่ตรงนั้นอีก? ไม่ทวงคืนความยุติธรรมให้กับพี่รองของเราเหรอ?"

เพียงพูดคำนี้ออกมา ซานเหยียนหั่วกับเสียงเทียนตลอดจนทุกคนต่างก็กระวนกระวาย

"ไอ้สารเลว นี่แกกำลังพูดจาไร้สาระอะไรกัน?"

เสียงเทียนเดินเข้าไปสองสามก้าว แล้วตบหน้าจินเฉียงสองฉาด จนจินเฉียงเลือดกบปากโดยตรง และฟันหลุดออกมาสองสามซี่

จินเฉียงปิดใบหน้าด้วยความตกตะลึง

"นายท่าน....."

เสียงเทียนไม่สนใจเขา รีบฉีกยิ้มให้หลินหยางและกล่าวว่า: "หมอเทวดาหลิน ท่านอย่าเข้าใจผิดนะครับ ฉันไม่รู้จักคนกลุ่มนี้! ไม่รู้จักเลยสักคนเดียว!"

"ทำไมถึงเป็นเช่นนี้ล่ะ?"

สายตาของจินเฉียงแข็งทื่อ แล้วบ่นพึมพำ

"อาเฉียง ไม่ต้องพูดแล้ว วันนี้ เป็นวันดับสูญของตระกูลจิน นิกายไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหมอเทวดาหลินโดยสิ้นเชิง ครั้งนี้ พวกเราชนตอเข้าให้แล้ว!"