บทที่ 3443 อันดับประมาณสองสามร้อย

“เจ้า...เจ้ารู้ได้อย่างไร”

ชายคนนั้นถามด้วยความตกใจ

“ยานี้ไม่เพียงแต่จะเป็นยาเหมันต์เท่านั้น แต่หลังจากรับประทานเข้าไป มันจะรุกรานกลีบปอดก่อน จากนั้นจึงแพร่กระจายไปยังเส้นลมปราณที่แขนของเจ้า จากนั้นค่อยไปรวบรวมไว้ที่หัวใจ แพร่กระจายลงมายังม้าม ท้อง และไต ไปที่จุดฝังเข็มบนฝ่าเท้าแล้วตอบสนองทันที สะสมพลังแล้วโจมตีย้อนกลับไปที่จุดเทียนหลิงโดยตรง เดาว่ากระบวนการทั้งหมดคงจะใช้เวลาประมาณสามวันและในช่วงสามวันนี้เจ้าจะรู้สึกทรมาณยิ่งกว่าความตาย อุณหภูมิร่างกายของเจ้าจะคงที่อุณหภูมิประมาณลบ 50 องศา และทั้งตัวของเจ้าจะเป็นเหมือนประติมากรรมน้ำแข็ง หลังจาก 3 วัน ก็จะกลับสู่อุณหภูมิร่างกายปกติชั่วคราว”

หลินหยางวิเคราะห์ในขณะที่มองไปที่ชายคนนั้นด้วย

คำพูดเหล่านี้ทำให้ชายคนนั้นตกตะลึง

เขามองดูหลินหยางอย่างตกตะลึง จากนั้นไม่นานจึงพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า "มีคนเคยบอกเจ้าเกี่ยวกับประสิทธิภาพของยานี้งัั้นหรือ?"

“เจ้าคิดว่าในดินแดนแห่งความเงียบและความตายจะมีสักกี่คนที่สามารถเข้าไปในชีพจรมังกรใต้ดินในได้? แล้วจะมีกี่คนที่สามารถบอกข้าเกี่ยวกับยานี้ได้?”

หลินหยางถามกลับ

“แล้ว...เจ้ารู้ประสิทธิภาพของยานี้ได้อย่างไร?”

ชายคนนั้นถามด้วยความประหลาดใจ

"ก็มันง่ายๆ! ดูจากนี่!"

หลินหยาง ชี้ไปที่ดวงตาของเขา

ชายคนนั้นตกตะลึงไปอย่างสมบูรณ์

“จริงๆ แล้ว ยานี้ไม่ได้ทำลายพรสวรรค์และความรู้ของเจ้าโดยสิ้นเชิงหรอก มันแค่ผนึกพรสวรรค์และความรู้ของเจ้าไว้ และแทนที่ความสามารถเดิมที่เจ้าควรมีด้วยฤทธิ์ของยาแล้วขับเคลื่อนด้วยประสิทธิภาพของยานี้ ทุกๆครั้วที่เร่งการโจมตีของเจ้า จะมีพลังจากฤทธิ์ยา ดังนั้นความแข็งแกร่งของเจ้าจะได้รับการเพิ่มพูนในลักษณะที่แตกต่างออกไป!” หลินหยางกล่าวอีกครั้ง

“เป็นเช่นนั้นเองหรือ?” ชายคนนั้นตกตะลึง

"แต่น่าเสียดาย...."

"น่าเสียดายอะไร?"

“น่าเสียดาย...ที่เจ้าคงมีชีวิตอีกไม่นานนัก”

หลินหยางพูดอย่างใจเย็น: "ข้าคิดว่าคนอย่างเจ้า คงจะมีชีวิตอยู่ได้มากที่สุดแค่ห้าถึงสิบปีหลังจากกินยานี้ไปใช่ไหม?"

เมื่อคำพูดเหล่านจบลงพื้น และชายคนนั้นก็แทบคลั่ง!

โดยไม่สนใจความเจ็บปวด เขาคว้าราวบันไดที่มีลวดลายค่ายกลแสงแห่งเทพ ดวงตาของเขาดูเหมือนจะถลนออกจากเบ้าแล้วจ้องมองไปที่หลินหยางอย่างดุเดือด

“ใช่! ใช่! เจ้าพูดถูกทั้งหมด! คนที่ทานยาไปอย่างพวกเราสามารถมีชีวิตอยู่ได้เพียงห้าถึงสิบปีเท่านั้น! ไม่นานเลยสักนิด! ข้าทานยามาสี่ปีแล้ว! เมื่อเร็วๆ นี้ก็รู้สึกว่าพลังการฝึกฝนของข้าค่อยๆลดลง การตอบสนองของร่างกายก็ลดลงเช่นกัน รู้สึกไม่สบายมากขึ้นเรื่อยๆ ข้าอาจจะใกล้ตายแล้ว ท่านต้องช่วยข้านะ ช่วยช่วยข้าด้วย ตราบใดที่เจ้าช่วยข้าได้ ข้าจะทำทุกอย่างที่เจ้าต้องการ!”

ดูเหมือนว่าชายคนนั้นจะไขว่คว้าฟางเส้นสุดท้าย เสียงของเขาแหลม

“พลังการฝึกฝนถดถอยและความไม่สบายกายเป็นสถานการณ์ปกติ เพราะผลของยาในร่างกายของเจ้ากำลังหายไป! ผลของยานี้จะคงอยู่เพียงห้าถึงสิบปีเท่านั้น จากนั้นผลของยาจะลดลง ระดับพลังการฝึกฝนก็จะลดลงด้วย และเมื่อฤทธิ์ของยาหมดลง คนก็จะพินาศ!”

หลินหยางพูด จากนั้นจึงถอดค่ายกลแสงแห่งเทพออก

ชายคนนั้นนอนราบไปกับพื้น เหงื่อออกมากราวกับว่าเขาเพิ่งถูกจับขึ้นมาจากน้ำ

“ ข้าไม่รู้ว่าราชาโอสถมังกรของชีพจรมังกรใต้ดินของเจ้าอยู่ในระดับใดหรอกนะ แต่เมื่อดูจากตอนนี้แล้ว ก็คงไม่แตกต่างจากข้ามากนักหรอก!”

“ถ้าเจ้าเต็มใจจะติดตามข้า ข้าจะบอกว่าไม่เพียงแต่ข้าจะช่วยเจ้ากำจัดฤทธิ์ของยา และทำให้เจ้ามีชีวิตอยู่รอดได้เท่านั้น แต่ข้ายังจะช่วยเจ้า้ลื่ินขั้นไปยังดินแดนเทพเซียนแห่งแผ่นดินได้อีกด้วย เจ้า... พอใจไหมล่ะ? "

หลินหยางพูดเบา ๆ

เมื่อได้ยินเสียงชายคนนั้นก็เงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาของเขาดูจริงจัง ง่ายดายขนาดนั้นเลยเหรอ?

“ท่านเป็นเจ้านายที่อยู่เหนือข้า ข้าน้อยจิ่วอวี่เป็นคนถ่อมตัว และข้าจะติดตามท่านไปจนตาย จะยอมขึ้นภูเขาดาบและลงสู่ทะเลเพลิง โดยไม่ลังเลใดใด!”

"ดีดีมาก!"

หลินหยางช่วยจิ่วอวี่ลุกขึ้นทันที จากนั้นดึงดาบเทียนเทียนออกมาแล้วฟันใส่เขา

"อา?"

จิ่วอวี่ตกตะลึงและอยากจะหลบโดยไม่รู้ตัว แต่มันก็สายเกินไป

เขาไม่เคยคาดหวังว่า หลังจากที่เขาเพิ่งยอมแพ้ หลินหยางจะชักดาบใส่เขาทันที

อย่างไรก็ตาม เมื่อดาบกระทบตัว เขากลับไม่รู้สึกเจ็บปวดใดๆ เลย แต่แสงที่นุ่มนวลและเรียบเนียนกลับปกคลุมไปทั่วร่างกายของเขา

หลังจากนั้นไม่นาน จิ่วอวี่ก็รู้สึกเหมือนว่าตนเองได้กลายเป็นคนใหม่ บาดแผลทั้งหมดหายไป และความเจ็บปวดทั้งหมดก็ไม่รู้สึกอีกต่อไป...