บทที่ 3450 คนในใบประกาศ

เมื่อเห็นสถานการณ์นี้ ฉินเจี้ยนหนู่และคนอื่นต่างตกตะลึง

จิ่วอวี่มึนงง อิดโรยนั่งลงที่พื้น

ถ้าหลินหยางตาย ใครจะมากำจัดพิษในร่างกายเขา? ใครจะช่วยเขาก้าวสู่ดินแดนเทพเซียนแห่งแผ่นดิน?

ยิ่งกว่านั้นเขาทรยศเจ้าของคนเดิมแล้ว ไม่มีหลินหยางแล้ว เขาก็ไม่มีที่พึ่งพักพิง

“เป็นอย่างที่คิด มันมีกับดัก!”

ราชาขวานสังหารถุยน้ำลาย พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า: “หลงเสวี่ยหวงคนนี้ เลวทรามน่ารังเกียจ! ผมจะต้องบดกระดูกเขาให้เป็นเถ้าถ่าน!”

“คุณหนู ตอนนี้ควรทำยังไงดี?”

คนที่อยู่ข้างๆถามขึ้น

“ติดตั้งม่านพลังกำแพงทองแดงเพื่อดำเนินการต่อต้าน!”

ฉินเจี้ยนหนู่พูดขึ้นอย่างราบเรียบ

“รับทราบ!”

คนในขบวนเดินออกมาจำนวนหนึ่ง จากนั้นเดินไปบริเวณอุโมงค์ม่านพลัง

แต่พอเดินไป พวกเขาหยุดเดินพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

ฉินเจี้ยนหนู่และคนอื่นพากันขมวดคิ้วและทยอยมองไป

“คุณหนู คุณดู?”

คนหน้าสุดชี้ไปที่บริเวณอุโมงค์ม่านพลัง

สิ่งที่เห็นคือควันค่อยๆสลายจางหายไป เงาร่างหนึ่งมีเลือดท่วมตัวนอนหงายอยู่นอกม่านพลัง

พอมองดูดีๆ นั่นก็คือหลินหยาง

“อะไรกัน?”

หลายคนตื่นตะลึง

“เด็กหนุ่มนี่….คิดไม่ถึงว่ายังมีเป็นศพที่สมประกอบอยู่?”ราชาขวานสังหารมองอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา

“พูดกันตรงๆ คือยังไม่ตาย!”

ฉินเจี้ยนหนู่สัมผัสได้ว่าบริเวณหน้าอกของหลินหยางมีแรงกระเพื่อม จึงพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

ทุกคนไม่สามารถรับได้

นี่ไม่ใช่ระเบิดธรรมดา

ม่านพลังที่ปกป้องภูเขาแบบนี้ เป็นเจ้าของที่ติดตั้งด้วยตัวเอง พลังงานระเบิดเมื่อสักครู่นี้เป็นพลังทั้งหมดในม่านพลัง

นั่นก็หมายความว่าระเบิดเมื่อสักครู่นี้ ก็คือการโจมตีของหลงเสวี่ยหวง

การโจมตีเช่นนี้ คนเหล่านี้ที่อยู่ตรงนี้ไม่มีคนกล้ารับรองว่าจะสามารถต้านทานได้

จากที่พวกเขาดู หลินหยางจะต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย

แต่คิดไม่ถึงว่าเขาไม่ตาย….

“คนผู้นี้บรรลุถึงระดับอะไร?”

มีคนอดไม่ได้จึงถามออกมา

พวกเขามองฝีมือของหลินหยางไม่ออก สิ่งที่เห็นคือกลิ่นอายของเขานิ่งสงบ ไม่ผิดปกติ

“หรือว่าเป็นเทพเซียนแห่งแผ่นดินเหรอ?”

ฉินเจี้ยนหนู่ครุ่นคิดอยู่สักพักหนึ่ง แล้วพูดคนเดียว

ฝ่ายชายที่อยู่ข้างๆได้ฟัง อดไม่ได้ที่จะยิ้มเหยียดออกมา

“มันเว่อร์เสียจริง น่าตลกสิ้นดี! คุณหนูฉิงเอ๋อร์ คุณดูอายุกระดูกของคนผู้นี้ ไม่เกินสามสิบปีหรอก เทพเซียนแห่งแผ่นดินคนหนึ่งอายุไม่ถึงสามสิบปี จะต้องมีพรสวรรค์ระดับไหน? เกรงว่าเข้าสู่คนใบประกาศนานแล้ว! แต่คุณดูใบประกาศนั่น มีคนคนนี้เหรอ?”

ฉินเจี้ยนหนู่ขมวดคิ้วเป็นปม

เธอดมกลิ่นที่คุ้นเคยได้จากร่างกายหลินหยาง มีความเป็นเทพเซียนแห่งแผ่นดินแผ่ซ่านออกมา แต่เธอไม่กล้ายืนยัน

ถึงอย่างไรกลิ่นอายของหลินหยางก็มีความอ่อนโยน ดูเหมือนฝึกฝนไม่สูง

เธอไม่รู้ ว่าหลินหยางทำเพื่อปลอมแปลงไม่เป็นจุดสนใจผู้คนหรือเปล่า

แต่พอพูดแล้ว อายุไม่เกินสามสิบปีก็ก้าวเข้าสู่ดินแดนเทพเซียนแห่งแผ่นดินแล้ว คนอัจฉริยะแบบนี้ เมื่ออยู่ในชีพจรมังกรใต้ดิน ถือว่าน่ากลัวมาก

ภายนอกฉินเจี้ยนหนู่ดูเหมือนสวยและสง่างาม เหมือนสาววัยรุ่น แต่แท้ที่จริงแล้วเธออายุห้าสิบหกสิบปี

คนของชีพจรมังกรใต้ดินส่วนใหญ่ใช้เวลาฝึกฝน การเข้าฌานก็สามถึงห้าปี บวกอัดเม็ดตำราโอสถบำรุงเข้าไปอีก อายุขัยเลยสูงกว่าคนทั่วไปสองสามเท่า

จิ่วอวี่ประคองร่างหลินหยางที่อาบไปด้วยเลือด เขานำขวดเซรามิคออกมาด้วยความเร่งรีบ จากนั้นใช้ยาป้อนให้หลินหยางอย่างต่อเนื่อง เพื่อรักษาอาการบาดเจ็บ

หลังจากนั้นไม่นาน หลินหยางก็ลืมตาขึ้น

“ท่าน ท่านไม่เป็นไรใช่ไหม?”

“ไม่…ไม่เป็นไร…”

หลินหยางแกล้งพูดด้วยน้ำเสียงเสียงและท่าทีอิดโรย จากนั้นจิ่วอวี่ก็ประคองลุกขึ้นมา

สายตาหลายคู่มองมาที่เขา

“ดูแบบนี้ถือว่าร่างกายของคุณแข็งแรงอยู่นะ”

ฉินเจี้ยนหนู่มองหลินหยาง แล้วพูดขึ้นอย่างราบเรียบ