บทที่ 3457 นั่งดูเสือสองตัวต่อสู้กัน

ฉินเจี้ยนหนู่และทุกคนมองไปที่เเสงสว่างด้านที่หลงเสวี่ยหวง สีหน้าของทุกคนตอนนี้กระหายไปด้วยการต่อสู้เต็มทน

“หลงเสวี่ยหวง ในที่สุดคุณก็ออกมาจนได้! ฉันคิดว่าคุณจะหลบอยู่ในนั้นตลอดชีวิตซะอีก!”

ฉินเจี้ยนหนู่ยกดาบขึ้นพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก

เเววตานั้นเต็มไปด้วยไอสังหาร

หลงเสวี่ยหวงเดินออกมาจากประตูหิน จากนั้นกวาดสายตามองไปที่ทุกคน ผมของเขามีสีเเดงยาวสีหน้าดูซีดเซียว โหนกแก้มสูงเพื่อบ่งบอกความผอมซูบ และมีกลิ่นไอจางๆของเลือดอยู่บนตัวของเขา

“พวกเรารู้จักไหม?”

หลงเสวี่ยหวงเริ่มพูด

น้ำเสียงเเหบเเห้ง

“แกฆ่าน้องชายฉัน! ฉันมาเพื่อเเก้เเค้น! วันนี้เป็นวันตายของเเก! เเกควรเสียใจที่ได้ฆ่าน้องชายของฉัน!”

เเววตาของฉินเจี้ยนหนู่เต็มไปด้วยความอาฆาตเเค้น

“โทษที พอดีว่าทั้งชีวิตนี้ฉันฆ่าคนมาเยอะซะด้วยสิ แล้วน้องชายของเธอคือใครกันล่ะ?”

หลงเสวี่ยหวงมองไปที่ฉินเจี้ยนหนู่ด้วยเเววตาเรียบเฉย

ท่าทีการเเสดงออกของเขาไม่มีเเววตื่นตระหนกเลยเเม้เเต่น้อย

ถึงเเม้ว่าตอนนี้ คนของฉินเจี้ยนหนู่ได้ล้อมเขาไว้หมดแล้ว

ฉินเจียนหนู่ตะเบ็งเสียงออกคำสั่ง น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความอาฆาตมาตร้ายหมายจะฆ่าให้สิ้น

“ฆ่า!”

หลังสิ้นคำพูดของฉินเจี้ยนหนู่เเล้วทุกคนต่างพากันมุ่งโจมตีไปยังหลงเสวี่ยหวง

หลงเสี่ยหวงที่เมื่อครู่หรี่เล็ก ตอนนี้ดวงตาของเขาเบิกกว้างพร้อมกับมือที่ยกขึ้น จากนั้นเขาเพียงดีดนิ้วเบาๆ

ปัง!

กระเเสของพลังเลือดระเบิดออกมาจากกลางฝ่ามือของเขาและกระจายทั่วบริเวณนั้น

ทั้งสองฝ่ายเริ่มต่อสู้กัน

ส่วนรอบนอกมีหลินหยางและจิ่วอวี้นั่งชมการต่อสู้ของทั้งสองฝ่ายอยู่บนภูเขาลูกเล็กๆที่เเยกออกจากกัน

พวกเขานั่งชมการต่อสู้ที่ห้ำหั่นอยู่ไกลๆ จิ่วอวี้ถึงกับเหงื่อถ้วมหัวหายใจรัวเร็ว สองเเข้งขาก็พาลอ่อนแทบจะทรุด

เขาไม่ใช่เซียนต่อสู้ ส่วนพลังก็ต่างจากคนอื่นอยู่มาก และแน่นอนว่าเขาไม่สามารถทนรับต่อการต่อสู้ระดับนี้ได้

“นายท่าน แล้วพวกเรามาทำอะไรกันที่นี่เหรอครับ? หรือว่านายท่านจะลงไปช่วยพวกเขา?”

จิ่วอวี้ใช้มือปาดเหงื่อที่หัวและหน้าผากของตนจากนั้นจึงเอ่ยถามพร้อมกับรอยยิ้มแห้ง

“ไม่ล่ะ พวกเราคอยดูอยู่ตรงนี้ก็พอแล้ว!”