บทที่ 3462 งั้นต้องเป็นคุณที่ตาย

ฉินเจี้ยนหนู่จ้องมองหลินหยางอย่างเงียบๆ ในใจเริ่มรู้สึกเสียใจภายหลังขึ้นมาทันที

เธอคิดไม่ถึงเลย คิดไม่ถึงว่าพลังของหลินหยางจะแข็งแกร่งมากขนาดนี้!

“ไฟแปลก ทักษะสายฟ้า แล้วยังมีดาบเทียนเซิงนั่นอีก ไม่สามารถคาดเดาได้…..ชีพจรมังกรใต้ดินของฉัน มีปีศาจแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?”

ฉินเจี้ยนหนู่บ่นพึมพำขึ้น

ภายใต้การรักษาของดาบเทียนเซิง หลินหยางฟื้นฟูกลับมาเป็นเหมือนเดิม บาดเจ็บบนร่างกายค่อยๆหายไป

หลงเสวี่ยหวงกำมีดโลหิตแน่น สีหน้าเย็นชาค่อยๆเปลี่ยนเป็นดุร้าย

เขารู้ ถ้าโจมตีฆ่าหลินหยางไม่ได้ งั้นก็ทำอะไรเขาไม่ได้แล้ว

“ผมว่าคุณไม่ควรยืดเวลาอีกต่อไปแล้ว!”

เวลานี้ หลินหยางเปล่งเสียงออกมา

“ยืดเวลา?”

หลงเสวี่ยหวงตึงเครียด แววตาเย็นยะเยือก

“ไม่ใช่เหรอ?”

หลินหยางพูดขึ้นอย่างราบเรียบว่า: “คุณคงไม่คิดว่าควบคุมกลิ่นอายตัวเอง แล้วจะปิดบังผมได้หรอกใช่ไหม?”

“ที่จริงแล้ว พลังแห่งสวรรค์ของคุณก็เหลือไม่มากแล้ว! ก่อนหน้านี้คุณรับมือกับพวกฉินเจี้ยนหนู่ ก็สิ้นเปลืองพลังไปเยอะละ ต่อให้เพิ่มมาภายหลัง ก็ได้ไม่เท่าไหร่!”

“พูดถึงศักยภาพฝีมือ ผมไม่ใช่คู่ต่อสู้ของคุณแน่นอน แต่ตอนนี้ถ้าถ่วงเวลาต่อไป คุณก็ไม่สามารถชนะผมได้!”

“ยืดเวลาต่อไปอย่างนี้ คุณ จะมีแต่หมดพลังและตายไป!”

พอคำพูดเหล่านี้เปล่งออกมา ฉินเจี้ยนหนู่และคนอื่นๆต่างชะงักงัน

พวกเขารีบมองหลงเสวี่ยหวง แต่หลงเสวี่ยหวงยังไม่แสดงท่าทีหมดพลังเลยแม้แต่น้อย

“ไอ้หนุ่ม อย่าคาดเดามั่ว! พลังแห่งสวรรค์ของผมเหมือนทะเล ไม่มีที่สิ้นสุด ยิ่งกว่านั้น รับมือกับคุณจะต้องใช้พลังสักเท่าไหร่?”

หลงเสวี่ยหวงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา จากนั้นพุ่งโจมตีหลินหยางอีกครั้ง

หลินหยางเองก็ไม่ถอยกลับ เขายกดาบและสู้กลับ

มือหนึ่งถือดาบ ส่วนมือหนึ่งขับเคลื่อนไฟแปลกกับสายฟ้า

การโจมตีของหลงเสวี่ยหวงแข็งแกร่งเหมือนเดิมไม่มีอะไรเทียบได้ แต่ถ้าเทียบกับท่าทางก่อนหน้านี้ ถือว่าต่างกันอย่างชัดเจน

หลังจากทั้งสองฝ่ายประมือกันอีกครั้ง ฉินเจี้ยนหนู่และคนอื่นๆรู้สึกตื่นตะลึง คิดไม่ถึงว่าฝีมือของหลงเสวี่ยหวงไม่เหมือนก่อนหน้านี้ ตรงกันข้ามคือเท่ากันกับหลินหยาง ได้เปรียบไม่เท่าไหร่…

หลังจากผ่านช่วงประลองฝีมือแล้ว หลงเสวี่ยหวงไม่สามารถทำให้หลินหยางได้รับบาดเจ็บเลยแม้แต่น้อยนิด กลับกันคือเขาเกือบจะถูกหลินหยางทำให้บาดเจ็บ…

“เป็นไปอย่างที่คิด เขาหมดพลังแล้ว!”

ฉินเจี้ยนหนู่พูดด้วยน้ำเสียงอึมครึม

ปัง!

ตามด้วยรอยระเบิดผลิบาน หลงเสวี่ยหวงรีบถอย หลังกรู ทิ้งระยะห่างกับหลินหยาง

“ยังจะฝืนไหม? อยากหอบก็หอบเถอะ”

หลินหยางพูดขึ้น

หลงเสวี่ยหวงกัดฟันกรอด ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยความโกรธ

เขาอยากจะสับหลินหยางให้ละเอียดเป็นหมื่นชิ้น

ไม่ผิด เขาหมดพลังจริงๆ

ความจริงแล้ว ก่อนหน้านี้หลินหยางสังเกตหลงเสวี่ยหวงมาโดยตลอด

พลังของหลงเสวี่ยหวงไม่ได้แข็งแกร่งมากอย่างที่ฉินเจี้ยนหนู่และคนอื่นๆคิด

ที่หลงเสวี่ยหวงปราบฉินเจี้ยนหนู่ให้แพ้ได้เพียงลำพัง ก็เพราะลูกน้องของหลงเสวี่ยหวงกับเสียงท่องคัมภีร์ทำให้ฉินเจี้ยนหนู่และคนอื่นๆหมดพลังก็เท่านั้นเอง

หลังจากการต่อสู้อย่างต่อเนื่องยาวนานมาสักพักหนึ่ง ตอนนี้หลงเสวี่ยหวงเองก็ต้านไม่ไหวแล้ว

แต่เขาไม่ได้แสดงอาการออกมา เพราะเขากังวลว่าฉินเจี้ยนหนู่และคนอื่นๆจะต่อสู้ จึงทำท่าทีสบายๆ

ความจริงพลังของเขาเหลือไม่ถึงสามสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว

เพราะหลินหยางมองเห็นจุดนี้ ถึงได้กล้าลงมือสังหารหลงเสวี่ยหวง ถอนรากถอนโคน

“คุณชื่ออะไรเหรอ?”

หลงเสวี่ยหวงถามด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

“หลินหยาง!”

“ดี! ดีมาก! เด็กหนุ่ม คุณมีความโดดเด่นมาก! ผมจะจำคุณไว้ วันนี้ถือว่าคุณโชคดี วันหน้าพวกเราค่อยคิดบัญชีกันอีกครั้ง!”

หลงเสวี่ยหวงพยักหน้าอย่างดุร้าย ตามด้วยเก็บมีดโลหิต หมุนตัวหมายจะออกไปจากที่นี่

“ไม่มีวันหน้าแล้ว!”

จู่ๆหลินหยางก็ตะโกนพูดขึ้นทันที

หลงเสวี่ยหวงตัวสั่นเทา แต่ไม่ลังเล เขารีบพุ่งตัวไปข้างหน้า หมายจะออกจากภูเขาแห่งนี้

แต่วินาทีต่อมา

ฮู!

ทันใดนั้นแสงแห่งเทพสีทองก็กระจายทั่วสารทิศ