บทที่ 3463 ฮวาเจี้ยนปี่

ไม่ว่าใครก็คิดไม่ถึงหรอก ว่าคนผู้นี้ที่พวกเขาดูถูกไม่ชายตามอง คิดไม่ถึงว่าจะสามารถโจมตีหลงเสวี่ยหวงจนพ่ายแพ้ได้!

นี่คือเซอร์ไพรส์ของสวรรค์จริงๆ

“ดี! ดีเลย!”

“ชนะแล้ว! ฮ่าๆๆ พวกเราชนะแล้ว!”

“รอดชีวิตแล้ว!”

ทุกคนกระโดดโลดเต้น แต่ละคนส่งเสียงเชียร์ดังกึกก้อง เหมือนกับตัวเองเป็นคนโจมตีหลงเสวี่ยหวงให้พ่ายแพ้อย่างไรอย่างนั้น

แต่สีหน้าฉินเจี้ยนหนู่ค่อยๆดูไม่ได้

เธอจ้องมองหลินหยางด้วยสายตาตึงเครียด หัวใจเต้นเร็วระรัว

ไม่นาน หลินหยางก็ยืนอยู่ตรงหน้าหลงเสวี่ยหวง มองจากด้านบนลงมาข้างล่าง

“สหายน้อย อย่า….อย่าฆ่าผม…..แค่คุณไม่ฆ่าผม….”

เฮือก!

หลงเสวี่ยหวงยังพูดไม่จบ ดาบเทียนเซิงก็แทงเข้าไปในปากของเขาแล้ว

ดาบแทงทะลุด้านหลังศีรษะเขา ทำให้เขาตอกติดกับม่านพลังเทียนเสิน

หลงเสวี่ยหวงเบิกตาโพลงกว้าง อ้าปากกว้าง เหมือนไม่อยากจะเชื่อกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

ฮู!

เวลานี้ บนดาบมีไฟแปลกประหลาดลุกไหม้ขึ้น

ไฟแปลกประหลาดกลืนกินร่างของหลงเสวี่ยหวง แผดเผาเขาเป็นขี้เถ้าอย่างช้าๆ

หลินหยางจ้องมองหลงเสวี่ยหวงที่ถูกเผาไหม้อย่างเงียบๆ ด้วยสีหน้าเรียบเฉยไม่สุขหรือเศร้าโศก

ผ่านไปสักพักหนึ่ง เขาได้เก็บเอาดาบเทียนซิงขึ้นมา และหมุนตัวเดินไปทางกลุ่มฉินเจี้ยนหนู่

ฉินเจิ้นหนู่หายใจถี่ยิบ นัยน์ตาแฝงไปด้วยความหวาดกลัว

หลงเสวี่ยหวงถือว่าเป็นเจ้าพ่อค่าหัว ทักษะสมบัติล้ำค่าในมือมีไม่รู้ตั้งเท่าไหร่!

อยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อแห่งความเป็นความตายนี้ เขาจะต้องเอาของล้ำค่าหรือทักษะฝีมือมาเอาชีวิตตัวเองอย่างแน่นอน!

หลินหยางไม่แม้แต่จะฟังหลงเสวี่ยหวง เขาไม่ให้โอกาสหลงเสวี่ยหวง และกำจัดทิ้งทันที!

สาเหตุเหตุผลง่ายมาก

หลินหยางต้องการฆ่าปิดปาก!

ต้องการกำจัดอันตรายที่ซ่อนเร้น!

เขาฆ่าหลงเสวี่ยหวง ก็แค่รู้สึกว่าหลงเสวี่ยหวงจะนำพาความยุ่งยากมาสู่ดินแดนแห่งความเงียบและความตาย!

ตอนนี้ ความยุ่งยากนี้ถูกจัดการแล้ว

แล้วฉินเจี้ยนหนู่กับคนเหล่านี้ล่ะ?

เมื่อมองไปทางหลินหยางที่ถือดาบเทียนเซิงอยู่ คนบางคนก็ได้สติกลับมา และยิ้มค่อยๆค้างเติ่ง

แต่กลุ่มราชาขวานสังหารยังไม่รู้ตัว

“หึ เด็กหนุ่ม ไม่เลวเลย! หลงเสวี่ยหวงถูกคุณฆ่าทิ้งแล้ว! เจ๋งสุดๆ!”