บทที่ 3471 ข้าจะสู้กับเจ้า

"ท่านพี่!"

ฉินเจี้ยนหนู่ร้องออกมาจนสุดเสียง ะลางวิ่งไปข้างหน้าและโอบกอดร่างเปื้อนเลือดที่เท้าของหลินหยางขึ้นมา ดวงตาของเธอก็เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ

ตอนนี้แขนของชายคนนั้นหักจนหมดแล้ว บริเวณหน้าอกเต็มไปด้วยเลือด และเขาดูน่าอนาถใจอย่างยิ่ง

“ฉิงเอ๋อร์...เจ้า...เจ้ากลับมาแล้ว...”

ชายคนนั้นอยากจะพูดอย่างอื่น แต่หน้าอกของเขาก็พองขึ้นและบุ๋มลงไป จากนั้นเขาก็อาเจียนออกมาเป็นเลือดมากมาย ถึงกับมีชิ้นเนื้อปะปนออกมา

เห็นได้ชัดเจนว่าอวัยวะภายในได้รับความเสียหายอย่างหนัก!

“รีบพาเขาไปรักษาให้เร็วที่สุด!”

หลินหยางกล่าวอย่างเคร่งขรึม

"ครับ!"

จู่ๆ ฉินเจี้ยนหนู่ก็เงยหน้าขึ้นและตะโกน: "เร็วเข้า! รีบมาอุ้มคุณชายไปรับการรักษาเดี๋ยวนี้เลย!"

“ครับคุณหนู!”

จากนั้นคนจากตระกูลฉินเจี้ยนก็มีปฏิกิริยาตอบสนองอย่างรวดเร็ว และรีบรุดไปข้างหน้าเพื่ออุ้มชายคนนั้นออกไป

เมื่อเห็นชายคนนั้นถูกนำตัวไปรับการรักษาแล้ว ใบหน้าเล็กๆ ของหญิงสาวก็เย็นชาขึ้นราวกับน้ำค้างแข็ง

“ฉินเอ๋อร์! เจ้าอยู่ที่นี่เองเหรอ?”

ผอาวุโสหลายคนจากตระกูลฉินเจี้ยนต่างรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง

หลินหยางก็มองตามไปตรงนั้น

เห็นเพียงชายวัยกลางคนคนหนึ่งนั่งอยู่บนสุดของห้องโถง ไม่ได้มีท่าทีโกรธเคืองหรือข่มขู่

ชายผู้นี้ไว้หนวดเครายาว จอนผมทั้งสองข้างเป็นสีขาว ดูมีอายุราวๆ 50 ปี แต่ในชีพจรมังกรใต้ดิน อายุขัยของมนุษย์เริ่มตั้งแต่ 200 ปีขึ้นไป ดังนั้นจึงเดาได้ว่าชายผู้นี้คงมีอายุยาวนานเกินร้อยปี

เขาแต่งตัวด้วยเสื้ผ้าอันงดงาม และเมื่อพิจารณาจากตำแหน่งที่นั่งของเขา เขาต้องเป็นหัวหน้าตระกูลฉินเจี้ยน ที่มีนามว่าฉินฮว่าเพียวปั๋ว บิดาผู้ให้กำเนิดของฉินเจี้ยนหนู่

ด้านล่างนี้คือท่านลุงและท่านป้าของ ฉินเจี้ยนหนู่

ทุกคนมีออร่าที่น่าสะพรึงกลัวและความแข็งแกร่งที่แข็งแกร่งมาก

หนึ่งในนั้น ได้เข้าสขั้นเทพเซียนแห่งแผ่นดินเช่นเดียวกับฉินฮว่าเพียวปั๋ว

ยิ่งกว่านั้น พลังวิญญาณเทพเซียนของฉินฮว่าเพียวปั๋วนั้นแข็งแกร่งและลึกซึ้งมากกว่าคนอื่นๆ มาก!

ที่ใจกลางห้องโถง มีร่างหลายสิบร่างยืนอยู่ บ้างก็แก่ บ้างก็เยาว์วัย ทุกคนต่างก็แต่งกายด้วยชุดสีดำ

ผู้ที่ยืนอยู่ด้านหน้าเป็นชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่ง

เป็นคุณชายที่ดูหล่อเหลา มีรอยยิ้มประดับบนใบหน้า ท่าทางดูเต็มไปด้วยความมั่นใจ

มีสิ่งของสองชิ้นห้อยอยู่ข้างกายเขาขลุ่ยสีเขียวและดาบยาว ให้ความรู้สึกที่เป็นอิสระและไม่ถูกจำกัด

เมื่อเห็นคุณชายคนนั้นหันกลับมายิ้มและประสานหมัดเพื่อทำความเคารพและทักทางฉินเจี้ยนหนู่

“คุณหนูฉิงเอ๋อร์ ไม่เจอกันนานเลยนะ ช่วงนี้เจ้าสบายดีไหม?”

“เซียวเจี้ยนอวี้!”

ฉินเจี้ยนหนู่แทบจะขบเขี้ยวเคี้ยวฟันสีขาวนั้น และตะโกนอย่างเย็นชาว่า: "เจ้าใจกล้าขนาดนี้เลยงั้นหรือ เจ้ากล้าลงมือรุนแรงในตระกูลฉินเจี้ยนของข้างั้นเหรอ? เจ้ากำลังรังแกตระกูลฉินเจี้ยนของข้างั้นเหรอ?"

“ฉิงเอ๋อร์เข้าใจผิดแล้ว! ข้ามาที่นี่เพียงเพื่อเรียนรู้ทักษะเพิ่มเติมเท่านั้น และไม่ได้มีเจตนาอื่นใด อย่างไรก็ตาม ทายาทของตระกูลฉินเจี้ยนล้วนงุ่มง่ามไร้ความสามารถ ช่างน่าผิดหวังจริงๆ!”

เซียวเจี้ยนอวี้ส่ายหัวแล้วพูดด้วยรอยยิ้มจางๆ

"เจ้าพูดอะไรน่ะ?"

ปอดของฉินเจี้ยนหนู่กำลังจะประทุออกมาด้วยความโกรธ

ไม่น่าแปลกใจเลยที่ท่านพ่อและผู้เฒ่าคนอื่นๆ ไม่ลงมือทำอะไรเลย

เซียวเจี้ยนอวี้เป็นคนรุ่นเดียวกับฉินเจี้ยนหนู่ และคนอื่นๆ หากเขามาเพื่อท้าทายลูกหลานของตระกูลฉินเจี้ยน หากผู้อาวุโสลงมือ ชื่อเสียงจะถูกทำลายและชื่อเสียงของคนรุ่นหลังก็จะถูกทำลายเช่นกัน

แต่ว่าในตอนนี้ไม่มีใครจากตระกูลฉินเจี้ยนที่สามารถจัดการกับเซียวเจี้ยนอวี้ ได้!

สิ่งที่ทำได้ในตอนนี้ มีเพียงมองดูเขาทำตัวโอหังเท่านั้น

“อย่ามาโอหัง! ข้าจะสู้กับเจ้าเอง!”

ฉินเจี้ยนหนู่ตะโกนและก้าวไปข้างหน้า

“คุณหนูฉินเจี้ยน โปรดอย่าหุนหันพลันแล่น เจ้าได้รับบาดเจ็บแล้วและฝีมือเจ้าอาจไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา!”

หลินหยางรีบพูดออกมาทันทีเพื่อห้ามปรามไว้

“มันไม่เป็นไร ข้ากินยารักษาอาการบาดเจ็บแล้ว การเอาชนะคนๆนี้มันไม่ต้องใช้กำลังมากนักหรอก!”

ฉินเจี้ยนหนู่สูดจมูกแล้วพูดอย่างเย็นชา พร้อมชักดาบออกมาแล้วพุ่งเข้าไปทันที

ที่จริงแล้วเธอจะไม่รู้สถานการณ์ของตัวเองได้อย่างไร?

แต่ถ้าเธอไม่เข้าไป แล้วคนจากตระกูลฉินเจี้ยนจะมใครกล้าเข้าไปอีกงั้นเหรอ?

แม้แต่ลูกพี่ลูกน้องของเธอ ฉินเจี้ยนชงก็ยังพ่ายแพ้ และสมาชิกรุ่นต่อไปของตระกูล ฉินเจี้ยนทพอจะต่อสู้ได้ก็นอนตายไปแล้วครึ่งหนึ่งในห้องยา หากเธอคิดจะล่าถอย ในวันนี้ชื่อเสียงของตระกูลฉินเจี้ยนก็จะถูกเซียวเจี้ยนอวี้เหยียบย่ำอยู่ใต้ฝ่าเท้าจริงๆ

ฉินเจี้ยนหนู่พุ่งเข้าไป เซียวเจี้ยนอวี้ก็ดึงดาบของเขาออกมาและโจมตีกลับ

ทั้งสองฝ่ายต่างต่อสู้ร่วมกัน

มีเสียงดาบและเงาดาบวูบวาบภายในห้องโถง

โชคดีที่ห้องโถงด้านหน้าใหญ่พอ และผู้คนก็รีบหลีกทางเพื่อให้มีที่ว่างสำหรับทั้งสองคน