บทที่ 3472 พิณขลุ่ยร่วมบรรเลง

เมื่อลองคิดๆดูแล้ว ทำไมเซียวเจี้ยนอวี้ถึงมาสร้างปัญหาที่นี่ อย่างไม่มีเหตุผล? กินอิ่มแล้วยังโลภมากอยากกินอีกงั้นเหรอ?

ตอนนี้ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะมีคำอธิบายแล้ว!

เขาเพิ่งมาที่นี่เพื่อเอาแผนที่หมื่นดาบและฮวาเจี้ยนปี่!

หากเซียวเจี้ยนอวี้และพรรคของเขาใช้กำลังแย่งชิง เห็นได้ชัดว่าพวกเขาจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของยอดฝีมือจาตระกูลฉินเจี้ยนเลยซักนิด

ดังนั้น เซียวเจี้ยนอวี้จึงเลือกท้าทายลูกหลานของตระกูล ตระกูลฉินเจี้ยนเพียงอย่างเดียว หากเขาชนะ เขาจะยึดเอาแผนที่หมื่นดาบและฮวาเจี้ยนปี่ไป

ส่วนเงื่อนไขในการแพ้จะเป็นอะไรนั้น ตอนนี้ก็ไม่สำคัญแล้ว

“ไม่น่าแปลกใจเลยที่ลูกพี่ลูกน้องของข้าและคนอื่นๆ ถึงยอมต่อสู้กันแทบตาย!”

ฉินเจี้ยนหนู่กัดฟันกรอด พลางจ้องมองไปที่เซียวเจี้ยนอวี้ ด้วยดวงตาฤดูใบไม้ร่วงและพูดอย่างเย็นชา: "เจ้ากล้าที่จะมายึดสมบัตตระกูลฉินเจี้ยนของข้าเหรอ? หึ ฝันไปเถอะ! ข้าจะบอกเจ้าให้นะ ต่อให้ข้าจะตาย เจ้าก็จะไม่มีวันทำสำเร็จ!”

หลังจากพูดอย่างนั้น ก็ยกดาบขึ้นแล้วเริ่มโจมตีอีกครั้ง

“เจ้าหนูฉิงเอ๋อร์ ความอดทนของข้ามีจำกัดเหมือนกันนะ!”

ใบหน้าของเซียวเจี้ยนอวี้เปลี่ยนเป็นเย็นชาและเขาก็โจมตีกลับ

“เจ้าชาย โปรดไว้ชีวิตเจ้าหนูตระกูลฉินเจี้ยนด้วยเถิด แค่ปราบปรามเธอก็พอ แต่อย่าฆ่าเธอเลย!”

ชายชราที่อยู่ข้างหลังเตือนเขาอย่างใจเย็น

ถ้าเซียวเจี้ยนอวี้ฆ่าฉินเจี้ยนหนู่ ลักษณะของสถานการณ์ในตอนนี้คงจะไม่ธรรมดาแล้ว

“ไม่ต้องกังวล! การที่จะเอาชนะผู้หญิงคนนี้ ไม่ใช่ปัญหาของข้าเลย!”

เซียวเจี้ยนอวี้ส่งเสียง และดาบคมกริบในมือของเขาก็ร่ายรำอย่างดุเดือดเหมือนงูวิญญาณ แผ่เงาดาบนับพันออกมาและกลืนพวกมันเหมือนปากกว้างๆ

ฉินเจี้ยนหนู่ขมวดคิ้วเบาๆ แล้วมองไปที่การโจมตีของเซียวเจียนหยู เธอก็เปลี่ยนท่าโจมตีของเธอและเปลี่ยนจากการโจมตีเป็นตั้งรับป้องกัน

“อะไรน่ะ? เจ้ายังคิดว่ายังสามารถป้องกันตัวเองจากการโจมตีของข้าได้อีกหรือ?”

เซียวเจี้ยนอวี้ไม่ได้แยแสมันนัก และดาบก็ไม่หยุดฟันด้วยพลังทำลายล้าย

อย่างไรก็ตาม ฉินเจี้ยนหนู่ก็ก้าวถอยหลังอย่างสงบ ในขณะเดียวกันก็ถือดาบยาวไว้ในมือ ดาบดาบก็กระแทกไปที่เงาดาบที่พุ่งเข้ามาอย่างแรง

เกร๊ง! เกร๊ง! เกร๊ง...

เสียงเสียดสีดังไม่มีที่สิ้นสุด

การระเบิดของเจตนาดาบที่น่าสะพรึงกลัวก็ยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ

แต่คราวนี้ ฉินเจี้ยนหนู่ไม่ได้ถูกสั่นคลอนด้วยพลังอันเย่อหยิ่งของเซียวเจี้ยนอวี้อีกต่อไป แต่แขนของเธอกลับโลดแล่นราวกับรากบัวที่แกว่งไปพร้อมกับดาบที่แกว่งไปมา

ฟึบ ฟึบ...

เสียงดาบดังขึ้นอย่างช้าๆ แล้วพุ่งเข้าโจมตีเซียวเจี้ยนอวี้โดยตรง

“ฉินเจี้ยน?”

มีคนอุทาน

หลินหยางที่อยู่อีกด้านหนึ่งตกใจเล็กน้อยและรีบจ้องมองไปที่ฉินเจี้ยนหนู่