บทที่ 3473 เธอยังไม่น่าสงสารอีกเหรอ?

ห้องโถงด้านหน้าเงียบสงัด

คนตระกูลฉินเจี้ยนมองฉากนี้ด้วยความตกตะลึง แต่ละคนต่างก็ทำอะไรไม่ถูก

ฉินเจี้ยนหนู่พ่ายแพ้แล้ว!

อีกทั้งพ่ายแพ้อย่างน่าเวทนาเช่นนี้เลยเหรอ?

เดิมทีทุกคนยังคิดว่าการมาของฉินเจี้ยนหนู่จะสามารถช่วยเหลือตระกูลได้ ไม่คาดคิดว่า เธอจะทำให้ทุกคนต้องผิดหวัง

"ฉิงเอ๋อร์วันนี้มันเกิดอะไรขึ้น? เพราะเหตุใดพลังจึงลดน้อยถอยลงไปมากขนาดนี้นะ?" คุณป้าของฉินเจี้ยนหนู่ขมวดคิ้วแล้วกล่าวถาม

"จริงด้วย ศักยภาพของเธอไม่ควรเป็นเช่นนี้นะ!"

"นี่มันไม่เหมือนกับศักยภาพที่เธอเคยมีเลย!"

คุณอาและคนอื่นๆ ก็กล่าวขึ้นมาตามๆ กัน

"เรียนนายท่านทุกท่าน เมื่อครู่นี้ตอนที่อยู่ในคลังยาคุณหนูได้ช่วยชีวิตคุณฉินเซิง จึงสูญเสียพลังไปไม่น้อย และทำให้คนตกอยู่ในสภาพที่ย่ำแย่ในทันใด!"

คนตระกูลฉินเจี้ยนคนหนึ่งรีบคำนับแล้วกล่าว

"ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง......"

ทุกคนเข้าใจในทันที

"สภาพอันย่ำแย่เช่นนี้เป็นเพียงแค่ข้ออ้างเท่านั้น! คุณชายของพวกเราต้องต่อสู้กับคนตระกูลฉินเจี้ยนจำนวนนับไม่ถ้วนเพียงลำพัง เคยมีเวลาได้หยุดพักไหม? แล้วจะยังมีสภาพที่ดีหรืออย่างไรกัน?"

ชายชราลูบเคราแล้วกล่าวอย่างนิ่งๆ

คนตระกูลฉินเจี้ยนทุกคนเงียบกริบ

"หึ!"

ในเวลานี้ ฉินฮว่าเพียวปั๋วที่นั่งอยู่ด้านบนสุดได้ตบที่พักแทนทันที และบนใบหน้าก็ราวกับปกคลุมไปด้วยน้ำค้างแข็ง

เขาต้องมองฉินเจี้ยนหนู่อย่างเยือกเย็น ในดวงตาเต็มไปด้วยความเดือดดาล

เห็นได้ชัดว่า ความพ่ายแพ้ของฉินเจี้ยนหนู่ทำให้เขารู้สึกผิดหวังเป็นอย่างมาก

ฉินเจี้ยนหนู่เห็นสีหน้าท่าทางของพ่อในเวลานี้ แล้วจึงกัดฟันแน่น ต้องการจะผยุงร่างกายขึ้นมา

"ฉันยังไม่แพ้....."

ฉินเจี้ยนหนู่กล่าวขึ้นมา แต่เธอในเวลานี้ที่แม้แต่จะลุกขึ้นยืนก็ยังมีปัญหา แล้วจะมาต่อสู้ได้อีกเหรอ?

"คุณหนูฉิงเอ๋อร์ หรือว่าคุณอยากตายด้วยน้ำมือของฉัน?"

เซียวเจี้ยนอวี้เก็บขลุ่ยหยก จากนั้นจึงยิ้มเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า: "ฉันคิดว่าคุณควรจะยอมรับความพ่ายแพ้แต่โดยดี และมอบแผนที่หมื่นดาบกับฮวาเจี้ยนปี่มาให้ฉันจะดีกว่านะ! ทำไมจะต้องลงเอยด้วยการสูญเสียทั้งชีวิตและสิ่งของด้วยล่ะ?"

"คุณอย่ามาพูดมาก!"

ฉินเจี้ยนหนู่จับดาบแน่น ในดวงตาเต็มไปด้วยความเดือดดาลเป็นอย่างยิ่ง

เธอก้าวเท้าอย่างยากลำบาก ยังต้องการที่จะต่อสู้อีก

"พอได้แล้ว!"

ในเวลานี้ จู่ๆ ฉินฮว่าเพียวปั๋วก็ตะโกนขึ้นมา

น้ำเสียงทำให้ทุกคนต่างก็สั่นสะท้าน

"พ่อ......"

ฉินเจี้ยนหนู่มองด้วยสายตาตกตะลึง

"แกไร้ความสามารถเช่นนี้! ทำให้พ่อต้องผิดหวังเป็นอย่างมาก! ขืนแกสู้ต่อไปก็คงจะตายเปล่าๆ!"

ฉินฮว่าเพียวปั๋วจ้องมองฉินเจี้ยนหนู่ด้วยความโมโห แล้วกล่าวว่า: "นำแผนที่หมื่นดาบกับฮวาเจี้ยนปี่มอบให้คุณชายเซียวไปซะ!"

"พ่อ....."

"ฉิงเอ๋อร์! วันนี้ที่ของล้ำค่าสองสิ่งของตระกูลฉินเจี้ยนของฉันต้องถูกคนแย่งชิงไป ก็เป็นเพราะความไร้ความสามารถของแก!"

ฉินฮว่าเพียวปั๋วตะคอกใส่

ฉินเจี้ยนหนู่มีสีหน้าซีดเซียว เธออ้าปากเล็กน้อย ทำอะไรไม่ถูก

ทางด้านของฉินเจี้ยนอวี้ก็หัวเราะเสียงดัง จากนั้นก็คารวะฉินฮว่าเพียวปั๋วแล้วยิ้ม: "คุณอาฉินฮว่าช่างมีจิตใจกว้างขวาง และรักษาคำมั่นสัญญาเสียจริงๆ! นับถือ! นับถือ! ฮ่าๆๆ ......"

ฉินฮว่าเพียวปั๋วกำหมัดแน่น

ใบหน้าของฉินเจี้ยนหนู่เต็มไปด้วยความไม่ยินยอม ดวงตาของเธอแดงก่ำ

"แกยังจะนิ่งอึ้งทำอะไรอยู่อีก? ยังไม่สั่งให้คนไปเอาแผนที่หมื่นดาบกับฮวาเจี้ยนปี่ที่ห้องของแกมาอีก?"

ฉินฮว่าเพียวปั๋วตะคอกด้วยความหงุดหงิด

"พี่ใหญ่ นี่....จะให้ไปจริงๆ เหรอ?"

คุณอาของฉินเจี้ยนหนู่ร้อนใจ รีบขวางฉินฮว่าเพียวปั๋วเอาไว้แล้วกล่าวถาม

"หากไม่ให้ก็ต้องตกเป็นขี้ปากคนอื่นสิ พวกเขาก็มีเหตุผลที่จะลงมือกับตระกูลฉินเจี้ยนได้! แล้วคุณจะให้ฉันทำยังไงล่ะ?"

ฉินฮว่าเพียวปั๋วด่าด้วยน้ำเสียงอันเดือดดาลว่า: "ไอ้พวกคนหนุ่มสาวเหล่านี้แต่ละคนไร้ความสามารถเช่นนี้! หากปกป้องตระกูลฉินเจี้ยนของฉันเอาไว้ไม่ได้ ก็คงจะไม่ใช่ว่าเราไม่พยายามอย่างดีที่สุดหรอก แต่เป็นเพราะว่าพวกเราแต่ละคนมันเหมือนกับไอ้สวะคนหนึ่งก็เท่านั้น!"