บทที่ 3474 ฉันได้ตอบแทนแล้ว

ช่างเป็นคำพูดที่อวดดีบ้าระห่ำจริงๆ

แต่เมื่อดูจากผลการต่อสู้ในปัจจุบันของเซียวเจี้ยนอวี้ เขาก็มีคุณสมบัติที่จะอวดดีจริงๆ

ทุกคนต่างก็กลั้นหายใจ และจับจ้องมองเข้าไป

หลินหยางไม่ได้พูดอีก

เขานำมือทั้งสองไล่หลัง และมองอย่างเย็นชา

เขาไม่อยากจะพูดจาเล่นลิ้นอะไร ทุกสิ่งทุกอย่างให้หมัดเป็นตัวตัดสินจะดีกว่า

"คุณหลิน ถ้าหากอีกสักครู่คุณต้านไม่ไหวจริงๆ ....คุณก็ใช้《แผนที่หมื่นดาบ》! ที่ฉันสอนคุณท่องจำไปนะ!"

ฉินเจี้ยนหนู่เดินเข้ามา แล้วลดเสียงให้เบาลง จากนั้นก็ท่องสูตรของ《แผนที่หมื่นดาบ》รอบหนึ่งอย่างรวดเร็ว

"นี่คือสูตรของสองกระบวนท่าแรก คุณได้ยินชัดเจนแล้วหรือยัง?"

"คุณ....."

ฉินเจี้ยนหนู่ค่อนข้างเสียงแหบ

เธอยังอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ถูกคนของตระกูลฉินเจี้ยนเข้ามาประคอง

"คุณหนู คุณได้รับบาดเจ็บใช่ไหม? คนเข้ามา รีบทำแผลให้คุณหนูเร็วเข้า!"

พ่อบ้านกล่าวด้วยความวิตกกังวล และตรวจดูบาดแผลของฉินเจี้ยนหนู่อย่างละเอียดถี่ถ้วน

"ฉันไม่เป็นไร....."

ฉินเจี้ยนหนู่มีสีหน้าไม่น่าดู กวาดสายตามองพ่อของตนเอง แต่ก็เห็นว่าพ่อมีสีหน้าเยือกเย็น และไม่ได้มองเธอ

"ยัยหนู คนคนนี้เป็นใครกัน?"

ฉินฮว่าไห่คุณอารองเดินเข้ามาใกล้ แล้วกระซิบถาม

"นี่.....นี่คือเพื่อนของฉัน....."

"เพื่อนของคุณ? ทำไมก่อนหน้านี้ถึงไม่เคยเจอเลยล่ะ? แล้ว....ช่วงนี้คุณไปอยู่ที่ไหนมา? ทำไมถึงเพิ่งกลับมา?"

"ฉัน....ฉันไปสังหารหลงเสวี่ยหวงมา!"

ฉินเจี้ยนหนู่กล่าวกระซิบ ด้วยดวงตาอันเคร่งขรึม

"สังหารหลงเสวี่ยหวง?"

คนโดยรอบต่างก็ตกใจ

ฉินฮว่าเพียวปั๋วก็นั่งไม่ติด แล้วกล่าวด้วยความไม่พอใจว่า: "แกเอา《แผนที่หมื่นดาบ》ออกจากบ้านไป เพื่อไปสังหารหลงเสวี่ยหวงอย่างนั้นเหรอ?"

"หลงเสวี่ยหวงทำร้ายน้องชายของฉัน หากไม่ฆ่าเขา ฉันจะยินยอมได้อย่างไรกัน?"

ฉินเจี้ยนหนู่กัดฟันกล่าว

"ยัยเด็กบ้า ทำไมแกถึงใจร้อนแบบนี้?"

ฉินฮว่าเจี้ยนปั๋วโมโหเดือดดาล ลุกขึ้นทันที แทบอยากจะตบหน้าฉินเจี้ยนหนู่ แต่ก็อดทนเอาไว้: "หลงเสวี่ยหวงเป็นใคร? คุณคิดว่าหากอาศัย《แผนที่หมื่นดาบ》แล้วจะจัดการเขาได้อย่างนั้นเหรอ? เขามีความสามารถอย่างล้นเหลือ! มีที่ไหนที่บอกจะฆ่าก็ฆ่า? ทำอะไรประมาทแบบนี้! ในวันข้างหน้าจะแบ่งเบาความทุกข์ของตระกูลได้ยังไงกัน?"

ฉินฮว่าเพียวปั๋วยิ่งพูดยิ่งโมโห อารมณ์ของเขาก็ฮึกเหิมขึ้นมา

"พี่ใหญ่ คุณอย่าโกรธไปเลย ฉิงเอ๋อร์ก็เอาชีวิตรอดกลับมาแล้วนี่นา!"

ฉินฮว่าไห่รีบกล่าวโน้มน้าว

"ในเมื่อเธอไปหาหลงเสวี่ยหวงมา ด้วยนิสัยของหลงเสวี่ยหวงแล้ว ก็คงจะไม่ยอมวางมือยุติเรื่องราวอย่างแน่นอน! น้องรอง คุณเตรียมพร้อมเอาไว้ได้เลย!"

ฉินฮว่าเพียวปั๋วจ้องเขม็งมองเซียวเจี้ยนอวี้ที่ยืนอยู่ตรงกลาง แล้วกำหมัดแน่น

ยังไม่ทันได้จัดการเซียวเจี้ยนอวี้คนคนนี้ ก็มีหลงเสวี่ยหวงมาอีกคนแล้ว

เกรงว่าตระกูลฉินเจี้ยนคงจะประสบกับหายนะแล้ว.......

"พ่อ หลงเสวี่ยหวงตายแล้ว!"

ทันใดในเวลานี้ ฉินเจี้ยนหนู่ก็เอยปาดขึ้นมา

เพียงพูดคำนี้จบลง ทุกคนต่างก็ตัวแข็งทื่อ

ฉินฮว่าเพียวปั๋วมองฉินเจี้ยนหนู่ด้วยความตกตะลึง บนใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

"คุณ.....คุณว่าอะไรนะ?"

"พ่อ หลงเสวี่ยหวงถูกพวกเราสังหารแล้ว! คุณไม่ต้องเป็นกังวลใจแล้ว ความแค้นของน้องชาย ฉันได้ตอบแทนให้แล้ว!"

ฉินเจี้ยนหนู่กล่าวด้วยเสียงเคร่งขรึม

"อึก......"

คนตระกูลฉินเจี้ยนมองหน้ากันไปมา แต่ละคนยากที่จะรับได้

แต่นั่นคือบุคคลที่มีความสามารถอย่างล้นเหลือเลยนะ!

"ก็เพราะว่าฉันไปเข่นฆ่าโรมรันกับหลงเสวี่ยหวงมาไง เมื่อครู่นี้จึงมีสภาพแย่เช่นนั้น! ไม่เช่นนั้น แค่เซียวเจี้ยนอวี้ ฉันจะหวาดกลัวได้อย่างไรกัน?"

ฉินเจี้ยนหนู่กล่าวอย่างไม่พอใจ

ฉินฮว่าไห่เป็นคนแรกที่ได้สติขึ้นมาก่อน จึงตบขาฉาดใหญ่ จากนั้นก็ชูนิ้วโป้งแล้วหัวเราะเสียงดัง: "มิน่าล่ะถึงได้เป็นผู้มีพรสวรรค์ของตระกูลฉินเจี้ยนของพวกเรา ฉิงเอ๋อร์ ทำได้ดีมาก หากเรื่องนี้ถูกเผยแพร่ออกไป ดูซิว่าใครจะกล้าดูถูกคุณอีก! ฮ่าๆๆๆ ....."

"คุณหนูเก่งจริงๆ!"

"ถ้าหากเรื่องนี้เป็นเรื่องจริง ใครจะกล้าดูถูกตระกูลฉินเจี้ยนของเราล่ะ?"

"นี่เป็นข่าวดี จะต้องแจ้งให้ทราบไปทั่วทั้งเมือง!"

ทุกคนกล่าวขึ้นมาตามๆ กัน

แต่ฉินฮว่าเพียวปั๋วกลับขมวดคิ้วแน่น และกล่าวถามด้วยเสียงเคร่งขรึมว่า: "ด้วยศักยภาพของคุณ ถึงแม้จะมีแผนที่หมื่นดาบก็ไม่อาจสังหารหลงเสวี่ยหวงได้ แล้วคุณทำได้ยังไงกัน?"

"ระหว่างทางในนามของตระกูลฉินเจี้ยนฉันได้รวบรวมยอดฝีมือกลุ่มหนึ่ง และร่วมมือกันปิดล้อมโจมตีหลงเสวี่ยหวง หลินหยางผู้นี้.......ก็คือคนที่ร่วมกันกับฉันไปปราบหลงเสวี่ยหวง!"

ฉินเจี้ยนหนู่ชำเลืองมองหลินหยางแล้วกล่าว

"ฉะนั้น....คุณเป็นคนฆ่าหลงเสวี่ยหวงเหรอ?"

"เอ่อ....หากเล่าอย่างตรงไปตรงมาแล้ว หลงเสวี่ยหวงตายด้วยน้ำมือของหลินหยาง!"

"อะไรนะ?"

ดวงตาของฉินฮว่าเพียวปั๋วสั่นสะท้านทันที