บทที่ 3479 เจ็ดเทพยุทธ์

ลมหายใจของฉินเจี้ยนหนู่สั่นสะท้าน เธออ้าปากค้างแต่พูดอะไรไม่ออก

ฉินฮว่าเพียวปั๋วลุกขึ้นมาจากเก้าอี้ เดินมาข้างกายฉินเจี้ยนหนู่อย่างช้าๆ และตบๆ ไหล่ของเธอ

"ยัยหนู แกเป็นหวังของตระกูลฉินเจี้ยนของฉัน แกก็น่าจะรู้ว่า ทำไมตระกูลฉินเจี้ยนของเราถึงได้ซ่อนของล้ำค่าทั้งสองชิ้นนี้ไว้ แต่ในช่วงหลายปีมานี้มันกลับถูกคนจับตามอง? ไม่ใช่เป็นเพราะแกหรอกเหรอ?"

"ถ้าไม่ใช่เพราะว่าจะทำให้แกเหมาะสมกับความสูงส่งของสิ่งล้ำค่าสองชิ้นนี้ เราจะนำพวกมันออกมาให้แกทำไมกัน? เช่นนั้น ตระกูลฉินเจี้ยนจะถูกคนโหยหาได้อย่างไร?"

"เราหวังให้แกเข้าร่วมกับกลุ่มเทพยุทธ์โดยอาศัยของล้ำค่าของบรรพบุรุษสองชิ้นนี้ เพื่อพัฒนาให้ตระกูลฉินเจี้ยนยิ่งใหญ่และแข็งแกร่ง เป็นมหาอำนาจในเมืองเพียวเมี่ยว และไต่เต้าขึ้นไปในระดับที่สูงยิ่งขึ้น!"

"แต่ตอนนี้.....แกไม่เพียงแต่ไม่ทำตามเจตนารมณ์ของพ่อเท่านั้น แต่ยังนำของล้ำค่าสองชิ้นนี้ไปให้คนอื่น.....แกจะไม่ทำให้พ่อผิดหวังได้ยังไง?"

"และจะไม่ให้คนทั้งตระกูลผิดหวังได้ยังไง?"

ฉินฮว่าเพียวปั๋วพูดกล่าวเตือนด้วยความหวังดี ฉินเจี้ยนหนู่จึงพูดไม่ออกชั่วขณะ

"พ่อคะ ของก็มอบให้ไปแล้ว ตอนนี้มาพูดเช่นนี้มันจะมีประโยชน์อะไร? อีกอย่างหนึ่ง และฉันได้ทำข้อตกลงกับคุณหลินไว้ก่อนแล้ว ว่าจะนำ《แผนที่หมื่นดาบ》และฮวาเจี้ยนปี่มอบให้แก่เขา ไม่อย่างนั้นเขาอาจจะไม่ช่วยฉันสังหารหลงเสวี่ยหวงในตอนนั้นหรอก"

ฉินเจี้ยนหนู่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ และกล่าวออกมา

"แกมอบให้? นี่ไม่ใช่ปัญหา แต่แกไม่ได้บอกกับเขาว่ามอบให้แล้วไม่สามารถเอากลับคืนได้นี่นา!"

ฉินฮว่าเพียวปั๋วกล่าวอย่างเรียบๆ : "ตอนนี้เขาได้ของล้ำค่าสองชิ้นไปแล้ว ศักยภาพของเขาจะเพิ่มขึ้นอย่างมากแน่นอน การจะไปแย่งชิงกลับมามันจะทำให้ตระกูลฉินเจี้ยนของฉันสูญเสียกองกำลังไป เช่นนั้นสู้ให้คนที่รับรางวัลค่าหัวเหล่านั้นใช้พละกำลังไปก่อนจะดีกว่า ฉันก็รอรับผลประโยชน์อีกทีหนึ่ง!"

"พ่อ!"

"ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว หลังจากที่แย่งชิง《แผนที่หมื่นดาบ》กับฮวาเจี้ยนปี่กลับมาได้แล้ว ฉันจะต้องให้แกเข้าบำเพ็ญฌาน ตั้งใจฝึกวิชา อีกไม่นานจะมีการแข่งขันเทพยุทธ์ แกจะต้องเอาตำแหน่งกลับมาให้ฉันให้จงได้!"

ฉินเจี้ยนหนู่คิดอยากจะพูดอะไร แต่สายตาของคนทั้งตระกูลได้จับจ้องมาที่ตัวเธอ

ภายใต้ความกดดันที่ยิ่งใหญ่นี้ ปากที่อ้าออกมาของเธอจึงปิดลงไป

"ค่ะ พ่อ"

"ต้องอย่างนี้สิ!"

ฉินฮว่าเพียวปั๋วหันหลังกลับเดินออกไป

"ท่านหัวหน้าตระกูล!"

ในเวลานี้ ชายคนหนึ่งได้วิ่งเข้ามายังห้องโถงหลัก คุกเข่าคำนับและกล่าวว่า : "หัวหน้าตระกูล คนที่รับรางวัลค่าหัวกลุ่มแรกเริ่มออกเดินทางแล้วครับ!"

"คนที่รับเงินรางวัลค่าหัวเป็นใคร?"

ฉินฮว่าเพียวปั๋วเอ่ยถามทันที

"คนของชิงหลางครับ!"

คนคนนั้นตอบกลับมา

"ชิงหลาง?"

ผู้คนโดยรอบต่างตกตะลึง

"ชิงหลางลงมือแล้วเหรอ?"

ฉินเจี้ยนไห่มีสีหน้าตกตะลึง และหันไปกล่าวทันทีว่า : "พี่ใหญ่ ไม่ใช่ว่าเราจะต้องออกเดินทางเดี๋ยวนี้เลยเหรอ? ชิงหลางไม่ใช่คนที่จะยั่วยุได้ง่ายๆ เกรงว่าเจ้าหมอนั่นจะไม่สามารถรับมือได้เลย!"

"นึกไม่ถึงเลยว่าชิงหลางจะรับเงินรางวัลค่าหัวของเรา เกินความคาดหมายจริงๆ .....เพียงแต่ว่ายังมี《แผนที่หมื่นดาบ》กับฮวาเจี้ยนปี่อยู่ เจ้าหมอนั่นน่าตะสามารถต้านทานได้! เราก็น่าจะลงมือได้แล้ว!"

ฉินฮว่าเพียวปั๋วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง และโบกมือ

"ไป!"

"ครับ!"

ผู้แข็งแกร่งของตระกูลฉินเจี้ยนลุกขึ้นตามๆ กัน

และในเวลาเดียวกันนี้

หลินหยางกำลังขี่ม้าออกจากเมืองเพียวเมี่ยวออกไปนอกเมือง

"จิ่วอวี้ คุณออกไปก่อน แยกย้ายกันไปปฏิบัติการ! และเราไปเจอกันที่ทางเข้าออกของชีพจรมังกรใต้ดิน!"

"ผู้นำพันธมิตร ทำไมล่ะครับ?"

"ทำตามที่สั่ง!"

หลินหยางกล่าวอย่างเคร่งขรึม และแยกจากจิ่วอวี้โดยตรง มุ่งตรงไปข้างหน้า

เขามองซ้ายมองขวาตลอดทาง เหมือนว่ากำลังมองหาอะไรอยู่

ไม่นาน ภูเขาขนาดใหญ่ที่มีเห็นตะปุ่มตะป่ำแปลกประหลาดก็ปรากฏต่อสายตาเขา

"น่าจะใช่ที่นี่!"

เมื่อหลินหยางแน่ใจ เขาก็ดึงบังเหียน และรีบเข้าไปในภูเขาใหญ่ลูกนั้น

หลังจากที่เขาเข้าไปไม่นาน กลุ่มคนขี่ม้าก็วิ่งออกมาจากเมืองเช่นกัน

ชายที่เป็นผู้นำมีใบหน้าสีเขียวผมยาวปกไหล่ สวมชุดหนังหมาป่า

ในมือของชายคนนั้นยังถือกล่องขนาดเท่าฝ่ามือ ในกล่องนังเต็มไปด้วยน้ำยาสีเขียว แต่ทว่าเขาไม่ได้ขยับมือ น้ำยาในกล่องกลับเกิดระลอกเคลื่นขึ้นมา

ระลอกคลื่นไม่สมบูรณ์ และขาดไปครึ่งหนึ่ง

ชายคนนั้นกวาดสายตามองระลอกคลื่นนั้น และชี้ไปที่ภูเขาลูกใหญ่พร้อมกล่าวว่า : "คนคนนั้นอยู่ในภูเขา บุก!"

"รับทราบ!"

ทุกคนทั้งด้านหน้าและด้านหลัง รีบเข้าไปในภูเขา.....

ชิงหลางพาลูกน้องสิบกว่าคนลงจากม้า

ถนนบนภูเขามีก้อนหินขรุขระจึงไม่เหมาะแก่การขี่ม้า

ชิงหลางมองกล่องในมือไปพลาง และชักดาบยาวระหว่างเอวออกมาด้วย

"นายท่าน! มันเกิดอะไรขึ้น?"

คนที่อยู่ข้างๆ ลดเสียงต่ำลงและเอ่ยถาม

"อีกฝ่ายซ่อนตัวอยู่ในถ้ำแห่งนี้!"

ชิงหลางกล่าวอย่างเย็นชา

"ซ่อนตัวอยู่ที่นี่? หึ ดูเหมือนว่าเขาจะไม่รู้ว่าตนเองถูกวางยา และถูกฝังตัวบ่งชี้เอาไว้! นึกไม่ถึงว่ายังคิดจะซ่อนตัวอีก?"

"น่าตลกสิ้นดี!"

คนเหล่านั้นหัวเราะออกมา

"อย่าชะล่าใจไปเลย!"

แววตาของชิงหลางเย็นชา และตะคอกออกมา : "ภูเขาลูกนี้แปลกมาก มีหน้าผาและถ้ำจำนวนนับไม่ถ้วน หากฝ่ายตรงข้ามซุ่มโจมตีขึ้นมา เราจะเป็นฝ่ายถูกกระทำ!"