ที่ 3478 เข้าร่วมงานเลี้ยง

"ภัยพิบัติ?"

จิ่วอวี้ตกใจ: "นี่คือสิ่งของล้ำค่าที่หลายคนปรารถนานะ! แล้วจะเป็นภัยพิบัติได้อย่างไรกัน? หรือว่า....ความสามารถของตระกูลฉินเจี้ยนของพวกคุณปกป้องมันเอาไว้ไม่ได้?"

"ก็คงจะเป็นเช่นนั้น"

ฉินเจี้ยนหนู่กล่าวอย่างสงบนิ่ง: "อันที่จริงแล้วสิ่งของล้ำค่าสองชิ้นนี้ เมื่อหลายปีก่อนตระกูลฉินเจี้ยนของพวกเราได้ทำการซ่อนเอาไว้อย่างลึกซึ้ง ไม่กล้านำมาเปิดเผยต่อผู้คน แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมามีข่าวลือเกี่ยวกับ《แผนที่หมื่นดาบ》กับฮว่าเจี้ยนปี่แพร่กระจายออกไปข้างนอก กระทั่งมีบางคนบอกว่าหากได้รับของล้ำค่าสองชิ้นนี้ ก็จะสามารถเข้าสู่ชีพจรมังกรใต้ดิน และยึดทรัพยากรทั้งหมดของชีพจรมังกรใต้ดินได้! หึ ของล้ำค่าสองสิ่งนี้ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ แต่ถ้าเก่งกาจถึงขนาดที่พวกเขาพูดจริงๆ? ชีพจรมังกรใต้ดินก็คงจะตกเป็นของตระกูลฉินเจี้ยนของฉันไปนานแล้ว!"

จิ่วอวี้พยักหน้าอย่างเงียบๆ

"ไม่มีสาเหตุ เพราะเหตุใดข่าวลือของ《แผนที่หมื่นดาบ》กับฮว่าเจี้ยนปี่ถึงแพร่กระจายออกไปข้างนอกได้ล่ะ?" หลินหยางกล่าวถาม

"เป็นไปได้สูงที่จะเกี่ยวข้องกับพละกำลังเบื้องหลังของเซียวเจี้ยนอวี้และคนอื่นๆ!"

ฉินเจี้ยนหนู่กล่าวด้วยเสียงเบาๆ : "ของล้ำค่าไม่ว่าสิ่งใดล้วนมีความเข้ากันได้ ตามที่เจ้าเมืองเทียนเซียวที่อยู่ด้านหลังของเซียวเจี้ยนอวี้มีความเข้ากันได้กับ《แผนที่หมื่นดาบ》กับฮว่าเจี้ยนปี่ที่สูงเป็นอย่างมาก ถึงระดับ 60% อย่างน่าประหลาดใจ! ถ้าหากเขาสามารถได้รับของล้ำค่าสองชิ้นนี้ไปได้ พลังที่ส่งออกมาก็จะมากเกินกว่าจะจินตนาการได้!"

"ความเข้ากันได้เหรอ?"

หลินหยางประหลาดใจเป็นอย่างมาก

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินแนวความคิดนี้

"ทำไมเหรอ? คุณไม่รู้จักความเข้ากันได้เหรอ?"

"ไม่รู้จัก"

"ของล้ำค่าที่บรรลุถึงระดับขั้น《แผนที่หมื่นดาบ》กับฮว่าเจี้ยนปี่นี้ จะต้องเพียบพร้อมไปด้วยจิตวิญญาณในระดับหนึ่ง พูดง่ายๆ ก็คือ พวกมันเป็นสิ่งมีชีวิต ในเมื่อเป็นสิ่งมีชีวิต แน่นอนมันย่อมสร้างความร่วมมือและการประสานกันเมื่อใช้งาน และนี่ก็เรียกว่าความเข้ากันได้!"

"สิ่งมีชีวิตเหรอ?"

หลินหยางหยิบ《แผนที่หมื่นดาบ》ออกมา แล้วก็ชำเลืองมองฮว่าเจี้ยนปี่ จากนั้นจึงยิ้มแล้วกล่าวว่า: "คุณกำลังล้อเล่นอยู่แน่ๆ เลยใช่ไหม?"

"ใช้ใจในการรับรู้ถึงพวกมัน!"

"ลึกซึ้งเกินไปจริงๆ"

"มันเป็นเรื่องยากที่ฉันจะอธิบายกับคุณให้ชัดเจน!"

ฉินเจี้ยนหนู่ส่ายหน้า: "อย่างไรก็ตามมีข่าวลือจากภายนอกบอกว่าความเข้ากันได้ของเจ้าเมืองเทียนเซียวนั้นสูงมาก พวกเราที่เป็นคนธรรมดาหากได้รับของล้ำค่าที่ไม่ธรรมดาเช่นนี้ และสามารถมีความเข้ากันได้ 20-30% นั่นก็ทำให้คนต้องตกตะลึงแล้ว และความเจ่ากันได้ที่บรรลุถึงระดับ 60% ของเขานี้.....ก็ไม่รู้ว่ามันจะน่าสะพรึงกลัวถึงขนาดไหนกัน!"

หลินหยางพยักหน้าอย่างเงียบๆ ชำเลืองมองของล้ำค่าที่อยู่ในมือ และจากนั้นก็เก็บมัน

"ไม่ต้องพูดนอกเรื่องแล้ว ในเมื่อของล้ำค่าสองสิ่งนี้ถูกผู้คนปรารถนา เช่นนั้นฉันก็อยากจะออกไปแล้ว!"

"โอเค! คุณหลิน ฉันจะส่งพวกคุณออกไป!"

ฉินเจี้ยนหนู่พยักหน้า ต้องการจะพาหลินหยางออกไปจากตระกูลฉินเจี้ยน

แต่ในเวลานี้ จู่ๆ หญิงคนหนึ่งก็เดินเข้ามาทันที

"ไอ๋หยา! ท่านหลิน นี่ท่านจะไปไหนเหรอ?"

หญิงผู้นั้นขวางหลินหยางเอาไว้ แล้วกล่าวพลางหัวเราคิกคัก

"คุณอาสี่? คุณมาทำอะไร?"

ฉินเจี้ยนหนู่ประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง

"ฉันมาเชิญคุณหลินไปเข้าร่วมงานเลี้ยง!"

ฉินเจี้ยนหยากล่าวพลางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

"เข้าร่วมงานเลี้ยง?"

"ใช่แล้ว คุณหลินช่วยชีวิตตระกูลฉินเจี้ยนของพวกเราเอาไว้ บุญคุณเช่นนี้ ไหนเลยจะมอบให้แค่สิ่งของล้ำค่าเพียงสองสามชิ้นได้? พ่อของคุณได้เตรียมงานเลี้ยงเรียบร้อยแล้ว กำลังรอคุณหลินไปเข้าร่วมงานเลี้ยงอยู่!"

ฉินเจี้ยนหยายิ้มแล้วกล่าว

"เรื่องงานเลี้ยงไม่จำเป็นหรอก ฉันก็บอกแล้วว่า ฉันเป็นเพื่อนกับคุณหนูฉินเจี้ยน เรื่องแค่เล็กน้อยเท่านั้นเอง! พวกเรายังมีธุระต้องทำอีก ต้องขอตัวลาก่อน!"

หลินหยางกล่าวปฏิเสธทันที และต้องการจะออกไป

"เฮ้ๆๆ คุณหลิน อย่าเพิ่งไปนะ ถ้าหากท่านออกไปเช่นนี้ ตระกูลฉินเจี้ยนของพวกเราจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนล่ะ?"

ฉินเจี้ยนหยารีบดึงหลินหยางเอาไว้

แต่หลินหยางรู้สึกว่าสถานการณ์ค่อนข้างผิดปกติ จึงไม่ได้สนใจฉินเจี้ยนหยา และวางแผนที่จะยืนกรานออกไป

แต่เขายังเดินไม่ถึงโถงด้านหน้า เงาร่างของคนสองสามคนก็มาขวางหลินหยางเอาไว้อีกครั้ง

"คุณหลิน หรือว่าแค่การไว้หน้าเพียงเล็กน้อยเช่นนี้ก็ไม่ยอมให้เกียรติกับผู้อาวุโสของพวกเรา?"

คนที่นำหน้ามาเอ่ยปากอย่างนิ่งๆ

"ฉันบอกแล้วไง ว่าไม่ใช่ไม่ยอมให้เกียรติ แต่ฉันมีเรื่องด่วนจริงๆ จึงไม่สะดวกที่จะอยู่นาน!"

หลินหยางชำเลืองมองคนเหล่านั้น เมื่อเห็นทุกคนมีสีหน้าเคร่งขรึม เตรียมพร้อมรับมือ ก็รู้ว่าการต้องการจะออกไปคงจะไม่ใช่เรื่องง่ายแล้ว

จิ่วอวี้ที่อยู่ข้างๆ เตรียมพร้อมที่จะพุ่งตัวออกจากคฤหาสน์แล้ว

ฉินเจี้ยนหนู่เดินมุ่งตรงเข้ามา และตะโกนอย่างเยือกเย็นว่า: "เฉาจิง! คุณทำอะไร?"

"คุณหนู!"

ชายที่นำหน้ามาก้มหน้าลงทันที

"คุณหลินเป็นเพื่อนของฉัน ใครใช้ให้พวกคุณใจกล้ามาขวางเขา?" ฉินเจี้ยนหนู่กล่าวตำหนิ

"คุณหนูครับ ผู้อาวุโสเตรียมงานเลี้ยงเอาไว้แล้ว รอให้คุณหลินไปเข้าร่วมงานเลี้ยง แต่นี่คุณหลินต้องการจะออกไป เห็นตระกูลฉินเจี้ยนเป็นอะไรกัน?"

ชายที่ชื่อเฉาจิงคารวะ: "คุณหลินครับ ถ้าหากท่านไม่อาจไม่ไปได้ ก็ขอให้เห็นแก่หน้าของคุณหนูเถอะครับ พวกเราไม่กล้าขวางท่านหรอก แต่คุณได้โปรดไปยังห้องโถงใหญ่ แล้วดื่มเหล้าคารวะผู้อาวุโสสักเล็กน้อย จากนั้นก็บอกเจตนาการไปให้ชัดเจน จะได้ไม่ต้องทำให้พวกเราทำเรื่องที่ลำบากใจเหล่านี้ครับ!"

"แล้วถ้าหากฉันต้องการพาคุณหลินออกไปล่ะ?"

ฉินเจี้ยนหนู่กล่าวอย่างเยือกเย็น

เฉาจิงไม่พูดจา เพียงแค่ค่อยๆ ขยับมือไปทางมีดที่อยู่ที่เอวของเขา

สีหน้าของฉินเจี้ยนหนู่เปลี่ยนไปทันที เธอโมโหเดือดดาลเป็นอย่างมาก จากนั้นก็รวบรวมพลัง เตรียมพร้อมที่จะลงมือ

"เอาล่ะ ฉันจะไปเจรจากับพ่อของคุณที่ห้องโถงใหญ่!"

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ตึงเครียด หลินหยางจึงพูดเสียงดังขึ้นมาทันที

"คุณหลิน?"

ฉินเจี้ยนหนู่ขมวดคิ้วแน่น

"ไม่เป็นไร ไม่จำเป็นต้องสร้างความไม่ลงรอยกันในครอบครัวเพียงเพราะเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เช่นนี้"

หลินหยางยิ้มแล้วกล่าว จากนั้นก็หันหลังกลับและเดินไปยังห้องโถงใหญ่

ฉินเจี้ยนหนู่เป็นกังวลใจ จึงเดินตามไปทันที

ถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้ระหว่างเธอกับหลินหยางจะมีข้อตกลงกัน และหากพูดตามตรงแล้วทั้งสองฝ่ายก็ถือว่าเป็นศัตรูกัน แต่นับจากที่หลินหยางออกมือช่วยชีวิตฉินเซิง และโจมตีเซียวเจี้ยนอวี้จนพ่ายแพ้ในช่วงเวลาที่วิกฤตแล้ว ทัศนคติของฉินเจี้ยนหนู่ที่มีต่อหลินหยางก็เปลี่ยนไป

อีกทั้ง หลินหยางยังกล้าถอนพิษให้เธอขณะที่อยู่ในตระกูลฉินเจี้ยนอีกด้วย

ในมุมมองของฉินเจี้ยนหนู่ คือหลินหยางเชื่อใจตนเองอย่างมาก

ด้วยเหตุนี้เธอก็ปฏิบัติต่อหลินหยางเป็นเสมือนเพื่อนเช่นกัน