บทที่ 3477 บ่อเกิดหายนะ

เมื่อกลุ่มของเซียวเจี้ยนอวี้ออกไปแล้ว คนตระกูลฉินเจี้ยนก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

"ในที่สุดก็ไปซะที!"

"ช่างดีเหลือเกิน ในที่สุดตระกูลฉินเจี้ยนก็ไม่ต้องเสียหน้า!"

ถ้า《แผนที่หมื่นดาบ》กับฮวาเจี้ยนปี่ตกอยู่ในมือของคนอย่างนี้ มันจะไม่เป็นผลดีต่อตระกูลฉินเจี้ยนของเราอย่างแน่นอน!"

แต่ละคนต่างกล่าวด้วยรอยยิ้ม ทุกคนปาดเหงื่อและตบๆ หน้าอก ราวกับว่ายกภูเขาออกจากอก

"พี่ใหญ่ ในที่สุดมันก็ผ่านไปแล้ว!"

ฉินฮว่าไห่กล่าวด้วยรอยยิ้ม

"ใช่แล้ว!"

ฉินฮว่าเพียวปั๋วพยักหน้า แต่สายตาตอนนี้กลับมองไปที่หลินหยาง และทำท่าทางเหมินกำลังคิดอะไรอยู่

"คุณหลิน คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?"

ฉินเจี้ยนหนู่รีบเดินไปข้างหน้า และเอ่ยถามอย่างห่วงใย

"ฉันไม่เป็นไร"

หลินหยางยิ้มเล็กน้อย และฝังเข็มสองสามเข็มไปบนร่างกาย เพื่อรักษาเสถียรภาพของเส้นเลือดชีพจรและเส้นประสาทที่ได้รับความเสียหาย

ต้องบอกเลยว่าเสียงขลุ่ยของเซียวเจี้ยนอวี้นั้นไม่ธรรมดาอย่างยิ่ง

แต่ยังโชคดีที่ในขณะเป่าขลุ่ยเขาเคลื่อนไหวไม่สะดวก ยากแก่การหลีกเลี่ยงสายฟ้าสวรรค์ เมื่อครู่นี้จึงถูกหลินหยางเอาชนะได้

มิเช่นนั้นหากกระทำต่อไป หลินหยางจะต้องถูกเสียงขลุ่ยทำร้ายให้บาดเจ็บอย่างแน่นอน

วิธีการของชีพจรมังกรใต้ดินนี้ มันช่างหลากหลายและพิลึกกึกกือจริงๆ เรียกได้ว่ายากที่จะป้องกันได้!

"ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว!"

ฉินเจี้ยนหนู่แอบถอนหายใจอย่างโล่งอก

"ฉิงเอ๋อร์!"

ในเวลานี้ ฉินฮว่าเพียวปั๋วก็ตะโกนเรียกออกมา

"คุณพ่อ"

ฉินเจี้ยนหนู่หันกลับไปมอง

ฉินฮว่าเพียวปั๋วกวาดสายตามองคนทั้งสอง จากนั้นสายตาก็มองไปที่หลินหยาง และกล่าวอย่างสงบนิ่งว่า : "น้องชายท่านนี้ น่าจะไม่ใช่สามีของคุณใช่ไหม?"

"หัวหน้าตระกูลฉินเจี้ยนตลกแล้ว เมื่อครู่นี้เป็นเพียงวิธีการชั่วคราวเท่านั้น"

หลินหยางคารวะ

"ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง"

ฉินฮว่าเพียวปั๋วคารวะตอบ และกล่าวอย่างในเย็น : "น้องชายลงมือช่วยเหลือกัน ช่วยให้ตระกูลฉินเจี้ยนของฉันผ่านอุปสรรคไปได้ ตระกูลฉินเจี้ยนรู้สึกซาบซึ้งใจจริงๆ ได้โปรดรับการคารวะจากฉินฮว่าเพียวปั๋วด้วย!"

"หัวหน้าตระกูลฉินเจี้ยนสุภาพไปแล้ว ฉันกับคุณหนูฉินเจี้ยนเป็นเพื่อนกัน ในเมื่อเธอมีปัญหา ฉันจะไม่ช่วยเหลือได้อย่างไร?"

หลินหยางกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"ฮ่าๆๆ คำพูดนี้ของน้องชายช่างสูงส่งจริงๆ ตระกูลฉินเจี้ยนของเราก็ไม่ใช่คนใจแคบเช่นกัน! พี่ใหญ่ น้องชายได้ช่วยเหลือตระกูลฉินเจี้ยนของเรามากมายเช่นนี้ อีกทั้งยังช่วยรักษาแม่หนูฉินเซิงคนนั้นด้วย แน่นอนว่าจะต้องขอบคุณเขาอย่างสุดซึ้ง!"

ฉินฮว่าไห่กล่าวด้วยรอยยิ้ม

"แน่นอน เขาต้องได้รับการขอบคุณอย่างสุดซึ้ง!"

ฉินฮว่าเพียวปั๋วพยักหน้าอย่างต่อเนื่อง

เมื่อฉินเจี้ยนได้ยินเช่นนั้น ก็ยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ และกล่าวว่า : "คุณพ่อ เรามอบ《แผนที่หมื่นดาบ》กับฮวาเจี้ยนปี่ให้กับคุณหลินจะดีกว่าไหม?"

เมื่อกล่าวคำนี้ออกมา คนตระกูลเจี้ยนที่ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวก็เงียบสนิท

ทุกๆ คนมีสีหน้าแข็งทื่อ แต่ละคนมองไปยังฉินเจี้ยนหนู่อย่างตกตะลึง และแทบไม่อยากจะเชื่อหูของตัวเองเลย

ฉินฮว่าเพียวปั๋วมีสีหน้าเย็นชา และจ้องมองฉินเจี้ยนหนู่อย่างเย็นชา

ภายใต้การตกตะลึงของฉินฮว่าไห่ จากนั้นเขาก็หัวเราะออกมา และต้องการทำลายสถานการณ์ที่ชะงักงันนั้น : "ยัยหนู นี่คุณพูดอะไรกัน? 《แผนที่หมื่นดาบ》กับฮวาเจี้ยนปี่เป็นของล้ำค่าอย่างยิ่งของตระกูลฉินเจี้ยนเรา! มรดกตกทอดของตระกูล จะให้คนอื่นง่ายๆ ได้อย่างไร?"

"คุณอารอง หากไม่ได้คุณหลิน วันนี้สมบัติอันล้ำค่านี้ก็จะต้องถูกเซียวเจี้ยนอวี้ยึดเอาไปแล้ว จะอยู่ที่ตระกูลฉินเจี้ยนได้อย่างไร? ยิ่งไปกว่านั้น ถึงแม้ว่าเซียวเจี้ยนอวี้จะพ่ายแพ้กลับไป แต่ในอนาคตเขาจะต้องฟื้นตัวกลับมา และจะต้องกลับมาท้าประลองอีกครั้ง เราจะเอาอะไรไปต่อต้านได้ล่ะ?"

ฉินเจี้ยนหนู่กล่าวอย่างเย็นชา : "ในความคิดเห็นของฉัน ของสองสิ่งนี้เป็นสิ่งที่ผู้คนโหยหา ถ้ามีหัวขโมยอย่างเซียวเจี้ยนอวี้เป็นจำนวนมาก ตระกูลฉินเจี้ยนก็จะต้องพักฟื้น ไม่สามารถเผชิญหน้ากับความทรมานได้อีกต่อไป ดังนั้นฉันคิดว่าการนำสองบ่อเกิดหายนะนี้ออกไป มันจะเป็นการเหมาะสมที่สุด!"

"เอ่อ......"

ฉินฮว่าไห่พูดไม่ออก รีบมองไปที่พี่ใหญ่ของตนเอง

"ได้สิ จะให้ก็ให้เถอะ!"

จู่ๆ ฉินฮว่าเพียวปั๋วก็พยักหน้า แสดงออกถึงว่าเห็นด้วย

คนของตระกูลฉินเจี้ยนต่างพากันตกตะลึง

"ขอบคุณค่ะ!"

ใบหน้าของฉินเจี้ยนดีอกดีใจ และกล่าวทันที ในเวลาเดียวกันก็เอาศอกกระแทกหลินหยาง : "คุณหลิน ยังไม่รีบขอบคุณอีก?"

"ขอบคุณหัวหน้าตระกูลฉินเจี้ยนที่ให้รางวัลครับ!"

หลินหยางกล่าวอย่างสุภาพทันที

"ชิงเอ๋อร์ พาคุณหลินไปเอาของเถอะ"

ฉินฮว่าเพียวปั๋วโบกๆ มือ

"ค่ะ!"

ฉินเจี้ยนหนู่พยักหน้า และพาหลินหยางกับจิ่วอวี้ที่อยู่โถงด้านออกไป